III SA/Wr 202/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW na rok 2004 oddala skargę. W dniu [...] r. W.C. (dalej skarżący) złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. wniosek o przyznanie płatności rolnych (ONW) na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 deklarując w tabeli nr VII (oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych, na których zadeklarowano działki rolne) i nr VIII (oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych) działki ewidencyjne [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położone w województwie d., powiecie k., w. i w., o łącznej powierzchni działek rolnych [...] ha. W dniu [...] r. organ pierwszej instancji wydał decyzję (nr [...]), w której przyznał stronie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach i niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 w kwocie [...] zł. do pow. [...] ha, znajdującej się na obszarach ONW ze specyficznymi utrudnieniami. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] r. W dniu [...] r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 deklarując taką samą powierzchnię działek rolnych, jak w roku poprzednim. Grunty rolne zadeklarowane przez skarżącego we wniosku za rok 2005, zostały skierowane do kontroli na miejscu, w celu potwierdzenia zgodności ze stanem faktycznym zadeklarowanej powierzchni oraz sposobu użytkowania poszczególnych działek rolnych. Jak wynika z protokołu był on poinformowany o kontroli na miejscu i o jej wynikach, co wynika z podpisu złożonego na protokole. Podstawa przeprowadzenia kontroli było zobowiązanie podpisane przez wnioskodawcę oraz art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady(WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), który stanowi, że kontrole na miejscu dokonywane są zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3508/92 (Dz. U. L. 327 z 12.12.2001),oraz zgodnie z art. 80 ust.2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego sytemu administracji kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1783/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.). W wyniku inspekcji terenowej przeprowadzonej w dniach [...] r. stwierdzono różnice w powierzchni działek deklarowanych we wniosku i stwierdzonych w wyniku kontroli na miejscu: działka rolna D - producent zadeklarował powierzchnię upraw łąka trwała - o pow. [...] ha, a w rzeczywistości stwierdzono [...] ha. działka rolna F - producenta zadeklarował powierzchnie upraw - pszenica - na pow. [...] ha, podczas gdy z raportu kontroli na miejscu wynika, że teren ten jest nieużytkiem, który nie mógł być użytkowany rolniczo w 2004 roku - świadczy o tym szata roślinna (kilkuletnie drzewa i krzewy) a także dokumentacja fotograficzna. W związku z nieprawidłowościami jakie ujawniła kontrola na miejscu - we wniosku obszarowym na 2005 rok - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił postępowanie w sprawie płatności ONW za 2004 rok na podstawie postanowienia z dnia [...] r. Organ I instancji uzasadnił swoje postanowienie nowymi okolicznościami w sprawie, istniejącymi w dniu wydania decyzji, ale nieznanymi organowi, który ją wydał. Skarżący złożył oświadczenie, z którego wynika, że zapoznał się z aktami sprawy, podnosząc, że nie zgadza się z przeprowadzoną kontrolą. Ponadto skarżący oświadczył, że w miejscowości S. S. znajduje się areał o powierzchni [...] ha uprawiany nieprzerwanie od 10 lat i błąd, zdaniem skarżącego, polega na nieprawidłowym "umiejscowieniu na mapie ewidencyjnej gruntów przekazanych (...) przez Urząd Gminy." Na te okoliczność w dniu [...] r. skarżący przedłożył w Biurze Powiatowym ARiMR we W. wniosek skierowany do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K., w którym wniósł o "sprostowanie wpisu w zapisach geodezyjnych działek położonych w obrębie S. S. w ten sposób, że odnośnie działki nr [...] o pow. [...] ha wpisze się, że jest ona nieużytkiem zamiast dotychczasowego zapisu, że jest ona działka rolną (rola III i lVa), zaś gdy chodzi o działkę nr [...] o pow. [...] ha, że jest ona rolą III i IVa, a nie nieużytkiem." W piśmie z dnia [...] r. skarżący podniósł, że nie był poinformowany o przeprowadzeniu kontroli na miejscu, ponadto domaga się powtórnego przeprowadzenia oględzin wszystkich jego nieruchomości. W piśmie tym, strona napisała również o mylnej klasyfikacji gruntów rolnych dla działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...] w obrębie S. S. .. Kolejnym pismem z dnia [...] r. skarżący poinformował, że działka ewidencyjna nr [...] położona w obrębie S. S. o powierzchni [...] ha, jest w całości użytkowana rolniczo i omyłkowo została zarejestrowana przez "Urząd" jako nieużytek i dlatego nie została zadeklarowana we wniosku producenta rolnego do płatności obszarowych. Ponadto producent rolny zwrócił się z wnioskiem o uwzględnienie jako działki rolnej działki położonej w M. nr [...]