III SA/Wr 159/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na czynność materialno – techniczną Starosty Z. w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 września 2006 r. L. M. skierowała do Starosty Z. wniosek o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na wniosek, organ administracji pismem z dnia 20 września 2006 r., poinformował skarżącą o braku podstaw do zwrotu tej opłaty. W piśmie tym wskazano, że w przypadku kwestionowania stanowiska organu administracji, strona ma możliwość skierowania sprawy na drogę postępowania sądowoadministracyjnego, w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W związku z odmową zwrotu żądanej kwoty, w dniu 6 października 2006 r. - działający w imieniu skarżącej - radca prawny P.K. wezwał Starostę Z. do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to nie zostało uwzględnione przez Starostę, który pismem z dnia 19 października 2006 r., doręczonym pełnomocnikowi L. M., poinformował o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska. W dniu 5 grudnia 2006 r. L. M., działająca osobiście, wniosła pozew przeciwko Starostwu Powiatowemu do Sądu Rejonowego w Z. domagając się zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Jak wynika ze skargi złożonej do tutejszego Sądu, pozew L. M. został odrzucony na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007 r., przy czym została poinformowana, że drogą właściwą do rozpoznania kwestii zwrotu opłaty za kartę pojazdu, jest droga postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia 4 lutego 2007 r. wniesionym do tutejszego Sądu, a uzupełnionym pismem z 14 lutego 2007 r., L. M. wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia czynność materialno – techniczną Starosty Powiatu Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, przekazał skargę organowi administracji, pismem nadanym listem poleconym w dniu 8 lutego 2007 r. Starosta Z. złożył w Sądzie skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 13 marca 2007 r. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 14 marca 2007 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania w terminie 7 dni, czy wyjaśnienia zawarte w skardze, odnoszące się do terminu wniesienia skargi, są w istocie wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżąca dotychczas na wezwanie Sądu nie odpowiedziała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a". (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę taką wnosi się w terminie trzydziestodniowym od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle art. 52 § 3 p.p.s.a. w przypadku skargi na czynność materialno – techniczną, rozstrzygnięciem takim będzie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd, na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę wniesioną po terminie. Skarżąca, reprezentowana w toku postępowania administracyjnego przez profesjonalnego pełnomocnika, wezwała organ administracji do usunięcia naruszenia prawa, który odpowiedź na to wezwanie zawarł w piśmie z dnia 19 października 2006 r., skierowanym do pełnomocnika skarżącej. Należy zatem uznać, iż skarga została wniesiona z naruszeniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a., bowiem skarga L. M., została nadana do organu dopiero w dniu 8 lutego 2007 r., a skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do jej przywrócenia. W tym stanie sprawy, wobec wniesienia skargi po terminie, na podstawie powołanych powyżej przepisów, orzeczono jak w sentencji.