III SA/Wr 198/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w B.W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia[...] listopada 2013 r., nr [...], postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...]listopada 2013 r., nr [...]. Pismem z dnia[...] marca 2014 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając to żądanie wskazano, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody. Wnioskodawca podniósł ponadto, iż za zasadnością wstrzymania wykonania w całości decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry przemawia również sytuacja ekonomiczna spółki oraz fakt zatrzymania urządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cytowanej dalej – w skrócie – jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle art. 61 § 3 zdanie 3 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty drugiej instancji, ale także akty wydane w pierwszej instancji. W okolicznościach sprawy dotyczy to zaś decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L.. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji (stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a.) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy, a także niemajątkowy), który nie będzie mógł być wyrównany przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce np. w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że podstawą jego rozpoznania nie mogą być podniesione w skardze zarzuty dotyczące samej decyzji. Ponadto, fakt zatrzymania urządzenia, również nie może stanowić uzasadnienia dla zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Przede wszystkim wskazać jednak należy, że skarżąca spółka nie udokumentowała swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonych decyzji. W aktach sprawy znajdują się co prawda kopie dokumentów finansowych spółki, przedstawione przez stronę w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i Sąd – rozpoznając przedmiotowy wniosek – informacje te wziął pod rozwagę, jednak nie mogły one stanowić podstawy do jego pozytywnego załatwienia. Z przedłożonej dokumentacji – deklaracji podatkowej CIT-8 za 2013 r. i rachunku zysków i strat za styczeń 2014 r. – wynika, że spółka, w podanym okresie, pomimo twierdzeń o problemach finansowych i osiąganiu straty, uzyskiwała jednak sukcesywne przychody. Ponadto, załączone wyciągi bankowe obrazują jedynie operacje finansowe w poszczególnych dniach, lecz nie w dłuższym okresie. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04 i z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). Brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków, grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.