III SA/Wr 150/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Anetta Chołuj, Protokolant specjalista Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A. S. (dalej: zobowiązana, strona, skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIS) z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. (dalej: Dyrektor ZUS) z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] o odmowie umorzenia postepowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor ZUS, jako organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej na podstawie wymienionych w sentencji zaskarżonego postanowienia tytułów wykonawczych. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. zobowiązana zwróciła się do Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z pozwem o pozbawienie wykonalności tytułów wykonawczych wydanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w L. wraz z umorzeniem zaległych składek. W odpowiedzi postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy postanowił przekazać sprawę Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. celem rozpatrzenia wniosku jako zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej z uwagi na treść art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz umorzenie zaległych składek. Sprawa umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne jest obecnie nadal przedmiotem postępowania przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w L. W związku z tym, że treść wniosku zobowiązanej sugerowała zarzut nieistnienia obowiązku, Dyrektor ZUS pismem z dnia [...] lipca 2017 r. wezwał stronę do wskazania, czy jej pismo stanowiło zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zobowiązana podkreśliła, że wniosek o umorzenie został już złożony w roku 2016 i w sprawie tej rozstrzygał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jednocześnie stwierdziła, że przepis wskazany w ww. piśmie nie dotyczy jej sprawy. Mając na uwadze powyższe zgodnie z poleceniem Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. zakwalifikował sprawę jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz umorzenie zaległych składek. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor ZUS nie uznał wniesionych przez Stronę zarzutów. W uzasadnieniu postanowienia organ oddalił zarzuty, wskazując, że zarzuty zostały złożone po terminie do ich wniesienia. DIS postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na nieprawidłowe zakwalifikowanie pisma strony, wobec czego Dyrektor ZUS wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., w oparciu o przepis art. 59 § 1 u.p.e.a., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie wystawionych przez wierzyciela ww. tytułów wykonawczych stwierdzając, że nie zaistniała żadna z przesłanek, warunkująca umorzenie przedmiotowego postępowania. Zobowiązana wniosła w dniu [...] grudnia 2017 r. zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że narusza ono prawo oraz domagając się pozbawienia wymagalności tytułów wykonawczych i umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na ich podstawie. Skarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. DIS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora ZUS. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ egzekucyjny zastosował przepis art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm. - dalej u.p.e.a), który zawiera obligatoryjny katalog enumaratywnie wymienionych przyczyn umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to więc, że w sytuacji, gdy zaistnieje jakakolwiek z przestawionych tam przesłanek postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu bez względu na to, czy przesłanki te zostaną stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów oraz bez względu na to, na jakim etapie się pojawią. W przedmiotowej sprawie badane były okoliczności, o których mowa w przepisie art. 59 § 1 u.p.e.a. W toku postępowania w sprawie, którego zakres wyznacza art. 59 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosował przepisy prawa ściśle, tak jak wskazują normy z nich wynikające. W niniejszej sprawie skarżąca wyraża wątpliwości co do wpisu hipoteki przymusowej, dokonanego przez Sąd w dniu [...] maja 2016 r. w kwocie [...] zł oraz ponawia argument, że wniosek o umorzenie został już złożony w 2016 r. Dyrektor ZUS, w celu zaspokojenia należności z tytułu nieopłaconych składek, podjął próbę zastosowania jednego ze środków