III SA/Wr 213/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...], wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. A. K. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...]. Nadto w niniejszej skardze skarżąca zawarła wniosek o "uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w zakresie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...]". W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca oświadczyła, że jest to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wykonanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w zakresie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...] prowadziłoby do skonsumowania decyzji, z którą się nie zgadza. Wskazała, że zatrzymanie prawa jazdy skutkowałoby niemożliwością wykonywania pracy, jak również dowożenia dziecka do szkoły. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny bowiem konkretnie wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo stwierdzenie, że zatrzymanie dokumentu skutkowałoby niemożliwością wykonywania pracy, jak również dowożenia dziecka do szkoły, nie zostało poparte żadna konkretną argumentacją. Twierdzenia te są zatem gołosłowne. Sąd dokonał w tym zakresie także analizy akt administracyjnych sprawy i nie doszukał się w nich informacji na temat rodzaju pracy wykonywanej przez skarżącą, a tym samym informacji, czy do jej wykonywania niezbędne jest posiadanie prawa jazdy. Powyższe argumenty uzasadniają stwierdzenie, że skarżąca nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę o wymiarze znacznym lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji. Niewątpliwie zatrzymanie prawa jazdy wiąże się z uciążliwościami w postaci utraty możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb/obowiązków - w tym także związanych z wykonywaną pracą. Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej. Zdaniem Sądu, co do zasady, przy obecnych środkach komunikacji, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie stanowi przeszkody w osobistym ustalaniu warunków współpracy z kontrahentami, np. przy pomocy środków komunikacji typu telefon, internet. Skarżąca może też korzystać z komunikacji publicznej. Wprawdzie, może to być mniej komfortowe niż samodzielne podróżowanie samochodem osobowym, lecz spadek komfortu nie może być traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1368/15). Ewentualna mniejsza elastyczność podróżowania przy pomocy tych środków komunikacji nie wyrządza ani znacznej szkody ani nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 398/16). Dodatkowo na tle zarzutów przedstawionych w skardze Sąd stwierdza, że samo przekonanie skarżącej o wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki do jej wstrzymania. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje się kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony.