III SA/Wr 22/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant Halina Rosłan po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Województwa D. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności niektórych ustępów załącznika nr 1 do uchwały w sprawie ustanowienia D. Nagrody Kulturalnej S. Sejmiku Województwa D. oraz określenia zasad i trybu jej przyznawania I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; II. orzeka, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu. Przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego jest Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia [...] w sprawie ustanowienia D. Nagrody Kulturalnej S. Sejmiku Województwa D. oraz określenia zasad i trybu jej przyznawania, wydana na podstawie art. 18 pkt. 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) oraz art. 7a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze zm.). W uchwale tej, w § 1 ustanowiono D. Nagrodę Kulturalną S. Sejmiku Województwa D. za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury. W § 2 postanowiono, że zasady i tryb przyznawania nagrody określa Regulamin stanowiący załącznik Nr 1 do uchwały. Natomiast w § 3 postanowiono, że wzór wniosku o przyznanie Nagrody stanowi załącznik Nr 2 do uchwały. Wykonanie uchwały powierzono Przewodniczącemu Sejmiku Województwa D. (§ 4 uchwały). Z kolei w § 5 ustalono, że Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa D. W dniu 29 listopada 2006 r. Wojewoda D, na mocy art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), rozstrzygnięciem nadzorczym Nr [...] stwierdził nieważność: ust. 4; ust. 5; ust. 6 we fragmencie "z inicjatywy Przewodniczącego Kapituły"; ust. 6 lit. a; ust. 8; ust. 12; ust. 13 załącznika Nr 1 do w/w uchwały w sprawie ustanowienia D. Nagrody Kulturalnej S. Sejmiku Województwa D. oraz określenia zasad i trybu jej przyznawania. W ust. 4 przyjęto, że z wnioskiem o przyznanie nagrody występuje Kapituła Sejmiku Województwa D. Zgodnie z ust. 5 w skład Kapituły wchodzą: a) Przewodniczący Kapituły - Przewodniczący Sejmiku Województwa D.; b) Członek Zarządu Województwa D. odpowiedzialny za działania w sektorze kultury; c) Członkowie Zarządu Województwa D. poprzednich kadencji odpowiedzialni za działania w sektorze kultury; d) Przewodniczący Komisji Kultury, Nauki i Edukacji; d) Ekspert z dziedziny, w której nagroda jest przyznawana, w zależności od uznania Przewodniczącego Kapituły. Natomiast w ust. 6 postanowiono, że nagroda może być zgłaszana z inicjatywy Przewodniczącego Kapituły oraz między innymi przez poszczególnych członków Kapituły (lit. a). W ust. 8 stwierdzono, że Kapituła dokonuje oceny wszystkich kandydatur, a następnie bezwzględną większością głosów wyłania jednego kandydata, którego następnie przedstawia Sejmikowi Województwa D. Natomiast w ust. 12 postanowiono, że wysokość nagrody ustala Kapituła Nagrody. Z kolei w ust. 13 przyjęto, że przedstawiciel Kapituły, przed wręczeniem nagrody, odczytuje laudację, charakteryzującą zasługi i osiągnięcia kandydata, przygotowaną przez wnioskodawcę. Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego, w toku badania legalności uchwały organ nadzoru stwierdził, że wskazane przepisy załącznika Nr 1 uchwały naruszają w sposób istotny art. 31 ust. 1, art. 45 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 7, art. 94 i art. 169 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483). Wojewoda uzasadniał swoje stanowisko tym, że w świetle art. 7 Konstytucji organy władzy działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że organy samorządu podejmują działania w oparciu o normy wyznaczające kompetencje lub zadania. Natomiast zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Podobnie stwierdza ustawodawca w art. 89 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, zgodnie z którym na podstawie tej ustawy oraz na podstawie upoważnień udzielonych w innych ustawach i w ich granicach sejmik województwa stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze województwa lub jego części. Wskazuje to, zdaniem organu nadzoru, że powołanie jakiegokolwiek zespołu, komisji czy innego podmiotu oraz wyznaczenie mu określonych zadań musi mieć zatem wyraźne umocowanie w ustawie. Nie ma przy tym żadnego znaczenia czy powołany organ wyposażony został w kompetencje władcze czy też tylko opiniodawcze. Potwierdza to art. 169 ust. 1 Konstytucji stanowiąc: ustrój wewnętrzny jednostek samorządu terytorialne określają, w granicach ustaw, ich organy stanowiące. W art. 31 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, prawodawca stwierdza, że to zarząd województwa jest organem wykonawczym województwa. Z kolei w art. 45 ust. 1 tej ustawy stanowi wprost, że zarząd województwa wykonuje zadania województwa przy pomocy urzędu marszałkowskiego i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych lub wojewódzkich osób prawnych. W oparciu o art. 28 ustawy o samorządzie województwa, sejmik województwa może powoływać ze swojego grona stałe i doraźne komisje do wykonywania określonych zadań. Ustawa o samorządzie województwa wskazuje wyraźnie, jakie są organy samorządu województwa i kto jest odpowiedzialny za realizację jego zadań, oraz jakie jednostki można tworzyć dla ich wykonywania. W tej sytuacji, zdaniem Wojewody, powołanie Kapituły i wyznaczenie jej zadań przez Sejmik Województwa D. w kształcie, w jakim uczyniono to w załączniku Nr 1 do badanej uchwały, należy traktować jako powierzenie realizacji zadania samorządu organom innym, niż te przewidziane w ustawie. Natomiast w obowiązującym prawodawstwie brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia stanowiska, zgodnie z którym w realizacji zadania samorządu województwa, polegającego na przyznawaniu nagród za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury, miałaby uczestniczyć taka Kapituła. Zdaniem organu nadzoru, także podmioty o charakterze doradczym czy opiniodawczym mogą zostać powołane tylko w oparciu o wyraźne upoważnienie ustawowe, określające ich zadania, kompetencje, skład czy tryb działania. Natomiast w obowiązującym prawie nie istnieje norma, która stanowiłby podstawę do powołania Kapituły, oceniającej kandydatów do nagrody, zwracającej się z wnioskiem o przyznanie takiej nagrody, ustalającej jej wysokość, a więc w sposób sformalizowany uczestniczącej w tej procedurze. Sejmik może oczywiście, na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, powołać komisję do wykonania zadania, jakim jest rozpatrywanie wniosków o przyznanie nagrody w danej dziedzinie, jednak należy podkreślić, że w skład takiej komisji mogłyby być powołane wyłącznie osoby z grona radnych Sejmiku. Natomiast w skład Kapituły wchodzić będą osoby nie będące radnymi Sejmiku. W podsumowaniu uzasadnienia wskazano, że przepisy załącznika Nr 1 do uchwały, przewidujące powołanie Kapituły zajmującej się oceną kandydatów i wnioskowaniem o przyznanie nagrody kulturalnej wraz ustaleniem jej wysokości (ust. 4, ust. 5, ust. 8, ust. 12), wykracza poza zakres kompetencji przyznanych Sejmikowi Województwa D. w ustawie o samorządzie województwa oraz ustawie o organizacji i prowadzeniu działalności kulturalnej i jako takie nie mogą znaleźć się w przedmiotowej uchwale, stanowiącej akt prawa miejscowego. Wyeliminowanie tych zapisów pociąga za sobą konieczność stwierdzenia nieważności ust. 6a i ust.13 załącznika Nr 1. Za takim stanowiskiem, zdaniem organu nadzoru, przemawia wynikająca z art. 94 Konstytucji zasada, że treść aktów prawa miejscowego powinna być dostosowana ściśle do zakresu przyznanego upoważnienia i kompetencji przysługujących organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego, wynikających z powierzonych jej zadań, a w razie wątpliwości co do zakresu tego upoważnienia należy zastosować wykładnię zawężającą W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Województwo D. wniosło o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. W uzasadnieniu wskazano, że niewłaściwe jest stanowisko, że powołanie Kapituły i wyznaczenie jej zadań przez Sejmik Województwa D., w kształcie w jakim to uczyniono w załączniku Nr 1, należy traktować jako powierzenie realizacji zadania samorządu organom innym, niż te przewidziane w ustawie. Skarżący podniósł, że powołując Kapitułę Sejmik nie przekazał jej jakichkolwiek kompetencji władczych, uprawniających do nazywania jej organem. Kapituła ma tylko charakter pomocniczy, bowiem nagrody przyznaje Sejmik Województwa. Dlatego też, mając na względzie zasadę: co nie jest zabronione to jest dozwolone, skarżący miał prawo do powołania tego ciała doradczego. W odpowiedzi organ nadzoru wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu dodatkowo podkreślono, że naczelną zasadą, którą muszą kierować się organy jednostek samorządu terytorialnego jest zasada legalizmu - wynikająca bezpośrednio z art. 7 Konstytucji, a także z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa - oznaczająca, że Sejmik Województwa może podejmować uchwały wyłącznie w granicach określonych przez prawo i w ramach wynikających z ustaw kompetencji. Zdaniem Wojewody, w prawie administracyjnym, odmiennie aniżeli w prawie prywatnym, organy administrujące w sferze prawa publicznego kierują się zasadą, że dozwolone jest to, na co pozwalają przepisy prawa. Odnośnie powołania Kapituły, organ nadzoru podtrzymał stanowisko, ze ustawodawca nie wprowadził żadnego przepisu szczególnego, który przewidywałby powołanie dodatkowego podmiotu, uczestniczącego w przyznawaniu nagród przez Sejmik Województwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie aktu nadzoru, gdy uwzględni on skargę jednostki samorządu terytorialnego na taki akt (art. 148 p.p.s.a.). Powołana ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani też ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "u.s.w.", nie wprowadzają kryteriów oceny sądu administracyjnego innych jak zgodność rozstrzygnięcia nadzorczego z przepisami prawa. W literaturze przyjmuje się, że podstawą do uchylenia tego aktu powinno być każde naruszenie prawa, bez względu na jego materialnoprawny lub procesowy charakter. Rozstrzygniecie nadzorcze jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawami. Podstawy podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu samorządu województwa reguluje art. 82 u.s.w. Według przywołanego art. 82 ust.1, uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81. Zgodnie zaś z art. 82 ust. 5 u.s.w., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 82 ust. 1 i ust. 5 u.s.w. wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu samorządu województwa może być tylko istotne naruszenie prawa. Zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ samorządu województwa podejmujący uchwałę przepisów o właściwości, podjęcie uchwały bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia uchwały. W niniejszej sprawie ocenie Sądu podlegała legalność rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody D. z dnia [...] (nr [...]), stwierdzającego nieważność niektórych postanowień załącznika Nr 1 do Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia [...] w sprawie ustanowienia D. Nagrody Kulturalnej S. Sejmiku Województwa D. oraz określenia zasad i trybu jej przyznawania. Zdaniem składu orzekającego zaskarżony akt nadzoru – kontrolowany co do zawartego w nim uzasadnienia faktycznego i prawnego - uchybia prawu w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że według uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, organ nadzoru - przypisując uchwale walor aktu prawa miejscowego - dopatrzył się naruszenia artykułów art. 31 ust. 1, art. 45 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 7, art. 94 i art. 169 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483). Organ nadzoru wywodził, iż przepisy załącznika Nr 1 do uchwały, przewidujące powołanie Kapituły zajmującej się oceną kandydatów, wyłonieniem kandydata i wnioskowaniem o przyznanie nagrody w określonej wysokości, wykraczają poza zakres kompetencji przyznanych Sejmikowi Województwa w ustawie o samorządzie województwa oraz w ustawie o organizacji i prowadzeniu działalności kulturalnej. Oceny wymaga zatem, czy w części której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, istniała podstawa prawna do podjęcia uchwały. Pamiętać jednak należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. (w zakresie, w jakim dotyczy ono zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały), nie zaś uchwała, jej załącznik, którego w części nieważność stwierdził organ nadzoru. Wykonywanie przez samorząd województwa zadań przypisanych tej jednostce samorządu terytorialnego, następuje na podstawie i w granicach prawa, gdyż województwo należy do kręgu organów władzy publicznej, o których mowa w art. 7 Konstytucji. Również stanowienie aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze województwa lub jego części, służących realizacji zadań, następuje na podstawie ustawy o samorządzie województwa, na podstawie upoważnień udzielonych w innych ustawach i w ich granic, stosownie do art. 94 Konstytucji i art. 89 ust. 1 u.s.w. To zaś oznacza, że również ustanowienie przez Sejmik Województwa nagrody kulturalnej oraz określenie zasad i trybu jej przyznania, musi mieć umocowanie w normie prawnej. W niniejszej sprawie poza sporem jest istnienie ustawowej podstawy prawnej podjęcia zakwestionowanej przez Wojewodę D. uchwały Sejmiku Województwa D., stanowi ją przepis art. 7a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze zm.). Powołany przepis stanowi co następuje: "1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz inni ministrowie, w odniesieniu do podległych im ośrodków i instytucji kultury, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, a także jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i przyznawać doroczne nagrody za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury. 2. Nagrody mogą być przyznawane osobom fizycznym lub prawnym, a także innym podmiotom na podstawie oceny całokształtu działalności lub osiągnięć o istotnym znaczeniu. 