III SA/Wr 160/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi Z.S. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 stycznia 2024 r. nr 430000/71/304579/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych postanawia: I. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; II. odrzucić skargę. W dniu 22 marca 2024 r. Z. S. (dalej: strona skarżąca) złożył do tut. Sądu skargę na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 31 stycznia 2024 r. (nr 430000/71/304579/2023) w przedmiocie wskazanym w sentencji postanowienia. W treści skargi zawarto wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga skarżącego na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podlega odrzuceniu z uwagi na swoją niedopuszczalność. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935) dalej: "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego można wnieść tylko po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez pojęcie wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Inaczej mówiąc, chodzi tu o sytuację, gdy skarżony akt stał się ostateczny na skutek rozpoznania środka zaskarżenia przez organ odwoławczy. Skarga złożona bez zachowania odpowiedniego trybu odwoławczego jest zatem niedopuszczalna. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli jej wniesienie będzie niedopuszczalne. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi z dnia 22 marca 2024 r. jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 31 stycznia 2024 r., które wydało zaskarżone rozstrzygnięcie działając jako organ pierwszej instancji. Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 64e § 7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji od postanowień w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych przysługuje zażalenie. Skarżącemu przysługiwało przede wszystkim zażalenie na zaskarżone postanowienie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu – o czym strona została pouczona w decyzji - a dopiero po ponownym rozpoznaniu sprawy przez ten organ, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z prawa tego strona skarżąca skorzystała. Skoro strona skarżąca nie wyczerpała trybu odwoławczego przy wnoszeniu skargi, należało ją w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia. Jednocześnie wymaga wskazania, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu, na podstawie art. 88 p.p.s.a., jako wniosek niedopuszczalny z mocy ustawy (pkt I). Za taki bowiem należy uznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia niedopuszczalnej skargi.