III SA/Wr 182/15

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależenie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 338 zł, skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, że "znaczna część gospodarstwa została zlicytowana 29.04.2015 r.". We wniosku złożonym w dniu 9 czerwca 2015 r. na urzędowym formularzu skarżący oświadczył, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z gospodarstwa rolnego i uzyskiwanych dopłat UE (ok. 1000 zł miesięcznie), z uwagi na posiadaną niepełnosprawność (II grupa) ponosi znaczne wydatki na zakup lekarstw i na rehabilitację, posiada również wysokie zadłużenie wobec banków i innych podmiotów (ok. 1.350.000 zł). Dodał, że ma udział (1/2) w prawie własności domu o pow. 150 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. ok. 5 ha. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.)). Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika bowiem, że poniesienie przez niego kosztów sądowych czy kosztu wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika mogłoby pozbawić go środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.