III SA/Wr 214/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu skargi postanawia: przywrócić skarżącej termin do uiszczenia wpisu od skargi. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. A. K. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 21 marca 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. Sąd odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 23 maja 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wymaganej opłaty. Wskazała, że do WSA we Wrocławiu złożyła jedno pismo, w którym zawarta była skarga na dwie decyzje SKO w L. Wyjaśniła, że nie miała świadomości, że co do każdej zaskarżonej decyzji SKO nadano odrębne sygnatury traktując je jako osobne sprawy i wezwano do uiszczenia wpisu od każdej z nich. Zatem otrzymała w tym samym dniu dwa zarządzenia z dnia 21 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Oświadczyła, że pozostawała w przekonaniu, iż jeden z tych egzemplarzy jest oryginałem a drugi jedynie odpisem. Podniosła jednocześnie, że nie otrzymała żadnego zarządzenia o rozdzieleniu tych dwóch spraw. Mając natomiast na uwadze brzmienie art. 230 p.p.s.a, że od "pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały", uiściła tylko 200 zł. Dopiero po otrzymaniu postanowienia z dnia 9 maja 2017 r. i po ponownym zapoznaniu się z treścią poszczególnych pism od WSA z dnia 21 marca 2017 r. ustaliła, że była zobowiązana do uiszczenia dwóch wpisów po 200 zł. Reasumując wskazała, że - w jej ocenie - w sposób w jaki sekretariat Sądu sporządził zarządzenia i wezwał do uiszczenia wpisów, wprowadził ją ewidentnie w błąd, który skutkował nieuiszczeniem kolejnej kwoty 200 zł. Wobec tego niedokonanie w terminie czynności w postępowaniu sądowym w tej sprawie nastąpiło bez jej winy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o uzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez jego podpisanie oraz dopełnienie czynności, której terminowi skarżąca uchybiła, tj. uiszczenie wpisu, skarżąca nadesłała podpisany wniosek a także uiściła należny w sprawie wpis sądowy od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi należało uznać za zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. W niniejszej sprawie Sąd dał wiarę skarżącej i doszedł do przekonania, że w wystarczający sposób uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu od skargi. Dodatkowo, przedstawiona przez skarżącą argumentacja znajduje oparcie w aktach sprawy. Wnioskodawczyni wniosła bowiem jednym pismem dwie skargi na decyzje wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. Następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III skargi zostały rozdzielone na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. i założono dla każdej z nich odrębne akta oznaczone kolejno sygnaturami: III SA/Wr 213/17 oraz III SA/Wr 214/17. W konsekwencji w przypadku każdej sprawy występował obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Wskazać przy tym należy, że skarżąca nie miała wiedzy o wydanym zarządzeniu w przedmiocie rozdzielenia skarg. Przechodząc do rozpoznania pozostałych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu wskazać należy, że skarżąca o uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu dowiedziała się z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi, które odebrała w dniu 17 maja 2017 r. Wniosek o przywrócenie terminu nadała w dniu 24 maja 2017 r. Uznać zatem należało, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony bez naruszenia siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. Poza tym skarżąca uiściła należny wpis sądowy przez co, stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a., dopełnienia czynności, której nie dokonała w terminie. W świetle okoliczności niniejszej sprawy należy także pamiętać o zasadzie, według której przepisy obowiązującego prawa należy tak interpretować, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu - jako gwarancję poszanowania praw człowieka. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.