III SA/Wr 153/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, , Protokolant Specjalista Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 12 lutego 2024 r. nr SKO 4123/12/2023 w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, określenie wysokości nienależnie pobranych świadczeń, zobowiązanie do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 15 listopada 2023 r., nr 60/CV-19/23; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 4.205 (cztery tysiące dwieście pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 12 lutego 2024 r., nr SKO 4123/12/2023, po rozpatrzeniu odwołania P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej: spółka, strona, skarżąca), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: Kolegium, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Wałbrzychu (dalej: Dyrektor DWUP, organ I instancji) z 15 listopada 2023 r., nr 60/CV-19/23, w sprawie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oraz zobowiązanie do ich zwrotu wraz z odsetkami. Decyzja Kolegium została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 15gg ust. 7, art. 31zy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1327 ze zm. – dalej: uCOVID-19), art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm.; dalej u.f.p.). Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 sierpnia 2020 r. spółka złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej: "FGŚP") na dofinansowanie wynagrodzenia 40 pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Na podstawie wniosku spółce wypłacono świadczenie w trzech transzach po 70.681,62 zł każda (18 sierpnia 2020 r., 19 września 2020 r., 19 października 2020 r.). Jednocześnie na podstawie art. 31zy uCOVID-19 oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 371- dalej rozporządzenie) spółka złożyła w dniu 19 kwietnia 2021 r. wniosek (RDZ-B7) do ZUS, na podstawie którego uzyskała wsparcie w zakresie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc luty 2021 r. na kwotę 576.688,83 zł. Pismem z 17 maja 2023 r. organ wezwał spółkę do uzupełnienia rozliczenia pomocy przez zwrot nienależnie pobranych świadczeń, złożenie korekty wskazanych dokumentów oraz wskazanie przyczyny zwrotu niewykorzystanych środków. Organ uznał, że doszło do podwójnego finansowania składek ZUS tj. z tytułu wsparcia, które spółka otrzymała na podstawie art. 15gg oraz art. 31zy uCOVID-19. Decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. Dyrektor DWUP ustalił, że świadczenie przyznane na podstawie wniosku z 4 sierpnia 2020 r. na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia 40 pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy oraz środku na opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń (Dz. U. z 2023 r., poz. 1230) są świadczeniami nienależnie pobranym, zobowiązał spółkę do zwrotu wypłaconych środków w wysokości 19.577,42 zł stanowiących sumę kwoty należności głównej w wysokości 19.272,49 zł oraz kwotę odsetek w wysokości 304,93 zł. Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 15gg ust. 7 uCOVID-19 – Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg zdarzeń oraz – powołując art. 15gg ust. 1, 2, 6,7, 7a 19, 20 uCOVID-19 – wyjaśnił, jak przebiega proces aplikowania i wypłaty dofinansowania z FGŚP. Organ II instancji wskazał także, że strona dokonała końcowego rozliczenia 20 listopada 2020 r. Zdaniem organu skarżąca nie mogła uzyskać pomocy z FGŚP w postaci zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za okres 1 sierpnia 2020 r. do 31 października 2020 r albowiem otrzymała w lutym 2021 r. zwolnienie z opłacania składek na tych samych pracowników. W ocenie organu, strona otrzymała podwójne dofinansowanie w zakresie zwolnienia ze składek ZUS, co wykluczał art. 15gg ust. 7 uCOVID-19. Zgodnie bowiem z tym przepisem: "Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". Wyjaśnił, że sposób rozumienia pojęcia "takich samych tytułów wypłat" implikuje niemożności łączenia wypłat np. z art. 31zy z wypłatą z art. 15gg uCOVID-19 w sytuacji skorzystania już przez przedsiębiorcę z pomocy na tych samych pracowników. Za wykładnią prezentowaną w ww. orzeczeniu przemawia również fakt dodania (z dniem 1 lipca 2021 r. na mocy ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw) w art. 15gg ust. 7a, w brzmieniu: "Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników". W analizowanej sprawie art. 15gg ust. 7a uCOVID-19 nie ma zastosowania bowiem przepis ten wszedł w życie 1 lipca 2021 r. a wniosek spółki został rozpatrzony 18 sierpnia 2020 r. Potwierdza to także uzasadnienie projektu do ustawy zmieniającej, zgodnie z którym: "Zmiany w zakresie art. 15g i art. 15gg ustawy mają na celu umożliwienie skorzystania ze środków pomocowych przez niektóre podmioty. Z przepisów w obowiązującym brzmieniu wynika, że przedsiębiorcom nie przysługuje możliwość uzyskania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od świadczeń przyznanych na podstawie obowiązujących regulacji, jeżeli w stosunku do tych samych pracowników nastąpiło zwolnienie z obowiązku opłacania składek (art. 31zo i nast. ) także w sytuacji, gdy zwolnienie i pobieranie świadczeń dotyczą różnych okresów czasowych. Wprowadzane modyfikacje eliminują ten problem i mają jednoznacznie proprzedsiębiorczy charakter. Zmiana ustawy