III SA/Wr 198/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B w związku z niepoddaniem się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnej H. F. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23 % VAT. Decyzją opisaną w sentencji niniejszego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: "SKO" albo "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] r. (Nr [...]), w której ten ostatni organ cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii "B", w związku z niepoddaniem się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" prawa o ruchu drogowym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji zwrócił uwagę na wcześniej wydaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (z dnia [...] r., Nr [...]), w której organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] r., kierującą skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny). W. Kolegium podkreśliło, że tutejszy Sąd oddalił skargę strony na wspomnianą decyzję SKO w W. z dnia [...] r., wyrokiem z dnia [...]r. ([...]). Wobec niepoddania się badaniom przez skarżącego i pozostawaniem w obrocie prawnym ostatecznej decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, należało zatem wydać decyzję o pozbawieniu zainteresowanego uprawnień do kierowania pojazdami (w zakresie prawa jazdy kategorii "B"), zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 140 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Chodzi bowiem w tym wypadku o tzw. decyzję związaną, kiedy to organ administracji publicznej nie ma możliwości wydania w sprawie orzeczenia o innej treści. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. (której treść składa się głównie z inwektyw pod adresem różnych podmiotów), zainteresowany zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium, zarzucając, że została ona wydana po terminie i bez jego udziału. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1270; zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji, której kontrola wykazała istnienie co najmniej jednego z naruszeń prawa (materialnego lub procesowego) wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeśli jednak weryfikowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, sąd administracyjny jest zobligowany do oddalenia skargi, na podstawie art. 151 tej samej ustawy. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga wniesiona w tej konkretnej sprawie nie mogła być uwzględniona z następujących powodów. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest wyłącznie (celowe podkreślenie składu orzekającego) decyzja wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach jako "p.r.d." Przepis ten stanowi: "Decyzję o cofnięciu upoważnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie: ...4) niepoddania się: a) sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1". Cytowane postanowienie jest kategoryczne (starosta "wydaje" decyzję; nie ma więc możliwości odmiennego załatwienia sprawy) i jednoznaczne –jedynym warunkiem cofnięcia uprawnienia, o którym mowa w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" p.r.d. jest niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji zarządzonemu w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy. Trafnie w związku z tym podkreśliło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dopóki pozostaje w obrocie prawnym decyzja kierująca na sprawdzenie kwalifikacji, wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d., dopóty organ orzekający o cofnięciu uprawnień w trybie art. 140 ust. 1 tej samej ustawy jest związany rozstrzygnięciem kierującym na sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Taka zaś sytuacja występuję bez wątpienia w niniejszej sprawie. Przypomnieć bowiem trzeba, że nadal pozostaje w obrocie prawnym ostateczna decyzja Starosty W. z dnia [...] r., kierująca skarżącego na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii "B", w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Orzeczenie to wydane zostało zaś właśnie na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.r.d. Wyrok tutejszego Sądu z dnia [...] r. ([...]), w którym oddalono skargę zainteresowanego na decyzję SKO w W. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...]r., został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 października 2011 r. (I OSK 1672/10). Jednakże w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wydał w tamtej sprawie nowy wyrok ([...]). W punkcie I nowego rozstrzygnięcia uchylono decyzje organów obu instancji, ale jedynie (kolejne podkreślenie składu orzekającego w niniejszej sprawie) w części, w jakiej orzeczenia te zakreślały termin poddania się przez zainteresowanego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Natomiast w punkcie II wyroku z dnia [...] r. ([...]) Sąd oddalił dalej idącą skargę, uznając za zgodne z prawem i uzasadnione samo skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. W efekcie wyroku tutejszego Sądu wydanego w sprawie [...], nadal pozostaje w obrocie prawnym decyzja Starosty W. z dnia [...]r., kierująca skarżącego na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii "B", w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.r.d. Rozstrzygnięcie to ma walor orzeczenia ostatecznego, w zakresie skierowania skarżącego na weryfikację jego kwalifikacji do kierowania pojazdami i jako takie korzysta z domniemania zgodności z prawem. W przedstawionej sytuacji organ pierwszej instancji, będąc związany własną decyzją z dnia 3 lipca 2008 r., miał obowiązek – wynikający z dyspozycji art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" p.r.d. – cofnąć zainteresowanemu uprawnienie do kierowania pojazdami, a organ odwoławczy zobligowany był utrzymać w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie (w tym zakresie). Marginalnie godzi się tylko zauważyć, iż w ramach postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie, nie mieściła się ocena legalności decyzji kierującej skarżącego na sprawdzenie kwalifikacja. Tamta decyzja została bowiem zweryfikowana przez Sąd w sprawie [...]. W świetle dotychczasowych wywodów skarga złożona w niniejszej sprawie nie ma normatywnego uzasadnienia. Dlatego też podlegała ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt I wyroku). Orzeczenie zawarte w punkcie II znajduje natomiast oparcie w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).