III SA/Wr 211/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P C na decyzję W D z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia terytorium R P oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (nr ...) K S O S G w K zobowiązał cudzoziemca obywatela U [... ] (dalej skarżący), legitymującego się paszportem serii [...] numer [...] wydanym przez władze U w dniu [...] r. ważnym do dnia [...] r., do opuszczenia terytorium R P (RP) w terminie do dnia [...] r. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 , poz. 1001 ze zm.), co wyczerpało przesłanki zawarte w art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.) i stanowiło podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Organ powołał się w tym zakresie na ustalenia zawarte w protokole zatrzymania z dnia [...] r., na zeznania skarżącego zawarte w protokole przesłuchania z dnia [...] r., w którym oświadczył, że wjechał do P na podstawie wizy pobytowej wielokrotnej [...] że podjął prace na podstawie umowy o prace [...] r. w firmie D M . Na dołączonej umowie o pracę z dnia [...] r. zawartej przez skarżącego z przedsiębiorstwem "..." spółka jawna z siedzibą w K na czas od [...] r. do [...] r. Wskazano w uzasadnieniu, że skarżący przebywa w P w oparciu o wizę pobytową o symbolu "..." ważną od [...] r. do [...] r. – nie uprawniającą do działalności gospodarczej lub wykonywania pracy na terytorium RP. Dalej wskazano, iż w trakcie postępowania ustalono, że skarżący nie stara się o nadanie statusu uchodźcy, nie posiada zezwolenia na osiedlenie na terytorium RP, nie jest osobą której zezwolono na pobyt tolerowany oraz nie jest małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się na terytorium RP. W trakcie postępowania skarżący został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach w języku ukraińskim. Oświadczył, że zna język [...] i nie potrzebuje tłumacza. W odwołaniu skarżący podniósł, że zarzuty dotyczące wykonywania pracy bez wcześniejszych uregulowań prawnych nie są prawdziwe. Otrzymał bowiem od pracodawcy stosowne oświadczenie zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy umożliwiające zatrudnienie w P . W dalszej części odwołania dokonał szerokiej własnej interpretacji przepisów w zakresie wiz pobytowych, obowiązku otrzymania przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę. Wystąpił jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając to koniecznością sprawowania opieki nad chorą matką [...] . Rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia 10 stycznia 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, oraz art. 98 ust. 2, art. 97 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.), W D uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu opuszczenia terytorium R P i wyznaczył nowy termin nie dłuższy niż 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu, odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że z materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] r. orzeczono prawomocnie w stosunku do skarżącego wydalenie z terytorium R P , że w dniu [...] r. W D prawomocnie orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium P . Powyższe rozstrzygnięcia, zdaniem organu, uzasadnione były nieprzestrzeganiem przez skarżącego prawa obowiązującego w P . Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji potwierdza, że pomimo upływu czasu postępowanie skarżącego nadal wskazuje na lekceważący stosunek do prawa polskiego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, W D postanowieniem z [...] r. (....) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji z [...] r. Jej wykonanie bowiem nie doprowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych i nie pozbawia strony ochrony interesów prawnych. Odnosząc się w uzasadnieniu do decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy podniósł, że pismem z dnia [...] r. skarżący został wezwany do niezwłocznego przedłożenia oświadczenia pracodawcy zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy, na które powołuje się w odwołaniu. W odpowiedzi skarżący przekazał jedynie umowę o pracę z [...] r. oraz świadectwo pracy z [...] r. Nie przekazał natomiast oświadczenia zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy. W tym kontekście w uzasadnieniu podniesiono, że wykonywanie pracy przez cudzoziemców bez uprzednio uzyskanego zezwolenia na pracę w okresie do trzech miesięcy w ciągu kolejnych sześciu miesięcy jest możliwe, pod warunkiem uzyskania: oświadczenia polskiego pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, które to oświadczenie jest zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy, właściwym ze względu na siedzibę /miejsce zamieszkania pracodawcy. Oświadczenie to przedkładane jest, w polskiej placówce dyplomatyczno-konsularnej w miejscu stałego zamieszkiwania, w celu uzyskania przez cudzoziemca wizy z prawem do pracy. Zdaniem W , z uzyskanych w trakcie postępowania materiałów i dokumentów wynika, że skarżący podjął pracę bez spełnienia prawem przewidzianych, wyżej przedstawionych warunków. Organ powołał się w tym zakresie także na wyniki kontroli przeprowadzonych przez: P I P w K (pismo z ...r.); W P S DUW we W (pismo z dnia ...r.); P U P w K (pismo z dnia ...r.); O I P we W (pismo z dnia ...r.). Dalej w uzasadnieniu wskazano, że skarżący przebywa na terytorium P na podstawie wizy "...", która nie uprawnia do wykonywania pracy. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30.01.2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wiz dla cudzoziemców, obowiązującego w dniu zdarzenia, jak też rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18.12.2007 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców, obowiązującego w dniu podjęcia przedmiotowej decyzji, wyłącznie wiza o symbolu "08" wydawana jest w celu wykonywania pracy. Organ odwoławczy podniósł, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących wykonywania pracy, skarżący mógł zgłosić się do organów administracji z prośbą o wyjaśnienie przepisów. Brak tego zaangażowania w swoje osobiste sprawy w konsekwencji doprowadził do podjęcia działań niezgodnych z prawem. W uzasadnieniu wskazano, ze skarżący podaje nieprawdę powołując się na polskie pochodzenie, twierdząc, że ojciec [...] był P . Wskazana osoba była mężem matki skarżącego, ale nie jego ojcem. W nie kwestionując faktu konieczności sprawowania opieki nad chorą matką, podnosi jedynie, że analiza stempli zamieszczonych w paszporcie skarżącego wskazuje na częste pobyty na przejściach granicznych, co podważa pobyt w P spowodowany koniecznością sprawowania opieki na matką. W zakończeniu uzasadnienia W D podniósł, że skarżący poinformowany został o zakończonym postępowaniu i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i wypowiedzenia się. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W , występując o jej uchylenie w całości, jak też poprzedzającej ją decyzji K S O S G w K z dnia [...] r. Decyzji zarzucił: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7,77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nie wyjaśnienie i nie rozpatrzenie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; 3. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 8, 9 i 12 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez prowadzenie postępowania w sposób pozostający w kolizji z zasadami działania w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, budzący zaufanie do organów Państwa; 4. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 75 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka [...] oraz przesłuchania strony. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w decyzji pominięta została okoliczność, iż w dniu [...] r. złożył do W D o wniosek o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium P , w którym powoływał się na okoliczności związane z chorobą matki. We wniosku tym podał także, że pozostaje w zatrudnieniu i dołączył kopię umowy o pracę, z której wynikał zarówno charakter, jak i miejsce zatrudnienia. Zatrudnienie podjął, gdyż w U W poinformowano go, że aby móc sprawować opiekę nad matką musi mieć pracę stanowiącą źródło utrzymania. Dalej w uzasadnieniu skarżący podtrzymał stanowisko, iż swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Został bowiem poinformowany przez pracodawcę o zgodności jego zatrudnienia z obowiązującymi w P przepisami, w tym z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem skarżącego, okoliczności związane z wykonywaniem zatrudnienia niezbicie wskazują, iż nieuzasadnione są twierdzenia o jego rzekomym lekceważącym stosunku do polskiego prawa. Przeciwnie - pozostawał on w usprawiedliwionym przekonaniu - że działa zgodnie z tym prawem i podejmował działania wręcz w celu jego przestrzegania. Pozostawał w legalnym i sformalizowanym stosunku pracy, z respektowaniem wszelkich należności publicznoprawnych, o czym poinformował organ administracji. W dalszej części uzasadnienia podniósł, że jego pobyt na terytorium R P (RP) związany jest z koniecznością sprawowania opieki nad chorą na chorobę [...] matką – [...] . Nie posiada bowiem ona na terenie P innych członków najbliższej rodziny, którzy mogliby nad nią sprawować opiekę. Częste wyjazdy skarżącego na terytorium U związane były właśnie z opieką nad matką, która wyjeżdżała na Ukrainę w celach diagnostycznych i leczniczych bądź też odwiedzin u dzieci. Wyjazdy te ustały od października, gdyż jej stan zdrowia tak się pogorszył. Z kolei stwierdzenie, że jego ojciec jest [...] , wynikło z nieporozumienia. Skarżący