3 Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze rozporządzenia, a organy samorządu terytorialnego w drodze uchwały, określą szczegółowe zasady i tryb przyznawania nagród, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz ich wysokość". Spór dotyczy treści art. 7 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Organ nadzoru uznał, że regulacja ta nie pozwala na powołanie Kapituły w procedurze przyznawania nagrody kulturalnej "S.", gdyż pozostaje to w sprzeczności z regulacją zawartą w rozdziale trzecim ustawy o samorządzie województwa, w szczególności z art. 31 ust.1 i 45 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, ustalającymi, że zarząd województwa jest organem wykonawczym Sejmiku, że wykonuje on zadania województwa przy pomocy urzędu marszałkowskiego i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych lub wojewódzkich osób prawnych. Tym samym powołanie Kapituły i przyznanie jej zadań w zakresie ocenia kandydatów do nagrody, wyłaniania kandydata, ustalania wysokości nagrody oznacza powierzenie realizacji zadań samorządu organom innym, niż te przewidziane w ustawie. Zdaniem składu orzekającego, zakwalifikowanie i rozpatrywanie rozważanej Kapituły jako składnika struktury organów samorządu województwa nie znajduje uzasadnienia. Pojęcie kapituły z jej istoty należy odnosić do zespołów, które nie są organami, ponieważ nie posiadają prawa podejmowania decyzji. Do zespołów pełniących funkcje pomocnicze (najczęściej doradcze lub opiniodawcze) wobec organu, tworzone przez ten organ na podstawie przepisów prawa lub norm wewnętrznych danego podmiotu, niepodejmujące decyzji w zastępstwie organów, lecz decyzje te przygotowujące lub konsultujące. Tym samym za nietrafne uznać należy stanowisko organu nadzoru, że rozwiązania tej części uchwały naruszają w sposób istotny postanowienia art. 31 ust.1 , art. 45 ust.1 u.s.w. Niewątpliwie, mając na uwadze rozpatrywaną sprawę, należy uznać, że powoływanie Kapituły przez Sejmik Województwa poza ramami wykraczającymi poza strukturę ustrojową przewidzianą w ustawie o samorządzie województwa może zachodzić na podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia normatywnego. Powstaje więc zagadnienie, czy ustawowe upoważnienie zawarte w art. 7a ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej w brzmieniu; "organy samorządu terytorialnego w drodze uchwały, określą szczegółowe zasady i tryb przyznawania nagród, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz ich wysokość", obejmuje kompetencję do powołania kapituły i wyznaczenia jej zadań w zakresie oceniania zgłoszonych kandydatów do nagrody, wyłaniania kandydata oraz ustalenia wysokości nagrody. Określanie zasad , o którym mowa w art. 7a ust. 3 powyższej ustawy, oznacza kompetencje do ustalenia norm postępowania, którymi winien się kierować Sejmik (organ wykonawczy) przy przyznawaniu nagrody. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN, wyraz "tryb" oznacza określony sposób postępowania, załatwianie pewnych spraw z zachowaniem ustalonej kolejności poczynań, metodę postępowania. Takie rozumienie terminu "zasady i tryb" wskazuje, że przepis art. 7a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oznacza, iż Sejmik może w drodze uchwały ustalić sposób i metody postępowania przy przyznawaniu nagrody kulturalnej, a więc m.in. wskazać – podejmowane w ustalonej kolejności – poczynania służące realizacji tego zadania, w tym o charakterze doradczym wyrażane przez różne ciała o charakterze społecznym. Kwestia zakresu podstawy prawnej zaskarżonej uchwały wymaga też odniesienia się do elementarnych zasad dotyczących samodzielności samorządu terytorialnego. I tak: Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej, wykonując przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (art. 16 ust. 2 Konstytucji). Samorząd terytorialny wykonując