III SA/Wr 191/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób w ramach zezwolenia w zakresie dni odjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 18 lutego 2020 r. (nr SKO 4162/8/2020) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej: skarżąca) od decyzji Starosty Świdnickiego z dnia 11 grudnia 2018 r. (nr KD.7140.33.2018) o nałożeniu na przewoźnika M. P., właścicielkę firmy D. M. P. kary pieniężnej w wysokości 14.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób w ramach zezwolenia nr [...] na linii komunikacyjnej S. ul. [...] dworzec autobusowy – J., w zakresie naruszania dni odjazdu, utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Jako podstawę prawną decyzji SKO podało art. 93 ust.1 i 2, art. 92 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.) i art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że w dniach 19, 20 i 22 kwietnia 2018 r. oraz w dniach 7, 8 i 9 maja 2018 r. pracownicy Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Publicznych Starostwa Powiatowego w Świdnicy przeprowadzili w S. na dworcu autobusowym i w J. na przystanku przy ul. [...], kontrolę prawidłowości realizacji, wydanego przez Starostę Świdnickiego w dniu 26 czerwca 2015 r. zezwolenia nr [...] (jak zaznaczyło SKO ostatnia zmiana zezwolenia była dokonana - wg twierdzeń organu I instancji, decyzją nr KD.7140.180.2017 z dnia 11 stycznia 2018 r. z ważnością od dnia 20 stycznia 2018 r., której egzemplarza brak jest w aktach sprawy). W czasie kontroli na dworcu autobusowym w Świdnicy stwierdzono m.in., brak realizacji przez autobusy, należące do przewoźnika D. M. P., kursu nr [...] ze S. o godz. 1855 w dniach 19 kwietnia oraz 7 i 8 maja 2018 r. oraz kursu nr [...] ze S. o godz. 1530 w dniu 22 kwietnia 2018 r. W dniach 20 kwietnia oraz 7 i 9 maja 2018 r. stwierdzono na przystanku J., ul. [...] brak odpraw kursu: nr [...] o godz. 1825. W sumie firma D. M. P., w czasie sześciu dni kontroli, nie wykonała 7 kursów, czyli dokonała 7 naruszeń obowiązków. Skarżąca została zawiadomiona o wymienionych wyżej naruszeniach posiadanego zezwolenia pismami z: 20 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 9 maja 2018 r., 10 maja 2018 r. Do pism tych dołączono protokoły z przeprowadzonych kontroli. W odpowiedzi skarżąca w pismach z dnia 3 maja 2018 r. wytłumaczyła brak odprawy autobusu, stwierdzonej w protokołach [...] (kurs nr [...] ze S. o godz. 18.55), [...] (kurs nr [...] z J.) i [...] (kurs nr [...] ze S.) chorobą kierowcy i brakiem możliwości jego zastąpienia z powodu wykorzystanego limitu czasu pracy przez kierowców firmy. Poinformowała również o poszukiwaniu nowych kierowców lub przewoźnika, którzy mogliby zastąpić chorego kierowcę. Dnia 7 maja 2018 r. M. P. została zobowiązana w terminie 7 dni do wyjaśnienia skargi pasażerów, dotyczącej zawieszenia kursu wykonywanego w niedziele. Na powyższe pismo nie udzieliła odpowiedzi. Starosta Świdnicki decyzją z 13 czerwca 2018 r. (nr KD.7140.33.2018) nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 14.000 zł za wykonywanie transportu drogowego w ramach zezwolenia nr [...] na linii komunikacyjnej S. ul. [...] dworzec autobusowy - J. – P., w zakresie naruszenia dni odjazdu. Decyzją z dnia 8 sierpnia 2018 r. (nr SKO 4162/54/2018) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że z akt sprawy wynika, że kontrola przewoźnika była przeprowadzona w zakresie realizacji trzech zezwoleń: nr [...], nr [...], nr [...]. W zakresie realizacji poszczególnych zezwoleń organ I instancji wydał odrębne decyzje administracyjne, co do których zostały złożone odwołania. SKO podkreśliło, że nie może na podstawie akt sprawy ustalić, czy przeprowadzona kontrola przewoźnika w okresie od 19 kwietnia 2018 r. do 9 maja 2018 r. była kontrolą przedsiębiorcy, o której mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d., czy była wielokrotną kontrolą drogową. SKO podkreśliło także, że kontrolowany przewoźnik nie był uczestnikiem czynności kontrolnych, czego skutkiem był brak jego podpisu na protokole kontroli. W takiej sytuacji, rzeczą organu I instancji, było zebranie materiału dowodowego służącego wyczerpującemu ustaleniu stanu faktycznego. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pismem z dnia 21 września 2018 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary finansowej, z powodu naruszenia warunków posiadanego zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej S. ul. [...] dworzec autobusowy - P. Ponadto pismem z dnia 3 października 2018 r. organ wystąpił do M. P. o informację ilu kierowców było zatrudnionych w firmie w okresie ostatniego półrocza przed kwietniem 2018 r. oraz o przesłanie dokumentów dotyczących chorób kierowców, poszukiwania kierowców zastępczych lub przewoźnika, który mógłby pomóc firmie w prawidłowej realizacji zezwolenia nr [...]. Ponadto wezwano do złożenia dokumentów przedstawiających rozliczenie czasów pracy kierowców zatrudnionych w firmie w czasie prowadzonych kontroli. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że w okresie ostatniego półrocza w jej firmie było zatrudnionych [...] kierowców, którzy z dniem [...] r. rozwiązali umowę o pracę, na dowód czego przedłożyła dokumenty z systemu ubezpieczeń społecznych oraz z systemu ewidencji umów o pracę. Oświadczyła, że w okresie objętym kontrolą wykonywała przewozy z udziałem kierowców podnajętych z firm zewnętrznych wraz z czynnym udziałem kierowcy - jej [...], który prowadzi oddzielną działalność gospodarczą, a także jej [...], który prowadzi własną firmę transportową. Wobec powyższego, organ I instancji poinformował skarżącą, że nie przekazała wszystkich informacji i dokumentów dotyczących rozliczania czasów pracy kierowców zatrudnionych w jej firmie, w czasie przeprowadzanych kontroli. Skarżąca wskazała, że takie dokumenty nie istnieją, bowiem realizacja przewozów była prowadzona z udziałem kierowców z firm zewnętrznych, między innymi z firmy PHU P., PHU P. oraz A. i innych. Podkreśliła, że właściciel firmy samodzielnie wykonujący obowiązki kierowcy nie jest zobowiązany prowadzić dla siebie ewidencji czasu pracy. Pismem z dnia 20 listopada 2018 r. organ I instancji wystąpił do skarżącej o wskazanie liczby kierowców realizujących przewóz drogowy w okresie od 9 listopada 2017 r. do 9 maja 2018 r. W odpowiedzi skarżąca poinformowała, że w okresie od 9 listopada 2017 r. do 15 listopada 2017 r. ilość kierowców wykonujących przewozy na jej rzecz wynosiła [...] a w okresie od 16 listopada 2017 r. do 9 maja 2018 r. liczba ta zmniejszyła się do [...] kierowców. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji wydał decyzję z 11 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca nie dostosowała ilości kursów, do możliwości wykonawczych firmy oraz nie informowała Starosty o grożącym paraliżu przy przewozie osób na trasie S. - J. Przeprowadzona kontrola przewoźnika była kontrolą doraźną, wielokrotną dotyczącą wydanego zezwolenia, wynikającą z art. 84 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu I instancji kontrola dotyczyła jednej sprawy, określającej karę pieniężną, na którą składają się poszczególne naruszenia. Ze względu na brak odpraw autobusów nie było możliwości uzyskania podpisów kontrolowanego przewoźnika, jak również jego kierowcy pod protokołami w miejscu kontroli. Ostatecznie – jak podkreślił organ I instancji, przedsiębiorczyni nie przedstawiła w Starostwie, żadnych dokumentów świadczących o chorobie kierowcy, która była główną przyczyną naruszenia przepisów wydanego zezwolenia, na którą powoływała się w swoich pismach. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że w okresie od kwietnia do maja 2018 r. nie była w stanie wykonywać wszystkich kursów wynikających z rozkładu jazdy do zezwolenia nr [...] z powodu czasowego braku kierowców. Kierowcy pozostający w jej dyspozycji nie byli w stanie wykonywać kursów ze względu na wynikające z ustawy o transporcie drogowym obostrzenia dotyczące czasu pracy, czasu prowadzenia pojazdów, dobowego okresu odpoczynku oraz odpoczynku tygodniowego. Na przełomie maja i czerwca 2018 r. powróciła do pełnego realizowania wszystkich kursów. SKO zaskarżoną decyzją z dnia 18 lutego 2020 r. utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą nałożonej na skarżącą kary pieniężnej były art. 92a ust. 6, pkt 2.2.1 załącznika nr 3 w zw. art. 18b ust. 1 pkt 7 oraz art. 18b ust. 2 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym (dalej u.t.d.), które stanowią, że wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni zagrożone są karą pieniężną w wysokości 2.000 zł., co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za siedem naruszeń po 2.000 zł, łącznie 14.000 zł. W ocenie Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczących niewykonania kursów w dniach kontroli nie budzi wątpliwości, zaś prawidłowość czynności kontrolnych organu I instancji