w uzasadnieniu powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia [...] r. (V...), w którym stwierdzono, że "jednorazowe wykroczenie, np. polegające na krótkotrwałym prowadzeniu handlu w czyimś zastępstwie, nie powinno skutkować zastosowaniem najbardziej rygorystycznej formy kary wobec cudzoziemca, jaką jest wydalenie, z czym wiążą się określone negatywne dla niego skutki prawne, tym dotkliwsze w konkretnym przypadku, iż oznaczają niemożność bezpośredniego kontaktu z najbliższą rodziną". Odpowiadając na skargę W D wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego W wskazał, że skarżący podjął pracę bez spełnienia prawem przewidzianych wymogów, a więc bez zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium RP, a także bez oświadczenia polskiego pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonania pracy, które to oświadczenie jest rejestrowane w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na siedzibę pracodawcy. Natomiast, zdaniem W , brak znajomości przez skarżącego przepisów dotyczących wykonywania przez cudzoziemców pracy na terytorium RP nie może mieć wpływu na zasadność wydanej wobec niego decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium R P . Bowiem art. 88 w zw. z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wyraźnie i jednoznacznie stanowi, że cudzoziemcowi wydaje się decyzję o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium R P , jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W opinii organu drugiej instancji fakt złożenia przez zainteresowanego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na oznaczony czas na terytorium RP nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się do kwestii naruszenia prawa procesowego, W wskazał, że skarżący był informowany o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, nie skorzystał jednak z tego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wyjaśnić na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy te sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowią stwierdzenia przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, iż kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego – zgodnie z przepisami proceduralnymi – tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na załatwienie sprawy. Chodzi zatem o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej. W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę wydania decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez skarżącego stanowi art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2006 r. Nr 234, poz. 1694). Zatem przepisy zawarte w tym akcie znajdują zastosowanie w sprawie. Zgodnie z treścią przytoczonych wyżej przepisów, obowiązujących w dacie orzekania w sprawie, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium R P jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w R P , natomiast gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek, może być w drodze decyzji zobowiązany do opuszczenia terytorium R P . Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą faktyczną zobowiązania skarżącego do opuszczenia terytorium RP jest ustalenie, że zmienił charakter swego pobytu w P – turystyczny – i wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę z dnia [...] r., zawartej z przedsiębiorstwem "..." spółka[...] z siedzibą w K na czas od [...] r. do [...] r. Skarżący nie zaprzecza temu, twierdzi, że działał zgodnie z prawem. Został bowiem poinformowany przez pracodawcę o legalności zatrudnia i o tym fakcie poinformował organ we wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium P. Jak wynika z ustaleń organów orzekających, nie kwestionowanych przez stronę, skarżący – obywatel U - przebywał w P w oparciu o wizę pobytową o symbolu "..." ważną od [...] r. do [...] r. – nie uprawniającą do działalności gospodarczej lub wykonywania pracy na terytorium RP. Ponadto nie posiada zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się i nie udzielono mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, nie ubiega się o status uchodźcy. Wykonywanie pracy przez cudzoziemca może nastąpić zgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W sytuacji skarżącego, zgodnie z art. 87 ust. 1 tej ustawy, jako cudzoziemiec mógł wykonywać pracę na terytorium R P jeżeli posiadał zezwolenie na pracę wydane przez właściwego wojewodę. Jak ustaliły organy orzekającego - czego skarżący nie kwestionuje – skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia, nie zachodziły także w jego przypadku zwolnienia z powyższego obowiązku (posiadania zezwolenia), o których mowa w tym przepisie. Ponadto zgodnie z art. 90 ust. 4 powyższej ustawy, powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi – takiemu jak skarżący - może nastąpić