zadania ma – w zakresie określonym prawem – swobodę działania w każdej sprawie, która nie jest wyłączona z ich kompetencji lub nie wchodzi w zakres kompetencji innych organów władzy (art. 163 Konstytucji). Ustrój wewnętrzny jednostek samorządu terytorialnego określają, w granicach ustaw, ich organy stanowiące (art. 169 ust. 4 Konstytucji). Mając na względzie powyższe rozwiązania uznać należy, iż ustawowe upoważnienie do ustalenia sposobu i metod postępowania przy przyznawaniu nagrody kulturalnej obejmuje również możliwość powołania ciała o charakterze doradczym uczestniczącego w tej procedurze, z którego uwag i propozycji organ samorządowy może korzystać. Zdaniem składu orzekającego, w zakresie pojęciowym "zasady i tryb przyznawania" (art. 7a ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej), mieści się kompetencja organu samorządowego (Sejmiku) do powołania Kapituły, jako organu doradczego uczestniczącego w sposób sformalizowany w procedurze przyznawania nagród, poprzez zgłaszanie określonych propozycji. Jak wynika z przedmiotowej uchwały, o tym czy i komu przyznać coroczną nagrodę kulturalną decyduje organ stanowiący jednostki samorządowej. Również kwota nagrody jest ustalona przez Sejmik, w wysokości zależnej od kategorii podmiotu, któremu ma być przyznana (ust. 9 załącznika Nr 1). Ustanowiona Kapituła ocena kandydatów zgłoszonych przez różne gremia w kancelarii Sejmiku (ust. 6 i 7 załącznika Nr 1), wyłania kandydata, którego przedstawia Sejmikowi (ust. 8 załącznika Nr 1). Natomiast sama nagroda przyznawana jest określonemu podmiotowo przez Sejmik w drodze uchwały (ust. 3 załącznika nr 1). Określenie jej wysokości (ust. 12 załącznika nr 1) przez Kapitułę ma charakter porządkowy, z uwagi na zróżnicowanie kategorii podmiotów. Ustanowienie w zaskarżonym załączniku do uchwały Kapituły nie jest związane więc z powierzeniem temu ciału kompetencji Sejmiku Województwa D., odnośnie rozstrzygania w sprawie przyznawania nagrody kulturalnej. Stanowisko Kapituły ma tylko i wyłącznie charakter doradczy, wyraża się w zgłasza propozycje określonych rozwiązań Sejmikowi i w żaden sposób nie ogranicza ustawowych kompetencji organu samorządowego. Natomiast jej udział w procedurze ze względów na wzmacnianie praworządności jest jak najbardziej społecznie uzasadniony. Za nie trafne uznać należy więc stanowisko organu nadzoru, że powołanie Kapituły i wyznaczenie jej zadań przez Sejmik Województwa D. w kształcie, w jakim to uczyniono w załączniku nr 1, należy traktować jako powierzenie realizacji zadania samorządu innym organom. Dodatkowo należy wskazać, iż na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7a ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, Minister Kultury i Dziedzictwa narodowego wydał w dniu 7 czerwca 2000 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania dorocznych nagród za osiągnięcia w działalności twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury oraz ich wysokości (Dz. U. Nr 50, poz. 593). Rozporządzenie to przewiduje możliwość powołania przez właściwych ministrów komisji do spraw przyznawania dorocznych nagród, do której zadań należy: rozpatrywanie i opiniowanie wniosków; proponowanie osoby laureata; przedstawianie propozycji co do wysokości nagród. Powyższe ustalenia wskazują, iż utworzeniu dodatkowego ciała w postaci Kapituły, uczestniczącego z głosem doradczym, w procesie przyznawania nagrody nie prowadzi do rozszerzenia procesu stosowania prawa o składniki nieobjęte delegacją ustawową. Nie uzasadniony jest więc zarzut Wojewody że przepisy załącznika Nr 1 do uchwały, przewidujące powołanie Kapituły zajmującej się oceną kandydatów i wnioskowaniem o przyznanie nagrody w określonej wysokości wykraczają poza zakres kompetencji przyznanych Sejmikowi Województwa D. w ustawie o samorządzie województwa oraz w ustawie o organizacji i prowadzeniu działalności kulturalnej. Dotychczasowe wywody – w ocenie Sądu - przemawiają za uznaniem, iż zarzuty sformułowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody D. nie były zasadne, a zakwestionowana przez organ nadzoru uchwała nie tylko nie jest niezgodna z art. 7, 94 i 169 ust.1 Konstytucji, ale także znajduje oparcie w art. 169 ust. 4 tego aktu, w związku z art. 7a ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej . Z tych wszystkich względów, skarga zasługiwała na uwzględnienie, a zatem – stosownie do dyspozycji art. 148 i art.152 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji wyroku.