III SA/Wr 19/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia "A" sp. z o.o. w P. na postanowienie z dnia 1 sierpnia 2017 r.o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: uchylić postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. "A" Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r., którym oddalono jej skargę na opisaną w sentencji decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2017 r. wezwano pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną do usunięcia jej braku formalnego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia, przez przesłanie oryginału lub kopii (poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami) pełnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego "A" sp. z o.o. z siedzibą w P., z którego wynika, że udzielające pełnomocnictwa procesowego osoby były do tego umocowane w dniu dokonywania tej czynności. Z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej wynika, że wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 27 czerwca 2017 r. Przyjmując tą datę jako datę doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego, Sąd ustalił, że termin do złożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego upłynął w dniu 4 lipca 2017 r. W konsekwencji – skoro strona skarżąca nadała odpis z KRS w dniu 5 lipca 2017 r., Sąd postanowieniem z 1 sierpnia 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 28 sierpnia 2017 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu zażalenia podała, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zostało jej doręczone w dniu 28 czerwca 2017 r., a nie jak błędnie twierdzi Sąd – 27 czerwca 2017 r. W konsekwencji nie doszło do uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej. Na dowód tego twierdzenia strona skarżąca dołączyła wydruk z pocztowego systemu monitoringu przesyłek, z którego wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została jej doręczona w dniu 28 czerwca 2017 r. Wobec powyższego, Sąd wszczął na Poczcie postępowanie reklamacyjne celem ustalenia daty doręczenia wezwania do usunięcia braków skargi kasacyjnej pełnomocnikowi strony skarżącej. W dniu 23 października 2017 r. wpłynął do Sądu duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, z którego wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 28 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej zwanej: "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W świetle poczynionych w tej sprawie ustaleń zażalenie jest oczywiście uzasadnione, bowiem wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 28 czerwca 2017 r. Siedmiodniowy termin na złożenie odpisu z KRS upływał zatem w dniu 5 lipca 2017 r. W tym też dniu strona skarżąca nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą odpis z KRS. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.