III SA/Wr 216/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M J na decyzję Z U S z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy doliczenia okresu prowadzenia działalności gospodarczej we czasie otrzymywania renty do ogólnego okresu ubezpieczenia postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Z U S, O w W, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...], odmówił M J prawa do emerytury. Niniejsza decyzja zawierała pouczenie, zgodnie z którym w przypadku gdy "skarżący uważa, że decyzja nie jest zgodna z przepisami lub ze stanem faktycznym, może wnieść odwołanie za pośrednictwem O ZUS do Sądu Okręgowego, [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, [...],[...], w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji. Po upływie tego terminu decyzja staje się prawomocna." Pismem z dnia [...] M J (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Z U S z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy doliczenia okresu prowadzenia działalności gospodarczej w czasie otrzymywania renty do ogólnego okresu ubezpieczenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że "ZUS nie zaliczył do okresów składkowych okresu prowadzonej działalności gospodarczej" W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji publicznej wskazał, że "odwołanie od decyzji z dnia [...], było już rozpoznane i sprawa była już rozstrzygnięta przez Sąd Okręgowy w Ś Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z dnia [...], o sygn. akt [...] oddalił odwołanie oraz przez Sąd Apelacyjny we W Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z dnia [...] o sygn. akt III [...] oddalił apelację wnioskodawcy." Ponadto pełnomocnik podniósł, iż z uwagi na okoliczność, że sprawy z odwołania od decyzji organu rentowego rozpoznawane są przez sądy powszechne, rozpoznanie odwołania - skargi przez Sąd Administracyjny jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przy tym ściśle określony zakres zdarzeń, do którego prawodawca zaliczył w art. 3 § 2 p.p.s.a. przede wszystkim skargi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto sądy administracyjne rozstrzygają też spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie organ trafnie wskazał, że "odwołania od decyzji organu rentowego - o czym skarżący został skutecznie pouczony - rozpoznawane są przez sądy powszechne. Stosownie bowiem do treści § 2 art. 461 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296) - zwanej dalej "k.p.c.", w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. Przy czym przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących: ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia rodzinnego, emerytur i rent, innych świadczeń w sprawach należących do właściwości Z U S, odszkodowań przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową albo służbą w Policji lub Służbie Więziennej (art. 476 § 2 k.p.c.). Zważywszy na powyższe oraz na treść art. 3 p.p.s.a., wskazać należy, że skarga skarżącego, kwestionująca zasadność decyzji ZUS o odmowie prawa do emerytury, nie mieści się w zakresie kompetencji orzeczniczych sądów administracyjnych i jako taka winna zostać odrzucona. Mając powyższe na względzie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - orzeczono, jak w sentencji.