III SA/Wr 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 12 marca 2015 r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. wymierzającą karę pieniężną z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc w przedłożonym piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2015 r., iż za zasadnością wniosku przemawiają okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności niemożność stosowania przepisów technicznych zawartych w ustawie o grach hazardowych, fakt braku jednolitego i należycie ustalonego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Ponadto strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby w jej mieniu niepowetowaną stratę, albowiem łączna suma kar wymierzonych na podstawie ostatecznych decyzji przez organy Służby Celnej w innych postępowaniach wynosi [...] zł. Dodała, że w świetle zeznania podatkowego za 2014 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła stratę w wysokości [...] zł, a nadto, że posiada stałe miesięczne zobowiązania finansowe z tytułu najmu lokalu w kwocie [...] zł oraz z tytułu kredytów zaciągniętych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w kwocie[...] . Tym samym istnieją powody by twierdzić, że uiszczenie kwoty objętej decyzją wydaną przez organ, naraziłoby stronę na znaczną szkodę, a także niemożliwe do odwrócenia skutki. Wymagałoby bowiem sprzedaży majątku osobistego skarżącego i groziło pozbawieniem środków pozwalających na jego bieżące utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wskazać należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy strona nie wykazała, iż zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca nie przedłożył bowiem dokumentów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić rzeczywisty wypływ obowiązku wykonania decyzji na jego sytuację majątkową. Poprzestał jedynie na wskazaniu, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej ze względu na koniecznością uiszczenia kar pieniężnych, które łącznie wynoszą [...]i dodał, że należności te wraz ze zobowiązaniami finansowymi z tytułu dzierżawy, zaciągniętych kredytów oraz w połączeniu z uzyskaną w 2014 r. stratą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skutkują tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na znaczną szkodę, a także niemożliwe do odwrócenia skutki. Będzie bowiem wymagać sprzedaży majątku osobistego i grozić pozbawieniem środków pozwalających na bieżące utrzymanie. Na poparcie powołanych twierdzeń strona przedłożyła tytuły wykonawcze na należność opiewającą na kwotę[...] , [...],[...] oraz [...] wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności, PIT-36L, PIT/B, harmonogramy spłat kredytu, kserokopię umowy dzierżawy oraz kserokopię decyzji wymierzających karę pieniężną. Odnosząc się do twierdzeń przywołanych na uzasadnienie złożonego wniosku należy zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stąd brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdyż strona nie przedłożyła żadnych dokumentów obrazujących wartość majątku skarżącego, w tym ilość zasobów pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Tym samym niewystarczające jest tu poprzestanie wyłącznie na przywołaniu samego faktu nałożenia na skarżącego i egzekwowania kar pieniężnych w wysokości [...] zł. Ponadto w ocenie Sądu sama zadeklarowana za 2014 rok strata z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości ponad 206 tys., która powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, czy też o utracie płynności finansowej. Z kolei zobowiązania z tytułu umowy dzierżawy domu (nawet jeżeli rzeczywiście umowa ta była związana z prowadzeniem przedsiębiorstwa) czy zaciągniętych kredytów stanowią normalne koszty związane z prowadzeniem tej działalności. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.