w tym zakresie nie można zakwestionować. Jak wynika z akt sprawy kontrolę w zakresie wykonywania przewozów osób w ramach zezwolenia nr [...] przeprowadziły upoważnione osoby, a z czynności kontrolnych zostały sporządzone protokoły kontroli. Także fakt niewykonania kursów określonych w tych protokołach nie był kwestionowany przez skarżącą. Jednocześnie z informacji uzyskanych od skarżącej wynika, że zatrudniała w okresie 6 miesięcy przed kontrolą od [...] do [...] kierowców. SKO poddało ocenie wskazane przez skarżącą przyczyny, które wg niej miały uzasadnić niezgodne z zatwierdzonym rozkładem jazdy wykonywanie regularnego przewozu osób, poprzez niewykonanie kursów w dniach przeprowadzonej kontroli. SKO podkreśliło, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 92b u.t.d., gdyż organ I instancji nie prowadził postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy. SKO zauważyło ponadto, że przesłanki egzoneracyjne, o których jest mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Jednocześnie brak wpływu musi istnieć realnie. Nie wystarczy przy tym wykazanie braku winy przedsiębiorcy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. W ocenie organu odwoławczego M. P. naruszyła warunki określone w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej S. -P. w sposób opisany w protokołach kontroli. W sumie w czasie sześciu dni kontroli, nie wykonała 7 kursów, czyli dokonała 7 naruszeń obowiązków. Jednocześnie nie wykazała, że niewykonanie tych kursów było przez nią niezawinione i nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Sfera zatrudnienia kierowców, którzy w sposób należyty będą wykonywać przewozy należy do wyłącznej domeny przewoźnika i na nim spoczywa obowiązek w zakresie zapewnienia kierowców przy pomocy których będzie realizować przewozy zgodnie z rozkładem jazdy. Natomiast w sytuacji wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę rozkładu jazdy przepisy rozporządzenia w sprawie rozkładów jazdy pozwalają na aktualizację rozkładu jazdy. Skarżąca nie wniosła do organu I instancji o zmianę rozkładu jazdy, a zatem wykonywała przewozy z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Okoliczność ta była także przedmiotem skarg mieszkańców J. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że argumenty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do WSA we Wrocławiu na decyzję SKO z 18 lutego 2020 r. skarżąca podkreśliła, że wyjaśniła powody niezrealizowania przedmiotowych kursów, uzasadniając sytuacją w jakiej się znalazła oraz wskazując jakie działania podjęła w celu rozwiązania problemu. Podkreśliła, że zdaniem organów jedynym rozwiązaniem w sytuacji, w jakiej się znalazła, aby nie narazić się na sankcje karne, byłoby wystąpienie do organu I instancji z wnioskiem o zmianę rozkładu jazdy, polegającym na wykreśleniu z rozkładu jazdy kursów których w danej chwili nie była w stanie realizować. Zauważyła przy tym, że od momentu złożenia wniosku o wykreślenie poszczególnych kursów z rozkładu jazdy, rozpoczyna się okres procedury, który w zależności od tego jak szybko organ I instancji wyśle wnioski o uzgodnienie rozkładów jazdy do burmistrzów i prezydentów miast, może trwać nie krócej niż 30 dni do wydania stosownej decyzji o wykreśleniu kursów. Wyjaśniła, że wnosiła o zawieszenie kursów na czas poszukiwania kierowców. Dodała, że obłożenie pasażerskie z powodu epidemii i ograniczenia liczby pasażerów rozporządzeniem ministra zmalało o 95%. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentacje w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zss⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Ze stanu faktycznego ustalonego przez organy, który w istocie nie był kwestionowany przez skarżącą wynika, że skarżąca korzysta z zezwolenia wydanego przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego na wykonywanie regularnego przewozu w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej S. ul. [...] dworzec autobusowy - J. Załącznikiem do udzielonego zezwolenia był proponowany rozkład jazdy uwzględniający m.in. przystanki i godziny odjazdów. Z protokołów kontroli znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca w określonych dniach i o określonych godzinach (opisanych w protokołach) zaniechała wykonania kursów zgodnie z udzielonym jej zezwoleniem. W sumie – jak ustalono w wyniku kontroli - nie wykonała 7 kursów. Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się sporządzona przez skarżącą informacja dla pasażerów, zgodnie z którą z dniem 1 kwietnia 2018 r. zawiesiła ona kursowanie autobusów w niedzielę. O wprowadzonych zmianach (niewykonaniu poszczególnych kursów i ich zawieszeniu w niedziele) skarżąca nie poinformowała organu wydającego zezwolenie. Okoliczności tych nie kwestionowała sama skarżąca tłumacząc swoje decyzje brakami kadrowymi. Powyższe naruszenia skutkowały nałożeniem na skarżącą kary z tytułu wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących dni, których wysokość została określona na podstawie załącznika nr 3 lp. 2.2.1 do ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego kluczowym zagadnieniem w sprawie była ocena zasadności nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 14.000 zł w związku z popełnieniem przez nią wskazanych naruszeń. Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania zezwolenia. Po jego otrzymaniu przewoźnik winien stosować się do określonych w nim warunków (art. 18b ust. 1 pkt 7 oraz art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d.). Wedle art. 20 ust. 1 u.t.d., w zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów (pkt 1), przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2), miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3). Stosownie do art. 22 u.t.d. jednym z załączników do wniosku o wydanie zezwolenia jest proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania (art. 22b u.t.d.). W myśl art. 84 ust. 1 u.t.d. organy udzielające zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji, zezwolenia lub wydające zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów. Zgodnie z art. 92a ust. 1, 2 i 3 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w czasie dokonanych kontroli) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 3). Wykaz naruszeń i związane z nimi sankcje w postaci kar pieniężnych określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Według lp. 2.2. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: 1) dni - sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł; 2) godzin odjazdu i przyjazdu – 500 zł. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przeprowadzona w sprawie kontrola przedsiębiorcy wykazała brak realizacji przez autobusy należące do przewoźnika D. M. P.: - kursu nr [...] ze S. o godz. 1855 w dniach 19 kwietnia oraz 7 i 8 maja 2018 r. - kursu nr [...] ze S. o godz. 1530 w dniu 22 kwietnia 2018 r. - kursu nr [...] z J. (ul. [...]) o godz. 1825 w dniach 20 kwietnia oraz 7 i 9 maja 2018 r. W sumie w wyniku czynności kontrolnych (potwierdzonych protokołami kontroli) ustalono, że skarżąca nie wykonała 7 kursów. Skarżąca nie realizowała zatem prawidłowo obowiązującego rozkładu jazdy. Naruszyła tym samym warunki udzielonego jej zezwolenia poprzez naruszenie godzin odjazdu i realizacji kursu. Naruszenie to jest sankcjonowane przez pkt 2.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. (kara 500 zł za każde naruszenie), a nie jak mylnie przyjęły organy obu instancji przez pkt 2.2.1. (kara 2.000 zł). Podkreślić bowiem należy, że w pkt 2.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowane są sytuacje, w których stwierdzono, że kursy w ogóle nie zostały w danym dniu wykonane (nie odbył się żaden kurs w danym dniu). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżąca jedynie w niedziele zawiesiła kursowanie autobusów (zdjęcie informacji skierowanej do pasażerów). W odniesieniu do innych dni niż niedziele, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jedynie, że nie zostały zrealizowane poszczególne kursy. Konsekwencją natomiast ustalenia, że nie został zrealizowany poszczególny kurs jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za każde naruszenie (pkt 2.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). W ocenie Sądu organy obu instancji błędnie zatem zastosowały przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wymierzenia kary pieniężnej, bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że skarżąca zawiesiła realizowanie kursów w innych dniach niż niedziele i że w ogóle nie realizowała kursów w dniach, w których była przeprowadzona kontrola. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni dokonaną powyżej wykładnię prawa oraz stanowisko Sądu odnośnie wysokości kary z tytułu naruszenia godzin odjazdu i realizacji kursu. Z przedstawionych powyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.