III SA/Wr 226/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] nakładającą na skarżącego W. W. karę pieniężną w kwocie 1.000 zł, w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano między innymi art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do tego wniosku organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę na regulację art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu godzi się jednak podnieść, że w świetle art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Powyższe oznacza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy należało uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło z mocy prawa w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zgodnie natomiast z prezentowanymi w literaturze przedmiotu poglądami co do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w wypadku, gdy wstrzymanie to następuje z mocy prawa, uważa się, że zgłoszenie takiego wniosku jest bezprzedmiotowe i postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie powinno ulec umorzeniu. (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012 r., Wydanie 5, s. 233). Jest to zatem konstrukcja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ex lege i nie jest potrzebne wydawanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania przez organ, ani przez sąd. Dlatego też w tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie staje się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 § 1 art. 161 p.p.s.a., które to inne przyczyny w sprawie nie występują. W konsekwencji powyższego postępowanie sądowoadministracyjne z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której wykonanie podlega wstrzymaniu z mocy samego prawa, to jest z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym należało umorzyć, o czym orzeczono jak w postanowieniu.