w określonych sytuacjach bez konieczności uzyskania zezwolenia. Sprawy te są przedmiotem regulacji rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. Nr 156, poz. 1116 ze zm.). Zgodnie z § 2 pkt 27 powyższego rozporządzenia, wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium R P bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców: posiadających obywatelstwo państwa graniczących z R P i wykonujących pracę w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy, jeżeli otrzymają oni oświadczenie o zamiarze powierzenia im wykonywania pracy od pracodawcy, zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę składającego oświadczenie. Skarżący podnosi, że ta sytuacja wystąpiła w jego przypadku i że spełnił powyższy warunek. Niemniej z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie legitymował się wskazanym wyżej oświadczeniem zarejestrowanym w urzędzie pracy. Takim dokumentem nie są i nie mogą go zastąpić, umowa o pracę ani świadectwo pracy, wskazane i dostarczone przez skarżącego na wezwanie organu do przedłożenia wymaganego oświadczenia. Oznacza to, jak zasadnie uznano w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie spełniał powyższego warunku wskazanego w rozporządzeniu. Sam skarżący przyznał, że skoro pracodawca zawarł z nim umowę o pracę, to znaczy, że jest to zatrudnienie legalne. Powyższa sytuacja wskazuje, że została spełniona przesłanka o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach – wykonywania pracy niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organy administracyjne zasadnie więc uznały, że skarżący wypełnia dyspozycje powyższego przepisu. Wskazać należy, że organ orzekający nie ma swobody w zakresie wyboru treści rozstrzygnięcia, ustaliwszy stan faktyczny wypełniający dyspozycję art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, organ zobowiązany jest orzec o wydaleniu cudzoziemca z kraju. Z tym, że zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w przypadku wskazanym w art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, cudzoziemiec może zostać zobowiązany do opuszczenia terytorium R P , gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek. W rozpatrywanym przypadku, zważywszy na okoliczność, iż skarżący zobowiązał się do dobrowolnego opuszczenia P , wydanie zaskarżonej decyzji było zasadne. W tym stanie, zarzut naruszenia prawa materialnego, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję (cytowanego wyżej art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach), zdaniem Sądu nie ma miejsca. Skarżący nie posiadał ani stosownego zezwolenia ani też nie przedłożył właściwego oświadczenia, wymaganego zgodnie z przepisami. Przebywał w P w oparciu o wizę nie uprawniającą do wykonywania pracy. Podkreślić należy, że okoliczności wskazywane w skardze, takie jak poinformowanie organów administracji o zatrudnieniu w oparciu o umowę o pracę, jak konieczność opieki nad chorą matką, w świetle przepisów ustawy z 23 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, nie mają znaczenia dla treści decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku opuszczenia terytorium P . Liczy się posiadanie jednego z dokumentów wymienionych w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca 2003 r. Nie uzasadniony jest więc w tym stanie zarzut naruszenia norm procesowych, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy, jak i nie uwzględnienie interesu skarżącego, na skutek nie uwzględnienia powyższych okoliczność. Także zarzut, nie przesłuchania jako świadków określonych osób, jest nie trafny. Ich przesłuchanie na okoliczność przyczyn pobytu skarżącego w P , nie ma znaczenia bezpośredniego dla przesłanki wydania zaskarżonej decyzji - okoliczności wykonywania pracy niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie ma również znaczenia podnoszony przez skarżącego fakt, iż obecnie przed W toczy się postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium P . W dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak złożenia skargi nie posiadał on takiego zezwolenia. Powołany przez skarżącego wyrok sadu administracyjnego, dotyczy innej sytuacji, dokonywania jednorazowego wykroczenia polegającego na krótkotrwałym prowadzeniu handlu w czyimś zastępstwie. W rozpatrywanej sprawie mamy natomiast do czynienia ze świadczeniem pracy w oparciu o umowę o prace zawartą na czas od [...]. Reasumując, sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Skarżący wykonywał prace niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Spełnione zatem zostały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, określona w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Rozpoznając sprawę, sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., sąd oddalił skargę.