III SA/Wr 228/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia NSA Anna Moskała, (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Anetta Chołuj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z [...] ([...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (organ II instancji Dyrektor IAS, DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. (organ I instancji, ZUS, organ egzekucyjny) z [...] znak [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, powadzonego wobec M. B. (strona, skarżący, dłużnik, zobowiązany) na podstawie 21 tytułów wykonawczych, obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od września 2007 r. do kwietnia 2009 r., od lipca 2009 r. do lutego 2010 i od marca 2011 do stycznia 2013. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego z tytułu składek FUZ o łącznej kwocie 74.614.66. Postępowanie prowadzone jest na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, oddział w L. za okresy od września 2007 r. do kwietnia 2009 r., od lipca 2009 r. do lutego 2010 i od marca 2011 do stycznia 2013., na wniosek wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L., Inspektoratu w G. Na zabezpieczenie tych roszczeń, w dniu 25 września 2019 r. doszło do ustanowienia hipoteki przymusowej na nieruchomości (nr wpisu [...]). Strona pismem z 10 października 2019 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wskazując, że należności te są przedawnione. Jako podstawę swoich twierdzeń wskazała przepis art. 24 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (obecnie Dz. U z 2020 r. poz. 266, dalej u.s.u.s.). W ocenie skarżącego zobowiązania te uległy przedawnieniu najpóźniej z końcem 2018 roku, ze względu na upływ 5 letniego terminu liczonego odpowiednio od daty wymagalności każdego roszczenia objętego tytułami wykonawczymi. Mając to na uwadze, strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wykreślenie hipoteki przymusowej. Organ I instancji, z powodu uchybienia terminu wniesienia zarzutów, potraktował pismo strony jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony. Organ wskazał, że wobec Skarżącego było prowadzone postępowanie egzekucyjne w latach 2010-2015 i w tych latach doszło do sukcesywnego zawieszenia biegu terminu przedawnienia tychże tytułów wykonawczych. Mając to na uwadze nie było też podstaw do wykreślenia hipoteki przymusowej. ZUS przywołał treść art. 59 § 1 u.p.e.a., art. 32 u.s.u.s. oraz art. 24 ust. 2, ust. 4, ust. 5b u.s.u.s. i odniósł powyższe regulacje do sytuacji zobowiązanego. Pismem z dnia 6 lutego 2020 r. M. B. wniósł zażalenie na to postanowienie. We wniesionym środku odwoławczym wskazał naruszenie przepisu art. 24 ust. 5b u.s.u.s. a także art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej u.p.e.a.), twierdząc, że należności te przedawniły się. Stwierdził także, że tytuły wykonawcze nie zostały skutecznie doręczone, gdyż nie zamieszkuje on pod wskazanym pod tytułach adresem, czyli W. [...]. Postanowieniem z dnia [...], Dyrektor Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że słusznie wniosek skarżącego został zakwalifikowany jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a nie jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Prawo zgłoszenia zarzutów przysługuje zobowiązanemu w terminie 7 dni od dnia doręczenia stronie tytułów wykonawczych. Tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanemu 2 i 3 marca 2017 r., natomiast zarzut przedawnienia zobowiązania pieniężnego został wniesiony przez zobowiązanego pismem z 10 października 2019 r. DIAS utrzymując postanowienie organu I instancji w mocy wyjaśnił, że instytucja przedawnienia należności z tytułu składek została szczegółowo uregulowana w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ II Instancji ponownie odniósł się do kwestii przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 09/2007 do 04/2009, od 07/2009 do 02/2010. od 03/2011 do 01/2013, objętych tytułami wykonawczymi o numerach: [...].[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].[...],[...],[...],[...],[...][...].[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i stwierdził, że na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych należności w nich ujęte nie były przedawnione. Uzasadniając prezentowane stanowisko wskazał na upomnienia z: 4 grudnia 2009 r., 13 października 2010 r., 11 maja 2012 r., 11 czerwca 2012 r., 2 lipca 2012 r., 3 października 2012 ., 9 marca 2012 r., 12 kwietnia 2012 r. zostały doręczone na adres: M. B., ul. W. [...]