III SA/Wr 15/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu, w dniu 9 lutego 2007 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H. S. na czynność materialno-techniczną Starosty B. w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] skierowanym do Starosty B., H. S. wniosła o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu, powołując się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (Dz. U. Nr 15, poz. 119), orzekający o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) w sprawie opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Starosta Powiatowy w B., w dniu [...], odmówił H. S. zwrotu żądanej opłaty, wskazując jednocześnie, iż do zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu nie ma zastosowania tryb administracyjny. Kierując się wskazaniami organu administracji skarżąca, w dniu [...], wniosła przeciwko Starostwu Powiatowemu w B. pozew o zapłatę kwoty [...]. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w B., w Wydziale I Cywilnym, odrzucił pozew H. S. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż powódkę z Powiatem B. łączył stosunek administracyjnoprawny, nie zaś cywilny, w związku z czym, sprawa nie należy do właściwości sądu powszechnego. Jednocześnie Sąd Rejonowy podkreślił, iż trybem właściwym do rozpoznania sprawy jest tryb administracyjny i powódka winna była wnieść o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu, a w przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia organów administracji, drogą właściwą do załatwienia sprawy będzie droga sądowoadministracyjna. W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu pozwu wywodzono również, iż fakt, że powódka została błędnie pouczona przez organ, stanowi uzasadnioną przesłanką do przywrócenia terminu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zaskarżenia odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za kartę pojazdu. Postanowienie to, wraz z uzasadnieniem, H. S. otrzymała w dniu [...]. W dniu [...] H. S. wniosła skargę na odmowę dokonania czynności materialno-technicznej Starosty B., w postaci zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. W skardze zawarty został też wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia (wniosek ten został przez Sąd rozpoznany osobnym postanowieniem). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Do takich aktów należy odmowa zwrócenia kwoty [...] uiszczonej przy rejestracji pojazdu. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W § 3 tegoż artykułu, dopuszczalność wniesienia do sądu skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uzależniona została od uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Należy więc przyjąć, że wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi. W przedmiotowej sprawie Starosta Powiatowy w B. błędnie pouczył skarżącą o drodze sądowej do dochodzenia zwrotu zawyżonej opłaty za kartę pojazdu. Kierując się wskazówkami organu, skarżąca wystąpiła z powództwem do sądu powszechnego, który jednakże uznał niedopuszczalność drogi sądowej. Jednocześnie sąd powszechny pouczył skarżącą, iż winna wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego, a fakt, iż kolejne kroki czynione przez skarżącą, podejmowane były zgodnie z udzielonym jej przez organ pouczeniem, powinien spowodować, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny przywróci termin do wniesienia skargi. Wskazać w tym miejscu należy, iż pouczenie Sądu Rejonowego w B. również doprowadziło skarżącą do niewłaściwego wniesienia skargi. Sąd ten bowiem nie wyjaśnił, iż dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjny, niezbędne jest nie tylko dochowanie terminu, ale także uprzednie wyczerpanie toku instancji przed organami. Mając tą okoliczność na uwadze oraz powszechnie prezentowane w doktrynie stanowisko, że skutki prawne udzielenia nieprawidłowej informacji nie powinny obciążać strony, przyjąć należało, że czternastodniowy termin do wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa, będzie biegł od dnia doręczenia skarżącej niniejszego postanowienia. Rzeczą skarżącej pozostaje zatem – przed ponownym wniesieniem skargi do tutejszego Sądu – wezwać organ (Starostę B.) do usunięcia naruszenia prawa. Na marginesie zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie Sąd nie wzywał skarżącej o uiszczenie wpisu sądowego od wniesionej skargi, bowiem zgodnie z art. 222 p.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Zważywszy, że w rozważanej sprawie skarżąca – przed złożeniem przedmiotowej skargi – nie dopełniła warunku uprzedniego, pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, należy stwierdzić, iż nie wyczerpała trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Tym samym nie spełniła jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a jej skarga – jako przedwczesna – podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.