polegająca na wprowadzeniu ust. 7a art. 15gg nie ma zatem charakteru doprecyzowującego, lecz ma przyznać przedsiębiorcom dodatkowe uprawnienia". W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że interpretacja przedstawiona przez stronę nie znajduje oparcia w przepisach prawa, organ I instancji miał podstawy do wezwania strony do złożenia nowego rozliczenia, a niezastosowanie się do tego wezwania musiało skutkować wydaniem decyzji o określeniu kwoty uzyskanej pomocy do zwrotu. Jednocześnie, powody, dla których uznano rozliczenie za wadliwe, były znane stronie, która w toku postępowania odnosiła się merytorycznie do argumentów organu I instancji. Wobec tego decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. Kolegium ponadto wskazało, że z akt sprawy wynika, iż strona we wniosku o udzielenie pomocy oświadczyła: "nie zamierzam skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS, o których mowa w ustawie COVID-19", a także że "nie ubiegałem się i nie będę się ubiegać o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". Pismem z 21 marca 2024 r. spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Kolegium, wnosząc o uchylenie decyzji obu organów, zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 15gg ust. 7 uCOVID-19 przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie mogła uzyskać pomocy z FGŚP w postaci zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 1 sierpnia 2020 r. do 31 października 2020 r. albowiem otrzymała w okresie późniejszym (luty 2021 r.) zwolnienie z opłacania składek na tych samych pracowników, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ II instancji, że na gruncie niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do nieuwzględnienia odwołania z uwagi na nie spełnienie negatywnej przesłanki otrzymania wsparcia wynikającej z art. 15gg ust. 7 uCOVID-19; 2. naruszenie art. 15gg ust. 7 oraz art. 31zy uCOVID-19 oraz § 10 rozporządzenia poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie przez organy obu instancji, że pomoc uzyskana na podstawie rozporządzenia i art. 15gg uCOVID-19 jest pomocą tożsamą (na ochronę miejsc pracy) podczas gdy pomoc uzyskana w oparciu o wskazane rozporządzenie jest pomocą udzieloną przedsiębiorcom szczególnie poszkodowanym przez pandemię COVID-19, a pomoc uzyskana na podstawie art. 15gg jest pomocą mającą na celu ochronę miejsc pracy; 3. naruszenie zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) i zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) poprzez przyjęcie przez organ I i II instancji, iż okoliczności sprawy w szczególności fakt, że skarżący otrzymał pomoc na ochronę miejsc pracy na podstawie art. 15gg ustawy o COVID-19 automatycznie wyklucza możliwość uzyskania zwolnienia z zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne na podstawie art. 31zy uCOVID-19 i rozporządzenia; 4. błędną wykładnię oświadczenia złożonego przez skarżącą z dnia 4 sierpnia 2020 r. tj. przyjęcie przez organ, że skarżąca składając oświadczenie o tym, iż nie zamierza skorzystać ze zwolnień z ZUS na podstawie ustawy o COVID-19 oświadczyła, że całkowicie rezygnuje z pomocy w postaci zwolnienia z opłacania składek ZUS, podczas gdy oświadczenie to dotyczyło w/w wniosku i okresu nim objętego. W uzasadnieniu uszczegółowiono stawiane zarzuty i argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wskazując argumenty zmierzające do wykazania niezasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawa środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. We wniesionej do sądu skardze zostały podniesione zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Z uwagi na to, że zakres zastosowania przepisów postępowania przez organy w rozpoznawanej sprawie został zdeterminowany przez wykładnię przepisów prawa materialnego tj. art. 15gg ust. 7 uCOVID-19 rozważania w przedmiotowej sprawie należy rozpocząć od analizy materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie był art. 15gg uCOVID-19. Zgodnie z art. 15gg ust. 1 uCOVID-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Stosownie do art. 15gg ust. 2 uCOVID-19 podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1. Przepis art. 15gg ust. 7 uCOVID-19 stanowi, że podmiot może otrzymać dofinansowanie z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Ustawą z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 1192), w art. 1 pkt 2 dodano art. 15gg ust. 7a , zgodnie z którym przepisu art. 7 tej ustawy nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Zgodnie z art. 12 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej, do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. W rozpoznawanej sprawie wniosek strony został rozpatrzony przed wejściem w życie przywołanej powyżej nowelizacji, zatem nie może być wątpliwości co do tego, że zastosowanie znajdują przepisy sprzed tejże zmiany. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 uCOVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Stosownie do art. 15gg ust. 20 uCOVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności: 1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z FGŚP zgodnie z przeznaczeniem; 2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku. Jak stanowi przepis art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot może otrzymać dofinansowanie z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W kontrolowanej sprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. spółka złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy za sierpień 2020 r., wrzesień 2020 r. i październik 2020 r. ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej: "FGŚP") na dofinansowanie wynagrodzenia 40 pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Na podstawie wniosku spółce wypłacono świadczenie w trzech transzach. Jednocześnie na podstawie art. 31zy uCOVID-19 oraz rozporządzenia spółka złożyła w dniu 19 kwietnia 2021 r. wniosek (RDZ-B7) do ZUS, na podstawie którego uzyskała wsparcie w zakresie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc luty 2021 r. Poza sporem pozostaje zatem, że skarżąca uzyskała zwolnienie z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenie społeczne pracowników za okres późniejszy niż okres, za który otrzymała dofinansowanie z FGŚP. W ocenie Sądu nietrafne jest stanowisko organu, że uzyskane przez stronę skarżącą na podstawie art. 31zy uCOVID-19 zwolnienie w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne w ZUS, wykluczało możliwości uzyskania świadczenia na podstawie innych regulacji (innej podstawy prawnej, innego tytułu wypłaty) w stosunku do tych samych pracowników, lecz w innych okresach, tak jak to ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Samo przywołanie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, nie spełnia wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a wymogu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W szczególności, że dokonana przez ustawodawcę zmiana przepisów ustawy, polegająca na dodaniu przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 1192) art. 15gg ust. 7a z którego wynika, że przepisu art. 7 tej ustawy nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, wskazuje na konieczność rozważenia, czy w istocie w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Zdaniem sądu rozpoznającego sprawę prawidłowa wykładnia przepisu art. 15 gg ust. 1 uCOVID-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Pojęcie "świadczeń (...) w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy interpretować alogicznie jak pojęcie: "takie same tytuły" użyte w art. 15g ust. 18 uCOVID-19 i z podobnym założeniem funkcjonalnym jak pojęcie "te same koszty" użyte w art. 15zzb ust. 12 uCOVID-19, czyli uznawać, że obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot i okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinasowanie. Na powyższy sposób rozumienia tych pojęć wskazywał NSA w wyrokach (por. wyrok z dnia 2 marca 2022 r. o sygn. akt I GSK 21/22, wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 28/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 284/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 251/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 284/22, wyrok z dnia 18 stycznia 2023 r. o sygn. akt I GSK 105/22). Uznać zatem należy, że w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem skarżąca nie uzyskała pomocy w zakresie takich samych tytułów skoro uprzednio uzyskane wsparcie dotyczyło innych miesięcy. Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organ odwoławczy tezy o otrzymaniu przez skarżącą podwójnego dofinasowania. Treść przepisów ustawy o COVID-19 została tak skonstruowana, że nie można uznać, iż są jakiekolwiek przeszkody prawne do łączenia obu instrumentów, z tym jednakże zastrzeżeniem, że dofinansowanie wynagrodzeń z obydwu przepisów nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie. W zaistniałych w sprawie okolicznościach nie można mówić o takich samych tytułach wypłat, bowiem wypłata wynagrodzenia i składek ZUS za każdy miesiąc jest osobnym tytułem wypłaty, co wynika chociażby z faktu, że należne pracownikowi wynagrodzenie przedawnia się za poszczególne miesiące, a nie zbiorczo z uwagi na inne daty wymagalności (por. wyrok SN z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I PK 186/09, OSNP 2011/17-18/224). Podobnie sytuacja wygląda w zakresie składek ZUS, gdyż muszą być one odprowadzane za poszczególne miesiące i to z góry w ustalonych terminach. Ponadto interpretacja zaprezentowana przez organ byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243). Najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuacje prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. wyroki TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK ZU nr 6/1997, poz. 70, s. 502 i9 z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do Konstytucji RP. Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy o COVID-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości w pełni, realizuje wskazane cele. Podsumowując, w ocenie sądu, organy przyjęły błędną wykładnię przepisu art. 15gg ust. 7 uCOVID-19, co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem tego przepisu Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione rozważania, które stanowią wskazanie do dalszego postępowania, w szczególności zastosuje przedstawioną powyżej wykładnię art. 15gg ust. 7 uCOVID-19. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a,, na które składają się: wpis, koszty zastępstwa procesowego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.