III SA/Wr 148/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi K. N. na uchwałę Rady Powiatu L. z dnia [...], Nr [...] w sprawie skargi na bezczynność S. L., postanawia odrzucić skargę. W piśmie datowanym na dzień [...] K. N. zawarł prośbę o wszczęcie - przez Starostę Powiatu L. - "postępowania administracyjnego w sprawie zmiany granic (...) działki nr [...] położonej w miejscowości P.", której jest właścicielem od 1997 r. Autor pisma zarzucił nieuzasadnioną - w jego ocenie - zmianę przebiegu granic wymienionej działki, jaka nastąpiła w stosunku do stanu z okresu postępowania scaleniowego przeprowadzonego w 1976 r., w trakcie którego działka ta powstała. Przedstawił także obszernie swoje dotychczasowe starania podjęte przez niego w tej sprawie przed różnymi organami i instytucjami. W odpowiedzi z dnia [...] Starosta Powiatu L. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, przedstawione w trzech wcześniejszych pismach (z dnia [...], Nr [...]; z dnia [...], Nr [...] i z dnia [...], Nr [...]), powołując się na przepis art. 239 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na dzień [...] datowana jest skarga K. N. - adresowana do Rady Powiatu L. - w której skarżący zarzucił Staroście tegoż Powiatu bezczynność w załatwieniu jego pisma z dnia [...]. Rada Powiatu L. podjęła w dniu [...] uchwałę Nr [...], w której uznano skargę na bezczynność Starosty za nieuzasadnioną, ponieważ odpowiedział on na wystąpienie K. N. z dnia [...] z zachowaniem terminu określonego w art. 35 k.p.a., podtrzymując stanowisko zajęte we wcześniejszych pismach, do czego - zdaniem Rady - był uprawniony na podstawie art. 239 § 1 k.p.a. W podstawie normatywnej uchwały Rada Powiatu powołała przepis art. 229 pkt 4 k.p.a. W ocenie K. N., stanowisko zaprezentowane w uchwale naruszało prawo, w związku z czym wezwał on Radę do usunięcia tego naruszenia (pismo z dnia [...]). W odpowiedzi z dnia [...] Rada podtrzymała swoje stanowisko, pouczając o możliwości zaskarżenia uchwały Nr [...] podjętej w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. K. N. skorzystał ze wskazanej możliwości, a strona przeciwna wniosła w odpowiedzi na skargę do WSA o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Sposób załatwienia pisma K. N. z dnia [...] przez Starostę Powiatu L., a następnie przez Radę tegoż Powiatu - zwłaszcza jeśli uwzględnić podstawy prawne powołane w odpowiedzi Starosty z dnia [...] (gdzie wskazano art. 239 § 1 k.p.a.) i w uchwale Rady stanowiącej przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie (art. 229 pkt 4 k.p.a.) - jednoznacznie wskazuje na to, że oba te organy potraktowały wspomniane pismo jako skargę powszechną w rozumieniu przepisów Działu VIII k.p.a. ("Skargi i wnioski"). Abstrahując w tym miejscu wywodu od poprawności takiej kwalifikacji, godzi się zauważyć, że zarówno pod rządami nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jak i na podstawie aktualnie obowiązujących rozwiązań normatywnych (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana w dalszych rozważaniach - skrótowo - jako "p.p.s.a."), w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd o niedopuszczalności weryfikowania przez sądy administracyjne aktów i czynności podjętych na podstawie przepisów k.p.a. regulujących problematykę skarg i wniosków. W wyroku z dnia 6 października 1999 r. (IV SAB 166/98) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "Przepisy Działu VIII kpa nie mają zastosowania do postępowania sądowo-administracyjnego, uregulowanego w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym". Ten sam Sąd, w postanowieniu z dnia 21 listopada 2000 r. (III SAB 108/99), wyraził też zapatrywanie, zgodnie z którym "Skargą do Sądu nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII K.p.a. (art. 221-256 K.p.a.). W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność". W kolejnym postanowieniu z dnia 14 września 2004 r. (OSK 642/04) NSA przyjął, iż "Czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-264 k.p.a.) odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym (...) art. 16 ustawy o NSA i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego". Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2004 r. (II SAB/Wa 193/04), uznał, że "Do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII k.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu". Wreszcie, w myśl stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lipca 2005 r. (I SA/Rz 117/05), "Tryb (art. 221 i n. k.p.a.), jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego". Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje przedstawioną linię orzecznictwa. Dlatego też, mimo pouczenia zawartego w piśmie Rady Powiatu L. z dnia [...], skargę K. N. należało odrzucić, jako wniesioną w sprawie, która nie należy do właściwości sądów administracyjnych, kierując się dyspozycją zawartą w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niniejsze rozstrzygnięcie Sądu nie zamyka skarżącemu drogi do załatwienia jego żądania zawartego w piśmie datowanym na dzień [...]. Powinien on jednak - jeżeli uważa, iż Starosta Powiatu L. pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy wszczętej wspomnianym pismem, a nadającej się do decyzyjnego trybu załatwienia - skorzystać z instytucji zażalenia, przewidzianej w art. 37 k.p.a. Zażalenie należy jednak skierować nie do Rady Powiatu, lecz do wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, który jest organem wyższego stopnia (w rozumieniu przepisów k.p.a.) w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej, do których należy zaliczyć również starostę (art. 7b ust. 2 pkt 2, w związku z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027).