. Do powyższego pisma strona dołączyła m. in. pismo z Urzędu Miasta, z którego wynika, że działka ewidencyjna [...] położona w S.S., jest częściowo użytkowana jako grunt orny. Dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wydał decyzję Nr [...], o uchyleniu decyzji z [...] r. o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolnej na obszarach ONW na rok 2004 – Nr [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego we W. oraz o odmowie przyznania skarżącemu płatności na rok 2004. Uzasadnił rozstrzygnięcie wynikami kontroli na miejscu, które ujawniły liczne nieprawidłowości pomiędzy deklaracją producenta rolnego, a powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie do Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W.. Organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] r. (znak; [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W., w związku ze stwierdzonym naruszeniem ogólnych zasad KPA w zakresie ustalenia stanu faktycznego. W dniu [...] r. ponownie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wydał decyzję Nr [...], którą uchylił decyzję dotychczasową z [...] r. i odmówił przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2004. Skarżący w dniu [...] r. odwołał się od powyższego rozstrzygnięcia, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując odwołanie, zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy decyzje pierwszej instancji. W części uzasadnienia prawnego organ wyjaśnił, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom przedmiotowych płatności w kampanii 2004 była rozporządzenie z dnia [...] r. w sprawie szczególnych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 73, poz. 657 ze zm.), w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz.329 ze zm.), zwane daje rozporządzeniem ONW, oraz art.14 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Dalej organ podniósł, że powyższe przepisy stanowią, że płatności są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolnika, który: * prowadzi działalność rolniczą na minimalnym obszarze, który został określony, * podejmuje się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, - stosuje dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodnie z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną. Przy czym za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcje materiału siewnego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Natomiast stosownie do § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich stanowi, iż płatność ONW jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe oraz pastwiska trwałe różnicując stawkę płatności na 1 ha w zależności od utrudnień na jakich położone są dane grunty. Z kolei, z godnie z § 3 w/w rozporządzenia, działalność rolnicza jest prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, jeżeli w gospodarstwie rolnym są przestrzegane wymagania w zakresie: 1. stosowania nawozów i ich przechowywania, 2. rolniczego wykorzystywania ścieków na terenie gospodarstwa rolnego, 3. rolniczego wykorzystania komunalnych osadów ściekowych, 4. stosowania i przechowywania środków ochrony roślin, 5. gospodarki na użytkach zielonych, 6. utrzymywania czystości i porządku w gospodarstwie rolnym, 7. ochrony siedlisk przyrodniczych, 8. ochrony gleb, 9. gospodarki wodnej - określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W dalszej części uzasadnieniu organ wyjaśnił także podstawy prawne uzasadniające wznowienie postępowania w rozpoznawanej sprawie, wskazując, że wyniki kontroli mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną w sprawie przyznającą płatności ONW na rok 2004. Wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 KPA). Podniósł w uzasadnieniu, że kontrola ta wskazują jednoznacznie, iż na powierzchni wykluczonej z dopłat nie była prowadzona działalność rolnicza w 2004 roku. Przekroczenie procentowe powierzchni stwierdzonej wyniosło [...] %, co skutkuje odmową przyznania płatności. W konsekwencji zasadna była odmowa przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na podstawie art. 70 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w związku z art. 80 i art. 51 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Dalej organ wskazał, że zgodnie z powyższymi przepisami, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Natomiast jeżeli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostaje przyznana żadna pomoc obszarowa. W tej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił szczegółowe wyliczenia zawyżeń zgłoszonych we wniosku terenów. W uzasadnieniu organ wskazał także, że zgodnie z obowiązującym w dniu kontroli art. 25 rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Podniósł również w uzasadnieniu, że rozpatrywanej sprawie nie można mówić o naruszeniu – wskazanych przez skarżącego - przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast we wniosku o dopłaty skarżący wskazał działkę ewidencyjna nr [...] Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając decyzji organu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności naruszenie art. 146 KPA, przez uchylenie ostatecznej decyzji z [...] r. o przyznaniu płatności po upływie ponad pięciu lat od wydania decyzji o przyznaniu tychże płatności, nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego złożonych w toku postępowania, w szczególności wniosków zawartych w piśmie skarżącego z dnia [...] r. i uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym, co uniemożliwiło mu faktyczny udział w sprawie wbrew treści art. 10 KPA - również przez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przedłużenie mu terminu do zapoznania się z materiałem sprawy z powodu stanu zdrowia skarżącego. Naruszenie art. 7, 8, 77, 78, 79 i 80 KPA - również przez brak należytego zebrania materiału dowodowego i właściwej jego analizy, co doprowadziło do dokonania ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym, ponadto naruszenie art. 107 KPA w związku z art. 140 KPA, przez brak należytego rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które działki, bądź części których to działek nie są przez skarżącego użytkowane rolniczo, nadto brak należytego rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności przez nieustosunkowanie się do twierdzeń skarżącego odnośnie stanu działek w 2004 r. zawartych jeszcze w odwołaniu od pierwszej decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji, również przez nierozważnie w należyty sposób okoliczności związanych z niezawinioną omyłką skarżącego w zakresie wskazania stosownych działek gruntu jako uprawianych przez niego wynikającą z omyłki zawinionej przez organy administracji geodezyjnej. Naruszenie art. 138 § 2 KPA, przez niezrealizowanie wytycznych zawartych w decyzji organu drugiej instancji. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego wskazanych w toku postępowania - przez odmowę przyznania skarżącemu płatności za 2004 r. mimo istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku. Skarżący wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego we W. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., ewentualne o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi jej autor przypomniał przebieg postępowania poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji, a nadto skonkretyzował podstawy zarzutów wskazanych w petitum skargi. Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 146 § 1 KPA uchylenie decyzji dotychczasowej z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 KPA nastąpić może jedynie w okresie pięciu lat od wydania decyzji dotychczasowej. Pierwsza decyzja organu pierwszej instancji została uchylona, a zatem wyeliminowano ją z obrotu prawnego. Decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej zapadła we [...] r. - ale decyzja ta nie była ostateczna. Nie nadano jej zresztą rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący zapoznał się z decyzją o przyznaniu płatności bezpośrednich natychmiast po jej wydaniu, w [...] r. Zatem istotne znaczenie ma data decyzji ostatecznej, którą wydano w [...] r. Upłynął już więc wtedy termin pięcioletni wskazany w podanych przepisach prawa. Skarżący przypomniał też, że w odwołaniach od wydanych decyzji podnosił, iż wiele czynności dowodowych w postępowaniu przeprowadzono bez jego zawiadomienia o tych czynnościach - a tym samym bez jego udziału w sprawie. Skarżący był powiadomiony jedynie o oględzinach niektórych z nieruchomości. Skarżący wskazał nadto, że złożył wnioski dowodowe w toku postępowania - w szczególności w swoim piśmie z dnia [...] r. Powyższe wnioski, jak również wnioski dowodowe zawarte w piśmie skarżącego z dnia [...] r. nie zostały uwzględnione. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się, że organ pierwszej instancji nie ma obowiązku powiadamiania skarżącego o czynnościach dowodowych z uwagi na szczególne przepisy dotyczące dopłat dla rolników. Jest oczywiste, że przepisy dotyczące dopłat dla rolników dają możliwości przeprowadzenia czynności kontrolnych bez udziału strony i bez jej zawiadomienia. Możliwość takiej kontroli jest oczywista i w sprawach z innego zakresu, prowadzonych przez inne organy administracji publicznej. Dotyczy to jednak kontroli wstępnej, prowadzonej przed wznowieniem postępowania w sprawie i wynik tej kontroli może stanowić jedynie przesłankę do wznowienia postępowania. Po wznowieniu postępowania - należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób zgodny z przepisami KPA, z uwzględnieniem zawiadamiania stron, terminów tego zawiadamiania, zapewniania udziału stron w postępowaniu. Skarżący podniósł także, że po wydaniu ostatecznej decyzji, a przed wznowieniem postępowania w sprawie, nie mogą toczyć się jakiekolwiek formalne czynności postępowania, w szczególności czynności dowodowe. W tym stanie rzeczy należało uwzględnić wnioski dowodowe skarżącego, przeprowadzić wnioskowane przez niego dowody z jego udziałem, a przynajmniej zawiadomić skarżącego o tychże czynnościach dowodowych. Wyjaśnienia te wiążą się, zdaniem skarżącego, także z zarzutem naruszenia uprawnienia strony do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i do udziału w postępowaniu. Choć skarżący mógł zapoznać się z materiałem sprawy, lecz faktycznie ograniczałby się on do dowodów zebranych z urzędu przez organy administracji. Zdaniem skarżącego taka interpretacja przepisów prawa jest nieprawidłowa. Podniósł w tym zakresie, że nie miał możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Nie przeczy, że otrzymał zawiadomienia o możliwości zapoznania się z tym materiałem, lecz nie mógł faktycznie zapoznać się z materiałem dowodowym z powodu choroby, bądź krótkiego wyjazdu za granicę, o którym powiadomił organ pierwszej instancji. Skarżący z uwagi na stan zdrowia nie miał realnej możności skorzystania z przysługującego mu uprawnienia w tym zakresie, co narusza art. 10 i in. KPA. Jak dalej podniósł skarżący, w odwołaniu od pierwszej decyzji organu pierwszej instancji szczegółowo ustosunkował się do zarzutów odnośnie poszczególnych działek wchodzących skład gospodarstwa. Jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie dostrzeżono tych twierdzeń i nie ustosunkowano się do nich. Uniemożliwiło to – w ocenie strony skarżącej – polemikę z dokonanymi ustaleniami. Powyższa kwestia nie została wyjaśniona w postępowaniu odwoławczym. Skarżący podniósł też, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też i poprzedzającej ja decyzji nie wyjaśnia, dlaczego wyniki kontroli przeprowadzonej kilka lat później pozwoliły na rzekomo niewątpliwe ustalenia co do stanu nieruchomości w 2004 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając stanowisko przypomniał na wstępie zarzuty podniesione przez stronę skarżącą oraz dotychczasowy przebieg postępowania i dokonane ustalenia faktyczne. Organ zauważył, że skarżący był poinformowany o kontroli na miejscu i był przy niej obecny, co potwierdza podpis jaki złożył na protokole. Do czasu rozpoczęcia kontroli producent rolny nie złożył w Biurze Powiatowym ARiMR pisemnej korekty wniosku dotyczący przypisania działki rolnej "F" niewłaściwej działce ewidencyjnej. Na działce rolnej "F" (działka ewidencyjna [...]) stwierdzono nieużytek. W trakcie kontroli na miejscu dokonano pomiaru całej działki rolnej "D") Z pomiaru wyłączono teren zadrzewiony - gdzie stwierdzono gęstość drzew i krzewów przekraczającą 50 szt. na 1 ha. Wyłączono również teren nie spełniający kryterium rolniczego użytkowania - tj. teren na którym stwierdzono obecność kilkuletnich drzew i krzewów (samosiejek), gęsto porośnięty [...], teren mokradeł, porośnięty typową roślinnością moczarową. Działka rolna E położona na działce ewidencyjnej nr [...], jako nie położona na obszarach ONW, została wcześniej, w ramach kontroli administracyjnej wyłączona z płatności. Powyższe ustalenia, zdaniem organu wskazują, że przekroczenie procentowe osiągnęło wielkość uzasadniająca odmowę przyznania płatności. Odnosząc się do innych zarzutów podniesionych przez skarżącego, organ odwoławczy wskazał, że zarzuty odnośnie kontroli nie są trafne. Jak wynika z zapisów kontrolujących w protokole z kontroli - producent rolny był obecny na miejscu kontroli i zgłosił swoje uwagi do protokołu. Ponadto organ wskazał, że celem kontroli na miejscu jest ustalenie stanu faktycznego poszczególnych działek ewidencyjnych oraz deklaracji producenta co do sposobu ich użytkowania. Do kontroli powierzchni działek użyte zostało urządzenie GPS- posiadające prawem wymagane certyfikaty. Natomiast