III SA/Wr 1493/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu nr [...] pn. "[...]" realizowanego w Działaniu 9.1 Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013 wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. Gmina W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Zarządu Województwa D. Nadto w niniejszej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że obciążenia finansowe wynikające z konieczności zapłaty kwoty odpowiadającej wartości nałożonej korekty finansowej wraz z odsetkami mogą spowodować utratę płynności finansowej i trudności w prawidłowej realizacji ciążących na Gminie zadań. Beneficjent zmuszony jest na chwilę obecną pozyskać źródła finansowania w odniesieniu do kwoty odpowiadającej wartości wstrzymanej przez IZ RPO WD wypłaty, a w przypadku natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji, będzie zmuszony również pozyskać dodatkowe środki na finansowanie nałożonej korekty finansowej wraz z odsetkami. W konsekwencji – jak dalej podniósł pełnomocnik skarżącej - natychmiastowe wykonanie decyzji narazi Gminę na szkodę związaną z koniecznością poniesienia kosztów, jaki będą niezbędne dla pozyskania dodatkowych środków, jak również skutkować będzie powstaniem niemożliwych do odwrócenia skutków w postaci przekroczenia terminów realizacji zadań. Konieczność przesunięcia środków z innych zadań planowanych do realizacji na 2016 rok na pokrycie kosztów zapłaty korekty finansowej spowoduje trudności w realizacji bieżącego budżetu. Warto bowiem podkreślić, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania decyzji Beneficjent będzie zmuszony do pokrycia kwoty nałożonej korekty wraz z odsetkami. Końcowo pełnomocnik wskazał, że konieczność zwrotu w/w kwot spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki, albowiem Gmina będzie zmuszona zaciągnąć dodatkowe zobowiązania na sfinansowanie wskazanych kosztów, a koszt ich zaciągnięcia nie będzie zwrócony w przypadku uwzględnienia skargi. Na potwierdzenie swojej argumentacji pełnomocnik strony przywołał orzecznictwo NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłączni w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Wniosek pełnomocnika Gminy zasługuje na uwzględnienie, jego uzasadnienie w sposób jasny i przejrzysty przedstawia argumenty pozwalające Sądowi na jego pozytywne rozpatrzenie. Wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, Sąd opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie złożonego wniosku, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach niniejszej sprawy, decyzją Zarządu Województwa D. z dnia [...] r.– określono Gminie W. kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych i zobowiązano stronę skarżącą do zwrotu wymienionej kwoty. W myśl art. 126 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Dotacja rozwojowa to wydatki budżetu państwa przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków pochodzących z środków UE lub projektów realizowanych w ramach tych programów Przechodząc do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zauważyć należy, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 lipca 2011 r. sygn. akt II GZ 371/11, że gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Ewentualny natychmiastowy zwrot wymienionej wyżej kwoty, spowodowałby konieczność zaciągnięcia dodatkowych zobowiązań przez Gminę W., na co zwrócił uwagę pełnomocnik strony skarżącej w treści wniosku. W efekcie mogłoby dojść do zachwiania płynności finansowej i trudności w prawidłowej realizacji ciążących na skarżącej Gminie zadań, a także konieczności dokonania przesunięć środków z innych zadań planowanych do realizacji w bieżącym roku budżetowym. Powyższe mogłoby skutkować zmniejszeniem środków m.in. na realizację zadań publicznych na rzecz ogółu mieszkańców gminy, a w perspektywie ograniczeniem w jakimś stopniu wykonywania niezbędnych zadań należących do jej kompetencji, zatem zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. W tych okolicznościach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że przytoczone wyżej argumenty w wystarczającym stopniu uprawdopodobniają obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji