III SA/Wr 217/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi L. J., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] r., Nr [...] , w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i zwrotu dokumentu do depozytu, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. L. J. (zwany dalej skarżącym) działający za pośrednictwem pełnomocnika, złożył pismo procesowe, w którym zwrócił się o wstrzymanie decyzji opisanej w osowienie niniejszego postanowienia. Uzasadniając wniosek, jego autor stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach. Odniósł się również do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzając, że decyzja pozostaje "w opozycji do aktualnych wymagań praworządnego państwa prawnego.". W dalszych wywodach opisano zły stan zdrowia matki skarżącego, którą się opiekuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Przede wszystkim zwrócić uwagę należy, że samo stwierdzenie skarżącego, że zatrzymanie prawa jazdy może spowodować trudny do odwrócenia skutek, bez wyjaśnienia na czym ów skutek miałby polegać, nie może zostać uznane za argument na poparcie wniosku. Sąd nie dopatrzył się zaś nieodwracalnych okoliczności lub znacznej szkody, które mogłyby zaistnieć w konsekwencji zatrzymania prawa jazdy. Już samo to pozwala na negatywne załatwienie wniosku strony. Zauważyć należy w tym kontekście, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym muszą mieć one charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Podnieść jednak jeszcze trzeba, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Argumenty autora wniosku co do zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, będą zatem przedmiotem rozważań Sądu, jednak już na etapie merytorycznej oceny skargi. Odnosząc się wreszcie do argumentu złego stanu zdrowia matki skarżącego, Sąd wyjaśnia, że fakt ten nie mieści się w hipotezie podstawy prawnej umożliwiającej wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu sadowoadministracyjnym. Godzi się na koniec podkreślić, że – zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. – niniejsze postanowienie sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, w razie zmiany okoliczności. Wobec tego, w przypadku wykazania przez skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzą wcześniej wskazane przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ponownie rozważy przedmiotową kwestię. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a – Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.