egzekucyjnych, przewidzianych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Na mocy art. 24 ust.2 tej ustawy, w przypadku gdy płatnik nie dopełni ustawowego obowiązku opłacenia składek, Zakład Ubezpieczeń Społecznych zobowiązany jest do dochodzenia nieopłaconych należności w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bądź też egzekucji sądowej. Wystawienie tytułu wykonawczego każdorazowo było poprzedzone skierowaniem upomnienia do skarżącej lub wystawieniem decyzji, określającej zaległości z tytułu składek. Wymóg doręczenia upomnienia, spełniającego określone prawem warunki stanowi konieczną przesłankę wszczęcia egzekucji. Zgodnie bowiem z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W każdej z faz postępowania Skarżącej przysługiwało prawo do zaskarżenia czynności egzekucyjnych, z którego nie skorzystała. W oparciu o ww. tytuły wykonawcze dokonywano w okresie od kwietnia 2012 do listopada 2015 zajęć wierzytelności z rachunku bankowego (wymienione szczegółowo w postanowieniu). Dnia [...] marca 2016 r. Oddział ZUS w L. wydał decyzję znak [...], którą określono należności z tytułu nieopłaconych składek. Od niniejszej decyzji, doręczonej dnia [...] marca 2016 r, od której skarżąca nie złożyła odwołania. Dnia 14 kwietnia 2016 r. sporządzony został przez wierzyciela wniosek do Sądu Rejonowego w K. o wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi Księgę wieczystą o nr [...]. Przedmiotowe żądanie dotyczyło zabezpieczenia należności z tytułu nieopłaconych składek w łącznej kwocie [...] zł, tj. kwocie o połowę przewyższającą wierzytelność w wysokości [...] zł, jaka wykazana została w decyzji, o której mowa powyżej. Organ egzekucyjny zaznaczył, że biorąc pod uwagę fakt, iż wierzytelność ta ulegnie zwiększeniu o kwotę należnych odsetek, liczonych do dnia zapłaty włącznie, zabezpieczenia na majtku skarżącej dokonane zostało z uwzględnieniem art. 1101 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1007 ze zm.). Dodatkowo, organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2016 r. skierował do Skarżącej wezwanie do zapłaty, informując o możliwości wszczęcia egzekucji z nieruchomości. W przedmiotowym piśmie wskazano, że pozostaje do uregulowania należność główna w wysokości [...] zł oraz należne odsetki, liczone do dnia zapłaty włącznie, które na dzień [...] czerwca 2016 r. stanowiły kwotę [...] zł oraz koszty upomnienia w wysokości [...] zł. Dodatkowo poinformowano, że w przypadku nie dokonania wpłaty we wskazanym 7 dniowym terminie, organ egzekucyjny skieruje egzekucję ww. należności do zabezpieczonej nieruchomości. Przedmiotowe pismo odebrane zostało przez Skarżącą prawidłowo, zgodnie z art. 42 k.p.a. Dalej organ wyjaśnił, że nadrzędnym celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku. Zastosowane wobec skarżącej zajęcia wierzytelności było działaniem dopuszczalnym i uprawnionym, także prawidłowym, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ustosunkowując się do zarzutów żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji ze względu na wydane wyroki wskazuje, DIS wyjaśnił, że strona w swoim zażaleniu nie powołała precyzyjnie, jakie wyroki Sądu ma na uwadze i nie załączyła żadnych dowodów na potwierdzenie swoich racji. Sprawa umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne była przedmiotem postępowania przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w L. w związku z wyrokiem z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 200/17, którym to wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Zakładu z dnia [...] grudnia 2016 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr sprawy [...] znak [...] Dyrektor ZUS utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] października 2016 r. z wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z ww. wyrokiem z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 200/17. Nie doszło więc do umorzenia zaległości ciążących na skarżącej. Samo złożenie wniosku o umorzenie zaległości nie powoduje ich umorzenia. W skierowanej do tutejszego Sądu skardze, strona zarzuciła, że nie zgadza się z wydanym przez organ nadzoru rozstrzygnięciem. W treści skargi skarżąca powołuje się na wyrok WSA we Wrocławiu o sygn. akt III SA/Wr 200/17, uchylający decyzję Dyrektora ZUS w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu skladek i stwierdza, że Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie wykonał tego wyroku. Strona uważa, że jest nękana przez ZUS. który wystawił na nią tytuły wykonawcze. Ponadto podnosi zarzuty, co odnoszące się do osoby urzędnika prowadzącego sprawę, sugerując popełnienie przez niego przestępstwa. Odpowiadając na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2119). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy a także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Przedstawiony wzorzec badania legalności zaskarżonego aktu, m.in. postanowienia, został ustanowiony przepisami art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – powoływanej jako p.p.s.a.). Wskazać trzeba jeszcze, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczącym skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego). Dokonując w tych ramach kontroli zaskarżonego postanowienia, jak też poprzedzającego go postanowienia Sąd stwierdził, że oba te rozstrzygnięcia są zgodne z prawem. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz.1201 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się: jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; na żądanie wierzyciela oraz w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne (por. Przybysz Piotr, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII, 2015r.). Mając na uwadze powyższe, słusznie organ egzekucyjny stwierdził, że przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje do umorzenia postępowania w przypadku zajścia wymienionych w nim zdarzeń i to w tym zakresie organ ten jest zobowiązany do sprawdzenia podnoszonych przez stronę okoliczności, mogących skutkować koniecznością umorzenia postępowania i podejmowania (także z urzędu) rozstrzygnięć adekwatnie do stanu sprawy (art. 59 § 4 u.p.e.a.). Z treści pisma skarżącej z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ słusznie wywiódł, że stanowiło ono wniosek o umorzenie postepowania egzekucyjnego, zaś okolicznością na którą strona się powoływała, mającą uzasadnić umorzenie postępowania egzekucyjnego, było nieistnienie dochodzonego w egzekucji obowiązku. W pierwszej kolejności trzeba więc wskazać, że zgodnie z art. 29 §1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie jest uprawiony do badania na etapie egzekucji podstaw, zasadności i prawidłowości określenia egzekwowanego obowiązku – to bowiem ma miejsce w postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązań ciążących na płatniku, które ma miejsce przed organami ZUS, a w drugiej instancji przez Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Należności z tytułu składek, dochodzone wskazanymi w zaskarżonym postanowieniu tytułami wykonawczymi, wynikały z deklaracji oraz ostatecznej decyzji Oddziału ZUS w L. z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]), które nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a zatem co do zasady podlegały wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Organ miał natomiast obowiązek ustalić, czy nie zachodziły inne, wskazane w art. 59 u.p.e.a., przeszkody w prowadzeniu egzekucji. Niewątpliwie, zdaniem Sądu, akta sprawy nie dają podstawy do uznania, że postępowanie egzekucyjne winno być umorzone z uwagi na wydane w sprawie wyroki WSA we Wrocławiu. Wydane w stosunku do skarżącej wyroki: o sygn. akt III SA/Wr 200/17 oraz III SA/Wr 111/18 (wydany już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie) dotyczyły co prawda kwestii umorzenia należności objętych dochodzonymi obecnie w postępowaniu egzekucyjnym tytułami wykonawczymi, zaś w świetle przywołanej regulacji art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. umorzenie dochodzonego obowiązku jest jedną z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednak należy mieć na uwadze, że żadna z dotychczas wydanych decyzji nie rozstrzygała pozytywnie wniosku strony o umorzenie należności składkowych, a wydane w sprawach ze skarg na te decyzje wyroki WSA nie przesądzały kwestii umorzenia i nie można z nich wyprowadzać takiego skutku. Ostatni z tych wyroków WSA zapadł w dniu 12 września 2018 r. i uchylał decyzję organu II instancji w przedmiocie umorzenia należności oraz przekazywał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kwestia umorzenia powyższych należności była więc poprzednio rozstrzygnięta dla skarżącej negatywnie i pozostaje zatem nadal nie zakończona. Brak więc podstaw do formułowania w związku z powyższymi wyrokami tezy o umorzeniu dochodzonego obowiązku. Jednocześnie Sąd brał z urzędu pod uwagę, czy w sprawie nie doszło do wygaśnięcia obowiązku poprzez przedawnienie dochodzonych należności. Zaległości składkowe, których dotyczą wskazane w zaskarżonym postanowieniu tytuły egzekucyjne, obejmują okres 2007-2016. Jak wynika z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. w obecnym brzmieniu, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Jednak do 31 grudnia 2011 r. przepis ten stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Przewidziany obecnie 5-letni termin przedawnienia należności składkowych wprowadzono z dniem 1 stycznia 2012 r. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 r., poz. 1378). Zarazem w art. 27 ustawy nowelizującej ustawodawca postanowił, że do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r. (a więc jak w tej sprawie), stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. (ust. 1), zaś jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (ust. 2). Wybór odpowiedniego terminu przedawnienia pięcioletniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub dziesięcioletniego (liczonego od daty wymagalności składki) - zależy więc od tego, który z nich upłynie wcześniej. Ustawodawca przyjął w tym względzie nakaz posługiwania się regułą kolizyjną lex benignior, zgodnie z którą należy stosować ustawę względniejszą w stosunku do biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne do zapłaty których zobowiązany jest określony podmiot (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II FSK 3031/12, Lex nr 1769575, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Termin przedawnienia należności obecnie dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym, a dotyczących lat 2007-2011, w świetle powołanych wyżej przepisów mogły powinien więc co do zasady upłynąć z dniem 31 grudnia 2016 r., a dotyczących roku 2012 do końca 2017 r. - ile jednak nie zaistniały okoliczności rzutujące na bieg terminu przedawnienia. W tym kontekście zasadnicze znaczenie należy przypisać regulacji art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowej (Dz. U. z 2017 r, poz. 201) – dalej: O.p. Powyższy przepis znajdzie bowiem zastosowanie do oceny ewentualnego zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek na mocy art. 31 u.s.u.s. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu zawieszenia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został powiadomiony. Ze znajdujących potwierdzenia w aktach administracyjnych ustaleń organu wynika natomiast, że wobec skarżącej zastosowano taki środek w postaci zajęć egzekucyjnych o których była powiadomiona i poprzedzonych każdorazowo upomnieniem oraz że we wszystkich przypadkach dokonano tego jeszcze przed upływem terminu przedawnienia dochodzonych należności za poszczególne okresy (liczonego według przedstawionych powyżej zasad) – pierwsze zawiadomienie otrzymała 23 kwietnia 2012 r., ostanie - 19 listopada 2015 r. W sprawie ani skarżąca, ani organ nie wskazują przy tym na żadne inne okoliczności, które w świetle art. 70 §2-3a i §6 O.p. powodowałyby przerwanie lub zawieszenie terminu przedawnienia, okoliczności takie nie wynikają też z akt administracyjnych. Brak jest w konsekwencji podstaw do stwierdzenia że zobowiązania składkowe skarżącej, dochodzone tytułami wykonawczymi wskazanym w zaskarżonym postanowieniu, mogły wygasnąć ze względu na ich przedawnienie. Z opisu przebiegu sprawy, treści wydanych w sprawie postanowień w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, akt administracyjnych oraz twierdzeń podnoszonych przez skarżącą wynika ponadto, że nie zachodziły w sprawie pozostałe, wynikające z art. 59 §1 u.p.e.a. a wymienione na wstępie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, że organ egzekucyjny uczynił zadość obowiązkom, wynikającym z treści przepisu art. 124 k.p.a., a w swoim postanowieniu odniósł się wyczerpująco do argumentów i dowodów, zebranych w sprawie, co znalazło wyraz w jego uzasadnieniu, spełniającym wymogi stawiane w art. 107 § 3 k.p.a.. Trafne jest stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, iż organy rozpatrujące sprawę przestrzegały zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pogłębiając jednocześnie zaufanie obywatela do działań organu (art. 8 k.p.a.). Nie można w tym postępowaniu zarzucić im zaniedbania obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. (należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego) oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. tj. (zebrania, rozpatrzenia i oceny w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.