w świetle zapisów prawa wspólnotowego obecność producenta rolnego przy czynnościach kontrolnych nie jest wymagana. Za niezrozumiały organ uznał również zarzut skarżącego o uniemożliwieniu mu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, a także niezapewnienie czynnego udział w sprawie, albowiem na każdym etapie postępowania administracyjnego przed organem pierwszej i drugiej instancji skarżący był powiadamiany o możliwości zapoznania się z aktami. Wielokrotnie wyznaczany skarżącemu termin do zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia nie był przez niego dotrzymywany. Jak podkreślił organ pisma w sprawie zapoznania się z aktami sprawy były wysyłane do skarżącego w dniach [...] i [...]. W odpowiedzi na pismo organu doręczone skarżącemu w dniu [...] roku - strona stawiła się w dniu [...] roku w siedzibie organu pierwszej instancji i zapoznała się z aktami sprawy. Organ zwrócił ponadto uwagę, że w aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów ponad te, które składał skarżący lub zostały mu wysłane, bądź sporządzone z jego udziałem, wobec czego nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że organy naruszyły art. 80 KPA - dot. rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sprawie, albowiem organy szczegółowo rozpatrzyły cały materiał dowodowy odnosząc się do niego w swoich rozstrzygnięciach. Strona przeciwna wskazała, że skarżący we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2004 rok nigdy nie deklarował działki ewidencyjnej o numerze [...] a jedynie działkę ewidencyjną numer [...] jako działki rolne F i G o pow. [...] ha - deklarując na niej uprawę żyta i ziemniaków. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - 150 p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa. Badając legalność zaskarżonej decyzji należało zacząć od zagadnienia prawidłowości zastosowanego trybu wznowienia postępowania. Wbrew zarzutom skargi, zaistniała w rozpatrywanym przypadku podstawa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Według tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stosownie do art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...] r. ustalono niewątpliwie, że stan przedmiotowych działek nie odpowiada stanowi deklarowanemu we wniosku o przyznanie płatności, złożonym przez producenta rolnego. Tego rodzaju kontrola i jej wynik przedstawiony w protokole kontroli sporządzonym przez inspektorów terenowych, stanowił bezsprzecznie nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dowód ten oczywiście nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] r. o przyznaniu płatności ONW do gruntów rolnych na rok 2004. W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymienione są jednak dwie, niezależne od siebie przesłanki w ramach podstawy wznowienia. Należy tak wnosić ze sformułowania: "(...) ujawniły się nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody". Zarówno nowe dowody jak i nowe okoliczności muszą ujawnić się po wydaniu decyzji (tu - protokół z kontroli na miejscu), lecz muszą istnieć w chwili wydania pierwotnej decyzji. Wystarczające jest ujawnienie się albo nowej okoliczności faktycznej, albo nowego dowodu, które spełniają, każde z nich z osobna, pozostałe przesłanki wznowienia. Każda okoliczność faktyczna może być dowodzona określonym dowodem. W piśmiennictwie i w orzecznictwie wyraża się pogląd, że "jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, lecz został sporządzony w terminie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania" (zob. np. B. Gruszczyński [w]: S. Babiarz, B. Deuter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 616 ). W realiach rozpoznawanej sprawy nowe okoliczności faktyczne ujawniły się za pośrednictwem dowodu, który został sporządzony już po wydaniu decyzji ostatecznej. Wynikają one z ustaleń protokołu kontroli. Wynika z nich, że znaczna część działek deklarowanych przez skarżącego do płatności jako łąka trwała, jak i te deklarowane jako uprawy rolne nie była użytkowana rolniczo w okresie kontroli, jak i w latach wcześniejszych, również w 2004 r. Wskazywał na to jej stan, to znaczy porośnięcie wieloletnimi drzewami i krzakami. Brak spełnienia wymogu dobrej praktyki rolniczej oraz koszenia - stanowią tego rodzaju okoliczności faktyczne, które ujawniły się już po wydaniu decyzji ostatecznej, istniały jednak w dacie jej wydania, lecz nie były znane organowi. Zważywszy na prawne przesłanki przyznania płatności stanowiły one okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Na tym tle należy uznać bezsprzecznie, że organy prawidłowo oceniły wystąpienie określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ustawowej podstawy do wznowienia postępowania, o czym jest mowa w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Wobec tego bezzasadny jest zarzut skarżącego o naruszeniu przez organy przepisów k.p.a., normujących wznowienia postępowania. Uchylenie ostatecznej decyzji nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Instytucja wznowienia postępowania dotyczy wzruszania decyzji ostatecznych, a zatem z istoty rzeczy postępowanie w tej materii wszczyna się w razie zaistnienia ustawowych przesłanek, co ujawnia się z upływem czasu. Chybiony jest więc zarzut skargi o naruszeniu normy art. 146 § 1 k.p.a. na skutek przedawnienia wznowienia postępowania w sprawie. Decyzje ostateczną z dnia [...] r. doręczono skarżącemu w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie w aktach). Natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] r., a doręczona skrzącemu w dniu [...] r. Powstaje kwestia, czy istniały podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej poznającej płatności ONW na 2004 r. i orzeczenia o odmowie ich przyznania. W wyniku inspekcji terenowej przeprowadzonej w dniach [...] r. stwierdzono różnicę powierzchni działek deklarowanych we wniosku i stwierdzonych w wyniku kontroli na miejscu. I tak: na działce rolnej D producent zadeklarował powierzchnie upraw łąka trwała – o pow. [...] ha , a w rzeczywistości stwierdzono [...] ha; na działce rolnej F( nr ewidencyjny [...]) – producent rolny zadeklarował powierzchnie upraw zbóz o pow. [...] ha, w rzeczywistości stwierdzono, że teren jest nieużytkiem, który nie mógł być użytkowany rolniczo w 2004 r., o czym świadczy szata roślinna (kilkuletnie drzewa i krzewy). W tym stanie tranie wyliczono, że przekroczenie procentowe powierzchni stwierdzonej wyniosło [...] %. W konsekwencji zasadnie uznano, ze zachodzą przesłanki odmowa przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na podstawie art. 70 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w związku z art. 80 i art. 51 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.). Zgodnie z powyższymi przepisami, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Natomiast jeżeli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostaje przyznana żadna pomoc obszarowa. Strona w zasadzie nie kwestionuje powyższych ustaleń, podnosi jedynie, że w klasyfikacji gruntów omyłkowo wskazano działkę nr [...] o pow. [...] ha jako działkę rolną, gdy tym czasem jest ona nieużytkiem, natomiast działka [...] o pow. [...] ha – rolna, jest zarejestrowana omyłkowo jako nieużytek. Ta ostatnie działka, jego zdaniem, winna być uwzględnia przy ustaleniu uprawnień do płatności rolnych, za miast działki nr [...]. Ponadto organu winny wziąć pod uwagę jako działkę rolną – działkę ewidencyjna o nr [...]. Wskazać należy w tym miejscu, za organem, że dla przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych bez znaczenia jest jak zakwalifikowany jest dany grunt rolny w Ewidencji Gruntów i Budynków, istotne jest natomiast, co producent rolny deklaruje we wniosku obszarowym i czy deklaracja ta odpowiada stanowi faktycznemu na wskazanym gruncie. Natomiast we wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2004, skarżący nie deklarował działki ewidencyjnej o numerze [...], a jedynie działkę ewidencyjną nr [...], (działka rolną F i G o powierzchni [...] ha, która zadeklarowano jako użytek rolny. Jak już wskazano w czasie kontroli ta działka (nr [...]) stanowi nieużytek, który nie mógł być użytkowany rolniczo w 2004 roku, o czym świadczy o tym porastająca go szata roślinna, w tym kilkuletnie drzewa i krzewy, co udokumentowano na zdjęciach wykonanych w czasie kontroli na miejscu. Natomiast kwestię dokonywanie zmian do wniosków obszarowych, w roku 2004 regulowało, jak trafnie wskazał organ drugiej instancji, rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia po upływie terminu składania wniosków o pomoc obszarową istnieje możliwość dodania do wniosku indywidualnych działek rolnych dotychczas niewskazanych, jak również wprowadzenie zmian dotyczących użytkowania lub systemu pomocy, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z reguł mających zastosowanie do danego sytemu pomocy. Zgodnie z ustęp 2 tego artykułu, dodaniu działek rolnych oraz w/w zmianach powiadamia się właściwe władze najpóźniej w ostatecznym dniu siewu lub ustalonym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999. Nie mniej jednak w przypadku, gdy właściwe władze poinformowały już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o pomoc lub w przypadku, gdy powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz gdy kontrola na miejscu ujawniła nieprawidłowości, uzupełnienie i zmiana, nie są dozwolone w odniesieniu do działek rolnych, których dotyczą nieprawidłowości. W świetle powyższego, termin do złożenia zmiany do wniosku za rok 2004 dla skarżącego upłynął, zaś dokonanie takich zmian na etapie wznowienia postępowania jest niemożliwe. Należy zauważyć, że to strona wypełnia wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 i podpisała oświadczenie o tym, iż znane są jej skutki składania fałszywych oświadczeń wynikających z art. 297 § 1 Kodeksu Karnego oraz że zobowiązuje się do poinformowania o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności z tytułu ONW oraz do przestrzegania na obszarze całego gospodarstwa rolnego zwykłej dobrej praktyki rolniczej. Chybiony jest również zarzut skargi o naruszeniu normy art. 10 KPA. Jak wynika z akt administracyjnych strona miała wielokrotnie wyznaczany termin do zapoznania się z aktami sprawy (w dniach [...] i [...]). Skarżący nie stawił się jednak w siedzibie organu w tych terminach. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W., w dniu [...] r., ponownie poinformował stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 KPA. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Z adnotacji znajdującej się na wspomnianym piśmie, wynika że w dniu [...] r. strona zapoznała się z aktami sprawy. Uznać zatem należy, że organy dołożyły wszelkich starań aby strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Odnosząc się do dalszych wskazywanych w skardze zarzutów wskazać należy, że również i one nie znajdują uzasadnienia w świetle okoliczności faktycznych sprawy. W kwestii naruszenia art. 7 i 8 KPA, wskazać należy, że przepisy te normują zasady odpowiednio: praworządności oraz pogłębiana zaufania obywateli do organów administracji publicznej, których naruszenia nie uzasadnia w żadnym razie samo niezadowolenie strony z kierunku rozstrzygnięcia dokonanego przez organ. Normy te nie kwalifikują się też jako samoistna podstawa zarzutu skargi, zaś ich naruszenie będzie miało miejsce zawsze w razie wykazania działań organu sprzecznych z przepisami prawa. Wobec niestwierdzenia uchybień przepisom prawa uznać należy, że wskazane przepisy nie zostały naruszone przez organ administracji publicznej działający w niniejszej sprawie. W ocenie składu orzekającego organy w sposób prawidłowy i wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który stanowi wystarczającą i właściwą podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 77 KPA. Podobnie stwierdzić należy odnośnie zarzutu naruszenia art. 78 KPA. Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARIMR zasadnie przyjął, że inspekcja terenowa wykonana w dniach od [...] do [...] r. została przeprowadzona w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującym prawem i brak było podstaw do przeprowadzania ponownej kontroli. Zgodzić się też należy ze stwierdzeniem, że kolejne kontrole na miejscu w coraz mniejszym stopniu odzwierciedlać będą istniejący w 2004 roku stan gruntów rolnych, albowiem producent rolny miałby możliwość zmiany sposobu użytkowania gruntów. Skarżący nie konkretyzuje też nieprawidłowości w przeprowadzonej kontroli na miejscu. Jak zasadnie stwierdza organ, celem kontroli na miejscu jest ustalenie stanu faktycznego użytkowanych działek w terenie, a nie dokonanie pomiarów granic ewidencyjnych poszczególnych działek, na których producent rolny deklaruje swoje uprawy/użytki rolne. Jak wynika z akt postępowania pomiary działek, na których stwierdzono rodzaj użytkowania uprawniony do płatności, dokonano z użyciem urządzenia działającego w oparciu o technologię GPS, które posiada wymagane prawem certyfikaty potwierdzające, że jakość pomiaru wykonanego tym odbiornikiem spełnia wymagania na poziomie Wspólnoty Europejskiej normy techniczne (art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141 z 30.4.2004, str. 18)). Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 79 KPA, uprawniający stronę do bycia zawiadomionym o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, jak również do brania udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadawania pytania świadkom, biegłym oraz składania wyjaśnień. Wskazać tu należy, że obecność producenta rolnego przy bezpośrednich czynnościach kontrolnych nie jest wcale wymagana, co potwierdza wprost art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników stanowiący, że kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Należy tu zwrócić uwagę, że kontrola na miejscu (wykorzystywana również w postępowaniu wznowieniowym) nie jest jednak tożsama z oględzinami w rozumieniu KPA. W szczególności regulacje dotyczące przeprowadzania kontroli co do płatności rolnych, określono prawem unijnym, tj. we wspomnianym rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 796/2004. Według reguł ogólnych zawartych w art. 23 ust. 1 rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Według art. 24 ust. 1 rozporządzenia, kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 pozwalają natomiast na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. Kontrole te dotyczą odpowiednio zadeklarowanych uprawnień do dopłat i zadeklarowanych działek i pozwalają uniknąć nienależnego wielokrotnego przyznawania tej samej pomocy w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz nienależnej kumulacji pomocy w ramach programów pomocy wiążących się z zadeklarowaniem powierzchni. Weryfikują one istnienie uprawnień do dopłat i kwalifikacje do otrzymania pomocy. Dotyczą zgodności między działkami zadeklarowanymi w jednym wniosku, a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich, itd. Po wskazaniu nieprawidłowości wykrytych podczas kontroli krzyżowych uruchamia się odpowiednią procedurę administracyjną, a w razie konieczności także przeprowadza się kontrolę na miejscu (art. 24 ust. 2 rozporządzenia). Regulację dotycząca wykonywania kontroli na miejscu zawarto w art. 26 i nast. rozporządzenia oraz w pkt 36 preambuły tego aktu. Z tych unormowań wynika, że celem kontroli przeprowadzonej na miejscu w gospodarstwie jest ustalenie, czy deklarowana powierzchnia upraw i ich rodzaj odpowiada stanowi faktycznemu. Na marginesie można jedynie wskazać, że jak wynika z akt, skarżący był poinformowany o kontroli na miejscu i zapoznał się z jej wynikami, co potwierdza podpis jaki złożył na protokole. Organy w sprawie prawidłowo przeprowadziły wymagane postępowanie dowodowe. Prawidłowo oceniono także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 80 KPA, a i sam skarżący nie wskazuje w odniesieniu do jakiej okoliczności organ dokonał oceny i stwierdził fakt udowodnienia okoliczności, bez uwzględnienia całości zgromadzonego materiału dowodowego. Skład orzekający stoi także na stanowisku, że nie doszło do naruszenia art. 107 w zw. z art. 140 KPA. Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe wyjaśnienie, które działki zostały zakwestionowane jako kwalifikujące się do dopłat. Wskazano ponadto szczegółowe wyliczenia różnic pomiędzy areałem zgłoszonym, a faktycznie spełniającym wymogi oraz przywołano podstawy prawne zarówno podejmowanych w toku postępowania czynności, jak i zastosowanych sankcji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 KPA przez niezrealizowanie wytycznych zawartych w decyzji organu drugiej instancji, Sąd wyjaśnia, że przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wydana właśnie w postępowaniu odwoławczym. Organ ten nie mógł zatem naruszyć wskazanego przepisu, albowiem to organ odwoławczy (organ drugiej instancji) przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Natomiast organ pierwszej instancji, rozpoznając ponownie sprawę, zastosował się do zaleceń organu odwoławczego. Organy pierwszej instancji, jak drugiej instancji, odnosząc się do ujawnionych w toku kontroli okoliczności faktycznych, zasadnie w ich konsekwencji przyjęły, po pomniejszeniu powierzchni o grunt będący nieużytkiem jak i niespełniający warunku utrzymania w dobrej kulturze rolnej, że powierzchnia zatwierdzona dla gruntów zadeklarowanych przez wnioskodawcę jest zawyżona. Nie trafny jest więc zarzut co do ustaleń stanu faktycznego przez organu rozstrzygające w sprawie, poprzez naruszenie przepisów postępowania odnośnie zebrania materiału dowodowego w zakresie użytkowania rolniczego przedmiotowych działek. W tym stanie rzeczy, zgodnie z prawem wznowiono postępowanie i po jego przeprowadzeniu uchylono decyzję ostateczną w całości, odmawiając przyznania płatności bezpośredniej na rok 2004. W ocenie składu orzekającego, nie doszło do obrazy norm prawa materialnego ani norm procesowych. Postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący brał w nim czynny udział. Materiał dowodowy jest kompletny i pozwolił na wyczerpujące rozeznanie okoliczności faktycznych, na podstawie którego organ wyprowadził trafne wnioski dokonując prawidłowej subsumcji stanu faktycznego sprawy do obowiązujących norm prawa materialnego. Zarówno decyzja I instancji, jak i zaskarżona decyzja II instancji zawierają wymagane przez art. 107 § 3 KPA uzasadnienie faktyczne oraz prawne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.