III SA/Wr 175/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Guziński, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r. nr [...], uchylająca w całości decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł oraz nakładająca na spółkę "A" Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.00,00 zł za naruszenie Ip 1.1, Ip.5.2.1, Ip.5.2.2,6.2.1, Ip.6.3.6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., dalej w skrócie u.t.d.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, na podstawie imiennego upoważnienia D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 lutego 2015 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. przy ul. O. [...]Z. Czynności kontrolne zostały przeprowadzone przy udziale A. P. - osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy podczas kontroli. Zakres kontroli obejmował okres od [...] marca 2014 r. do [...] marca 2015 r. Przedmiotem kontroli prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa było przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Przebieg i ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli w przedsiębiorstwie z [...] grudnia 2015 r. nr [...] Ustalenia kontroli dały podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W., decyzją administracyjną z [...] marca 2016 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000,00 złotych. W ocenie organu pierwszej instancji spółka dopuściła się naruszeń polegających na: 1) wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. 2) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut, lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. 3) nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.td. 4) braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy; miejsca lub daty końcowej używania wykresówki - lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, 5) nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców; lp. 8.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji przedsiębiorca pismem z [...] kwietnia 2016 r. wniósł odwołanie. Skarżąca Spółka skierowała wobec decyzji organu I instancji zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i ponownie orzekł o nałożeniu kary pieniężnej na odwołującą się spółkę w wysokości 15 000,00 złotych. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał brzmienie art. 92a do 92c u.t.d., które stanowią podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz przesłanki egzoneracyjne podmiotu wykonującego przewóz drogowym. Dalej - odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy przywołał treść art. 5 u.t.d., art. 4 ust. 3 i ust. 4 tej ustawy i wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie kontrolowany przedsiębiorca nie był przewoźnikiem drogowym w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe na podstawie wydanych przez Starostę Z. zaświadczeń na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego spółka powinna spełniać łącznie wszystkie warunki wymienione w przepisie art. 4 pkt. 4 u.t.d. GITD wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci umów zleceń zawartych pomiędzy kontrolowanym przedsiębiorcą, a G. K. oraz S. M., jednoznacznie wskazuje, że kontrolowany przedsiębiorca nie spełnił wymogu określonego w art. 4 pkt. 4 lit. a u.t.d., tj. pojazdy używane w przewozach drogowych kontrolowanego przedsiębiorcy nie były prowadzone przez pracowników tego przedsiębiorcy. Organ odwoławczy zacytował treść art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666) i podkreślił, że żaden z kierowców, którzy prowadzili pojazdy kontrolowanego przedsiębiorcy w okresie objętym kontrolą nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorstwa w rozumieniu ww. przepisu Kodeksu pracy. Oraz dodał, że prowadzenie pojazdów pozostających w posiadaniu przedsiębiorcy o nr. rej. [...] oraz [...] przez ww. kierowców zostało potwierdzone okazanymi przez przedsiębiorcę wykresówkami. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut, lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy zacytował art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. i wskazał, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. GITD podkreślił, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek, iż: kierowca S. M. w dniach [...] kwietnia, [...] kwietnia, [...] kwietnia, [...] maja, [...] czerwca, [...] lipca, [...] lipca 2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy odpowiednio o 59 minut, o 40 minut, o 40 minut, o 1 godzinę i 50 minut, o 60 minut, o 30 minut, o 1 godzinę i 40 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy przyjął, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3050,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i podkreślił, że organ I instancji poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie ww. naruszeń. Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał na treść art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1) i podkreślił, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. GITD wyjaśnił, że uważna analiza wykresówki kierowcy S. M. z [...] marca 2014 r. wykazała, że kierowca nie zarejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ odwoławczy podkreślił, że materiał dowodowy wskazuje, że kierowca [...] marca 2014 r. przejechał 330 km, co nie zostało zarejestrowane na wykresówce. Odnosząc się do zarzutów strony postawionych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że odwołująca się spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonywany przez S. M. przejazd [...] marca 2014 r. nie podlegał regulacjom rozporządzenia (WE) 56T72006. Organ wskazał, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność, że pojazd, którym poruszał się [...] marca 2014 r. S. M. był poddany naprawom serwisowym, które kwalifikowałyby wykonywany przejazd do wyłączenia spod regulacji ww. rozporządzenia. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom strony, że używana [...] marca 2014 r. wykresówka została wyrzucona przez ww. kierowcę, skoro, jak zaznaczył GITD, wykresówka ta znajdowała się w aktach sprawy i ma walor dowodu. Organ II instancji odniósł się również do wniosku strony o dokonanie przesłuchania kierowcy celem ustalenia charakteru wykonywanego w dniu [...] marca 2014 r. przewozu i wyjaśnił, że nie może on zostać uwzględniony. Organ wskazał na przepis art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) 561/2006 i zinterpretował ww. regulację, że jazda serwisowa pojazdu powinna być udokumentowana w postaci odpowiedniej adnotacji na wykresówce przez serwisanta. Organ podkreślił, że w materiale dowodowym brak jest jakiegokolwiek uprawdopodobnienia wykonywanej jazdy serwisowej, naprawy pojazdu lub jego konserwacji przez warsztat samochodowy i uznał, że ustalanie szczegółowego charakteru wykonywanego przewozu drogowego nie jest okolicznością istotną dla rozpoznania niniejszej sprawy. Organ odwoławczy zaznaczył, że ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ I instancji były prawidłowe, dlatego też prawidłowo została ustalona kwota kary pieniężnej za naruszenie z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 5000,00 złotych. Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy; miejsca lub daty końcowej używania wykresówki - lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy powołał się na treść art. 34 ust. 6 art. 34 ust. 6 rozporządzenia (EWG) Nr 165/2014 i zaznaczył, że Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: lp. 6.3.6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, w szczególności: imienia i nazwiska kierowcy oraz miejsca lub daty końcowej używania wykresówki w wysokości 50 zł za brak każdej danej. Organ odwoławczy przyjął, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek, że: okazane podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki S. M. nie zawierają prawidłowych wpisów w zakresie imienia kierowcy. Naruszenia te stwierdzono na następujących wykresówkach z dni: [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] maja 201 r., [...] czerwca 2014 r"[...] lipca 2014 r, [...] sierpnia 2014 r. (Kara pieniężna wynosi 4.200 zł.) Dodatkowo okazane podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki S. M. nie zawierają prawidłowych wpisów w zakresie miejsca lub daty końcowej używania wykresówki. Naruszenia te stwierdzono na następujących wykresówkach z dni: [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 201 r., [...] maja 2014 r., [...] czerwca 2014 r., [...] lipca 2014 r. oraz 29 sierpnia 2014 r. (Kara pieniężna wynosi 700,00 zł.) Ponadto przestawione podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki G. K. nie zawierają prawidłowych wpisów w zakresie miejsca lub daty końcowej używania wykresówki. Naruszenia te stwierdzono na następujących wykresówkach z dni: [...] lutego 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] maja 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] sierpnia 2014 r., [...] września 2014 r., [...] października 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] grudnia 2014 r. oraz [...] stycznia 2015 r. Z tym, że organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 1.200,00 zł za ww. naruszenia została nałożona niesłusznie, gdyż organ I instancji poddając kontroli wykresówki kierowcy G. K. za dni: [...] lutego 2014 r. wykroczył poza zakres kontroli określony w imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Organ II instancji przyjął, że DWITD niezasadnie ustalił w tym przypadku naruszenia i stwierdził, że kara pieniężna za pozostałe naruszenia wynosi 1050,00 zł. Organ odwoławczy odniósł się stanowiska odwołującej się spółki i stwierdził, że obowiązek dokonywania przez kierowców pełnych wpisów na wykresówkach ma charakter bezwzględny. Przepisy obowiązującego prawa nie przewidują żadnych odstępstw w zakresie wypełniania wykresówek. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że organ I instancji działał prawidłowo w celu ustalenia liczby kierujących pojazdami w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Ustalenia te w żaden sposób nie wykraczają poza zakres kontroli, a celem ich jest jedynie określenie maksymalnej wysokości kary pieniężnej jaka może zostać nałożona w związku ze stwierdzonymi podczas kontroli uchybieniami i przyjął, że ustalenia organu I instancji, za wyjątkiem trzech wykresówek za dni [...] lutego 2014 r. były prawidłowe. Odnośnie naruszenia polegającego na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców; lp. 8.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał na treść art. 25, 26e, 26 d ustawy o czasie pracy kierowców i podkreślił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 8.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców karą w wysokości 1.000 złotych. Organ odwoławczy po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej z lp. 8.3 załącznika nr 3 do u.t.d. W opinii organu II instancji rację ma strona, że okazane podczas kontroli wykresówki stanowią formę ewidencji czasu pracy kierowców. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a w zgromadzonym materiale dowodowym organ nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tych przepisów. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie skarżonej decyzji odpowiada wymogom stawianym przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem GITD Organ I instancji w sposób klarowny określił w wydanej decyzji elementy stanu faktycznego podlegające sankcjonowaniu, jak również przytoczył prawidłowe podstawy prawne. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca spółka i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżanej decyzji zarzuciła, że decyzja wydana została z naruszeniem: • art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji, • art. 107 § 1 k.p.a., nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego, • prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji prawnej stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, iż przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, • art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a., poprzez rozważenie zebranego w sprawie materiału w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą prawdy obiektywnej, przez uproszczone rozumowanie organu, który w sytuacji, w której nie może ukarać przedsiębiorcy za ustalone w protokole naruszenie (z Ip. 6.3.7), na które wskazuje materiał dowodowy ustalony przez organ, nakłada karę za inne naruszenie, nie mające bezpośredniego związku z ustaleniami protokołu kontroli w przedsiębiorstwie, • art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym charakteru przejazdu i kierowcy, który pojazdem kierował i w takim zakresie niedokonanie oceny okoliczności faktycznych na podstawie całokształtu materiału dowodowego, • zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. realizowanej na mocy art. 107 § 3 Kpa., poprzez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy, • art. 80 k.p.a. przez uznanie za fakt udowodniony w zakresie nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, mimo że okoliczność ta nie wynikała z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę te zarzuty spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi spółka omówiła przedstawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną zapadłego rozstrzygnięcia stanowiły zasadniczo przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., zwanej w dalszej części uzasadnienia - ustawą lub u.t.d.) oraz I p. 1.1., lp. 5.2, lp. 5.2.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.6, lp. 8.3 załącznika nr 3 do tej ustawy i przepisy ustawy o czasie pracy kierowców (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.), a także przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/20 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L. 2006.102.1 ze zm.), zwane dalej: - Rozporządzeniem (WE) nr 561/2 oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1), zwane dalej – Rozporządzeniem (UE) nr 165/2014 Zgodnie z art. 92a ust.1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Suma natomiast kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy). Karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1 ustawy). Postępowanie więc w sprawie nałożenia kary prowadzone jest na podstawie przepisów postępowania administracyjnego zawartych w ustawie w dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), zwanym dalej "k.p.a." W rozpatrywanej sprawie nałożenie kary pieniężnej było następstwem przeprowadzonej u podmiotu wykonującego transport drogowy – "A" Sp. z o.o. w Z., kontroli problemowej w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów określonych w ustawie oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 tej ustawy. Przeprowadzona kontrola obejmowała okres od [...] marca 2014 r. do [...] marca 2015 r., a jej skutkiem było stwierdzenie naruszeń przepisów o transporcie drogowym. Naruszenia przepisów prawa zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] Protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym. Zgodnie więc z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, szczególnie w sytuacji, gdy został podpisany bez zastrzeżeń przez kontrolowany podmiot, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12). W konsekwencji zaskarżoną decyzją stwierdzono następujące naruszenia obowiązków lub warunków prowadzenia przewozu drogowego dotyczące: 1. wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji (l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); 2. przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut (l.p. 5.2.1 i 5.2.2); 3. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu aktywności kierowcy i przebytej drogi (l.p. 6.2.1); 4. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia i nazwiska kierowcy (za brak każdej danej oraz miejsca lub daty końcowej używania wykresówki (za brak każdej danej) (l.p. 6.3.6); Stwierdzone w postępowaniu poszczególne przypadki naruszenia przez Spółkę obowiązków lub warunków zostały - we wskazanym powyżej zakresie - szczegółowo wykazane i opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno co do okoliczności ich powstania, argumentacji uznających za wiarygodne przyjęcie tych ustaleń oraz szczegółowej kwalifikacji prawnej tych naruszeń. W każdym przypadku wskazano wysokość nałożonej kary w zależności od stwierdzonego rodzaju naruszenia, zgodnie z taryfikatorem wysokości kary pieniężnej, wynikającym z załącznika nr 3 do ustawy. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień, które skutkowałyby podważaniem stwierdzonych naruszeń oraz związanych z nimi kar pieniężnych. Przy czym, organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 1.200,00 zł za naruszenia ujęte w załączniku nr 3 do ustawy l.p. 6.3.6 została nałożona niesłusznie, wskazując że organ I instancji poddając kontroli wykresówki kierowcy G. K. za dni: [...] lutego 2014 r. wykroczył poza zakres kontroli określony w imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Jak wynika z akt sprawy, zapisów protokołu kontroli, analizy urządzenia rejestrującego aktywność kierowców, w sprawie stwierdzono szereg - następujących naruszeń przepisów o transporcie drogowym i warunków wykonywania tego transportu. Po pierwsze brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów. Zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust.1). Zgodnie z ust. 6 art. 34 rozporządzenia 165/2014, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące in-formacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Należy zaznaczyć, że zmiana stanu prawnego, która nastąpiła [...] marca 2015 r. nie zniosła ani nie zmieniła obowiązku, który w poprzednim stanie prawnym regulowany był przepisem art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 - kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Natomiast stosownie do lp. 6.3.6.4, Ip. 6.3.6.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, min. Imienia i nazwiska kierowcy, miejsca i daty końcowej używania wykresówki, sankcjonowane jest karą 50 zł za brak każdej danej. Na podstawie danych z wykresówki kierowców S. M. i G. K., stwierdzono brak wpisów dotyczącego miejscowości, w której zakończył używanie. Natomiast kierowca S. M. dodatkowo wpisywał w miejsce swojego imienia i nazwiska ich skróty. Zgodzić się należy z organem II instancji, że obowiązek dokonywania przez kierowców pełnych wpisów na wykresówkach ma charakter bezwzględny. Przepisy obowiązującego prawa nie przewidują żadnych odstępstw w zakresie wypełniania wykresówek. Niedopuszczalnym jest wpisywanie przez kierowcę jedynie skrótu swojego imienia lub też pomijanie wpisywania daty lub miejsca zakończenia używania wykresówki. Po drugie przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożona w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Natomiast stosownie do lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. Na podstawie danych z kart kierowcy S. M. (z [...] kwietnia 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] maja 2014 r., [...] czerwca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r.) stwierdzono siedem przypadków tych naruszeń, na łączną karę 3050,00 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania powyższych przepisów. W dalszej kolejności naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie treścią art. 5 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Sąd stwierdza, że bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, że w dniu kontroli przedsiębiorca "A" Sp. z o.o. wykonywała przewozy drogowe na podstawie wydanych przez Starostę Z. zaświadczeń na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. W takiej sytuacji należało, jak to uczyniły organy transportu drogowego, sprawdzić, czy spółka spełniała warunki wymienione w art. 4 ust. 4 u.t.d., zgodnie z którym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione. Sąd w pełni podziel stanowisko organów transportowych, że z przedłożonych przez stronę dokumentów (umów zleceń zawartych pomiędzy spółą, a kierowcami: G. K. i S. M., oraz wykresówek pojazdów o nr. rej, [...]) wynika, że przedsiębiorca nie spełnił wymogu określonego w treści art. 4 ust. 4 lit. a u.t.d. Organ II instancji uzasadniając swoje stanowisko powołał się, wyjaśniając pojęcie pracownika, na definicję tego pojęcia zawartą w treści art. 2 Kodeksu pracy, stwierdzając, że brak jest wytłumaczenia tej kategorii w ustawie o transporcie drogowym. Sąd stwierdza, że kara nałożona na przedsiębiorcę wobec stwierdzenia, że pojazdy będące w posiadaniu kontrolowanego przedsiębiorstwa nie były prowadzone przez pracowników tego przedsiębiorstwa, przy jednoczesnym braku odpowiedniej licencji oraz wobec niespełnienia warunków dla przewozów drogowych na potrzeby własne została nałożona zasadnie. Po czwarte zasadnie stwierdzono w realiach niniejszej sprawy uchybienia co do zaniechania zarejestrowania za pomocą tachografu przez S. M. w dniu [...] marca 2014 r. wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Okoliczność ta nie została skutecznie zakwestionowane przez stronę skarżącą, jak również przez kierowcę. W piśmie z [...] lutego 2016 r. przedsiębiorca wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2014 r. kierowca wykonywał przejazd serwisowy, który nie wymagał udokumentowania. Dodatkowo w tym piśnie przedsiębiorca zaznaczył, że z relacji kierowcy wie, że pomimo zwolnienia kierowca używał wykresówkę, którą następnie wyrzucił, obawiając się ujawnienia przez przedsiębiorcę faktu, że użył pojazdu również w celach prywatnych. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych wyjaśnień, wobec okoliczności, że sporna wykresówka została przedłożona przez przedsiębiorcę do kontroli organy zasadnie uznały, iż nastąpiło uchybienie warunkom przewozu drogowego, które zostało usankcjonowane przez polskiego ustawodawcę w przywołanym już lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wyrażającym delikt administracyjny polegający na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu. Regulacja ta nawiązuje do przyjętych na płaszczyźnie unijnej przepisów regulujących wykonywanie przewozu drogowego. Z art. 34 rozporządzenia 165/2014 wynika bowiem, że kierowca zobligowany jest do używania karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd począwszy od jego przejęcia i nie może jej wyjmować z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne. Mając powyższe na względzie Sąd nie miał wątpliwości, iż w realiach badanej sprawy wystąpiły przesłanki do nałożenia orzeczonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej, a nadto – wbrew twierdzeniom skarżącej - w rozpoznawanym przypadku nie zachodziły przewidziane prawem przesłanki egzoneracyjne. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że chybiony jest zarzut strony, jakoby w ustalonym stanie faktycznym sprawy zamiast lp. 6.2.1, zastosowanie winien mieć lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponownego zaznaczenia wymaga, że przedsiębiorca okazał podczas kontroli sporną wykresówkę z [...] marca 2014 r., a zatem nie istnieje możliwość przypisania naruszenia ujętego w lp. 6.3.7, który dotyczy tylko stanu faktycznego, w którym przedsiębiorca nie okaże na żądanie organu kontrolującego podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Sąd w pełni podziela równie z stanowisko organu odwoławczego, w zakresie w jakim odniósł się do zarzutu polegającego na błędnym odczycie zapisów z pobranych podczas kontroli wykresówek, że analiza zapisów może odbywać się z pomocą programu informatycznego Tachoscan, jednakże kompletnej weryfikacji tarcz z tachografów analogowych zawsze dokonuje się indywidulanie co do każdej z tarcz. W tym kontekście należy podkreślić, że rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wydawane na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., są skutkiem wprowadzenia przez ustawodawcę odpowiedzialności administracyjnej podmiotów wykonujących transport drogowy. Ma ona charakter odpowiedzialności zobiektywizowanej. Właściwy organ jest zobowiązany nałożyć karę pieniężną w sytuacji ustalenia okoliczności związanych z przewozem drogowym uznanych przez ustawodawcę za nieprawidłowe i niedopuszczalne, niezależnie od tego, kto prowadził pojazd, jeśli tylko osobą tą przewoźnik posługuje się przy wykonywaniu działalności. Tym samym odpowiedzialność administracyjna związana z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest zależna od wystąpienia określonego skutku (od wystąpienia określonego naruszenia), przy czym organ nie ma obowiązku dowodzić związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem, a to przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którymi prawo wiąże naruszenie przepisów (vide wyroki z dnia 15 października 2015 r., II GSK 2111/14, z dnia 11 marca 2015 r., II GSK 240/14, z dnia 21 stycznia 2015 r., II SA/Go 843/14, z dnia 25 lutego 2015 r., II SA/Go 17/15, z dnia 14 stycznia 2015 r., II SA/Rz 905/14, CBOSA). Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. To bowiem on ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy popełniają delikty. Wpływ ten polega między innymi, na odpowiedniej organizacji pracy, prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Artykuł 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wyłączający odpowiedzialność przewoźnika odnosi się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1237/13). Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. W niniejszej sprawie żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności skarżąca spółka nie wykazała. Podzielić zatem należy przekonanie organów, iż nie wykazała tym samym istnienia przesłanek, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, iż stwierdzone uchybienia nie były spowodowane okolicznościami o charakterze nadzwyczajnym, a wynikały z przekroczenia wymogów w zakresie prowadzenia przewozu drogowego, które to – jak wynika z przywołanych okoliczności - nie miały charakteru jednorazowego. Nadto nie zostały one stwierdzone względem jednego z zatrudnionych skarżącej spółki, ale wobec każdego z kontrolowanych co pozwala na stwierdzenia braku skutecznego nadzoru nad przestrzeganiem określonych regulacji prawnych. Natomiast zgodnie z art. 92 b ust.1 ustawy, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących przepisów. Rozumnie pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" wymaga uwzględnienie przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, (...) w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Ponadto w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Tak więc odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, co oznacza, iż ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Ma ona charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach, czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Powyższe oznacza, że przedsiębiorca - w świetle obowiązujących przepisów - jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Oznacza to, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Dokumentacja potwierdzająca prawidłową pracę przedsiębiorstwa powinna być dostępna w przedsiębiorstwie już w trakcie kontroli. Tylko w ten sposób na jej podstawie można wyraźnie stwierdzić, czy przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów, a także prawidłowe zasady wynagradzania zniechęcające do naruszenia przepisów w zakresie transportu drogowego. Dzięki właściwej organizacji nie dochodziłoby do sytuacji, gdy pojazdy przedsiębiorstwa są prowadzone z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców, oraz przepisów o stosowaniu cyfrowych urządzeń rejestrujących. W sprawie skarżąca spółka nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie występują okoliczności wymienione w art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. wyłączające odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Dodatkowo należy nadmienić, że niniejsza odpowiedzialność jest niezależna od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż – jak wyżej wskazano - przepisy przewidują możliwość odstąpienia od niej. Nadto – co istotne w zakresie podniesionego zarzutu - odpowiedzialność przewoźnika jest niezależna od odpowiedzialności kierującego pojazdem oraz osoby zarządzającej przedsiębiorstwem lub zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, gdyż przepisu u.t.d. przewidują odrębną odpowiedzialność niniejszych trzech grup podmiotów, przy czym tylko dwie z nich ponoszą odpowiedzialność na zasadzie winy - kierujący pojazdem (art. 92 ust. 1) oraz osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie (art. 92 ust. 3). Mając powyższe na względzie Sąd podziela stanowisko organu, że w realiach niniejszej sprawy wystąpiły podstawy do nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej, a wbrew jej twierdzeniom nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mających na celu ustalenie prawdy materialnej, poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który następnie powinien znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organ w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśnił okoliczności stanu faktycznego oraz dokonał prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Na co wskazuje między innymi okoliczność, że po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej z lp. 8.3 załącznika nr 3 do u.t.d., którą nałożył na spółkę organ I instancji oraz zmniejszył wysokość kary wynikającej z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp.6.3.6. W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 15 k.p.a. w zw z art. 127 k.p.a. Strona skutecznie wywiodła odwołanie od decyzji organu I instancji sprawa została ponownie rozpoznana przez GITD. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich zarzutów przedsiębiorcy, prawidłowo też stwierdził, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji DWITD. Sporządzone natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Podsumowując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.