. Upomnienia z 7 lutego 2012 r., 29 listopada 2011 r. zostały doręczone na adres: M. B., ul. O. G. Zawiadomienie z 2 czerwca 2017 r. o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone na adres: M. B. W. dnia 9 czerwca 2017 r. Ponownie organ II instancji dokonał analizy biegu terminów przedawnienia i wskazał, że roszczenia te nie zostały przedawnione. Dyrektor IAS przypomniał o hipotece wpisanej na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla należącej do zobowiązanego nieruchomości i wyjaśnił, że wierzyciel dokonał zabezpieczenia na majątku dłużnika należności za okres września 2007 r. do stycznia 2013 r. Organ II instancji podkreślił, że na dzień dokonania wpisu przedmiotowe zaległości nie były przedawnione. Należności te zgodnie z przepisem art. 24 ust. 5s.u.s. nie ulegają przedawnieniu, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Tym samym, ponieważ nie upłynął jeszcze termin przedawnienia należności, a jednocześnie mając na uwadze treść ww. przepisu DIAS uznał, że brak jest przesłanek do wykreślenia hipoteki. W ocenie organu odwoławczego nie było także podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego doręczenia tytułów wykonawczych na nieprawidłowy adres. Dokonując zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych, skarżący wskazał adres W. Nie zgłosił zmiany danych pomimo takiego obowiązku. Przedmiotowe tytuły wykonawcze były odbierane przez dorosłego domownika, który podjął się przekazania pisma stronie. Pierwszym pismem, w którym skarżący wskazał na zmianę adresu było pismo z dnia 7 sierpnia 2019 r., a więc już po rozpoczęciu egzekucji. Mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności, organ II instancji uznał zażalenie za nieuzasadnione i utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to postanowienie wniósł skarżący. Rozstrzygnięciu temu zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez jego błędną wykładnie, 2. naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez jego błędną wykładnie i niezastosowanie w sprawie. Skarżący podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania pieniężnego składek na FUZ z tytułu : a. ubezpieczeń społecznych za okres od listopada 2006 r. do stycznia 2013 r. w łącznej kwocie 80848, 08 zł plus odsetki, b. ubezpieczenia zdrowotnego za okres od września 2009 r. do stycznia 2013 roku, w łącznej kwocie 24503, 61 zł plus odsetki c. Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń pracowniczych za okres od września 2007 r. do stycznia 2013 r. w łącznej kwocie 6639, 13 zł plus odsetki. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenie wobec organów kosztów postępowania prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi M. B. podniósł, że należności dochodzone przez organ egzekucyjne przedawniły się, gdyż upomnienia w sprawie nie zostały mu prawidłowo doręczone. Wskazał, że nie mógł dokonać zmiany adresu do doręczeń, gdyż w ogóle nie wiedział o prowadzonych wobec niego postępowaniach, gdyż organ egzekucyjny nie dokonywał żadnych realnych czynności egzekucyjnych. Mając więc powyższe na uwadze skarżący stwierdził, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a co za tym idzie, roszczenia są przedawnione. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, że roszczenia nie są przedawnione, gdyż bieg terminu przedawnienia został zawieszony w związku z prowadzonymi wobec skarżącego postępowaniami egzekucyjnymi, a także w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wydania decyzji o obowiązku opłacania składek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje; Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu nadzoru utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, ze skarżący zainicjował niniejsze postępowanie pismem z 10 października 2019 r., w którym podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania pienniężnego z tytułu składek na FUZ w kwocie 74.614,66 zł. dotyczących należności za okres od września 2007 r. do kwietnia 2009 r., od lipca 2009 r. do lutego 2010 r., od marca 2011 r. do stycznia 2013 r. zabezpieczonego wpisem hipoteki przymusowej w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Żądanie oparł na art. 33 pkt 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu pisma strona wskazała również, że w jego sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca umorzenie postepowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. W świetle tak sformułowanych postulatów za prawidłowe Sąd uznał działania organów, które mając na uwadze zasady określone w art. art. 7 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), biorąc pod uwagę zapis art. 8 cytowanej ustawy zobowiązujący organy administracji publicznej do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, potraktował pismo skarżącego jako wniosek o umorzenie postepowania egzekucyjnego ( art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), gdyż, co słusznie zauważyły organy, wniosek został złożony 10 października 2019 r. i gdyby potraktować go zgodnie ze wstępnym żądaniem skarżącego nie mógłby być rozpoznany merytorycznie. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Obowiązuje przy tym siedmiodniowy termin na zgłoszenie tych zarzutów od dnia doręczenia tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), tymczasem skarżący odrzynał tytuły wykonawcze wszczynające niniejsze postępowanie egzekucyjne w marcu 2017 r. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Z treści tego artykułu wynika, że występują cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wspólną cechą jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Jedną z przyczyn wygaśnięcia obowiązku jest przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Instytucja ta ma zastosowanie zasadniczo w odniesieniu do obowiązków o charakterze pieniężnym. Jakkolwiek organ egzekucyjny, w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, niemniej jednak jest on zobowiązany do sprawdzenia czy obowiązek ten istnieje (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1271/14). Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 613/05 "Istotne jest przy tym i to, że organ egzekucyjny na podstawie art. 29 § 1 u.p.e.a. bada dopuszczalność egzekucji konkretnego i zindywidualizowanego, wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku". Zatem rolą organów w niniejszej sprawie była ocena, czy wskazane przez skarżącego okoliczności wyczerpują przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od września 2007 r. do kwietnia 2009 r., od lipca 2009 r. do lutego 2010 i od marca 2011 do stycznia 2013. Odnosząc się do kwestii przedawnienia, Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło przedawnienie egzekwowanych należności z tytułu nieopłaconych składek za wskazane w postanowieniu miesiące w latach 2007 – 2013. Organ odwoławczy, dokonując analizy okoliczności mających wpływ na ocenę przedawnienia dochodzonych egzekucyjnie składek, zasadnie wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 32 u.s.u.s, do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na ubezpieczenie zdrowotne stosuje się odpowiednio przepisy, dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Organy prawidłowo prześledziły zmiany ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wprowadzone ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców. Przywoływaną nowelizacją zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z 10 do 5 lat. Zgodnie z art. 27 ustawy o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Według zasady wynikającej z tego przepisu, do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r., stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s., należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-5d. W myśl art. 24 ust. 5b u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności, zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższego wynika, że należności z tytułu składek nie "wygasają automatycznie". Zawieszenie biegu terminu przedawnienia oznacza, że z chwilą wystąpienia przesłanki je powodującej termin nie biegnie, a zaczyna biec w dalszym ciągu dopiero po ustaniu przyczyny zawieszenia, wskazanej w danym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych i powszechnych wskazuje się, że za czynności zmierzające do wyegzekwowania należności z tytułu składek uznaje się takie czynności, z których treści lub uzasadnienia wynika bezpośrednio, że zmierzają one do ściągnięcia należności. Nie ulega wątpliwości, że czynnością taką może być doręczenie odpisu tytułu wykonawczego czy zawiadomienia o zajęciu składnika majątkowego. Podjęcie tych czynności wiąże się bowiem z wszczęciem i prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, a zatem służy wyegzekwowaniu należnych składek (zob. wyroki: z dnia 19 września 2018 r., I SA/Lu 396/18 i z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 737/17, z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 676/19). Do takich czynności zaliczono również wystawienie tytułu wykonawczego przez właściwy organ, ale także orzeczenia, pisma kierowane do strony, z których treści czy uzasadnienia wynika bezpośrednio, że zmierzają one do ściągnięcia należności (wyroki: z dnia 19 lipca 2016 r., I SA/Sz 637/16, z dnia 27 stycznia 2012 r., I SA/Lu 721/11 oraz z dnia 9 grudnia 2009 r., V SA/Wa 1479/09, a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2019 r., III AUa 189/19). Mając na uwadze powyższe regulacje i rozważania prawidłowo, w ocenie Sądu, uznano, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony (w niniejszym przypadku było to doręczenie tytułów wykonawczych - tytuły wykonawcze o nr: numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].[...],[...].[...],[...],[...] skarżący odebrał 2 marca 2017 r. a tytuł wykonawczy o nr [...] - dnia 3 lipca 2017 r. k. 212 akt adm., k. 208 akt adm.), i trwa nadal. Organy prawidłowo wskazały, powołując się na poszczególne zaległości wynikające z konkretnych niezapłaconych składek, że wobec skarżącego wcześniej również toczyły się postępowania dotyczące tego samego długu. W ramach wcześniejszych postępowań równie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na czas prowadzonych postępowań egzekucyjnych przez ZUS i Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. tj. od dnia doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych ( od 2010 r. do 2012 r.) do dnia zakończenia postępowań egzekucyjnych (postanowienia o umorzeniu postepowań egzekucyjnych 2012 r. – do 2015 r.). Jak wynika z akt administracyjnych na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia poszczególnych składek na ubezpieczenia społeczne. Wskazać należy, że organy szczegółowo zweryfikowały zadłużenie skarżącego, przedstawiając obszerne zestawienie w tym zakresie (str. 4-9 postanowienia organu I instancji oraz str. 3-9 zaskarżonej decyzji). W sprawie nie doszło do naruszenia art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Odnosząc się do zarzutu skarżącego wadliwego doręczania tytułów wykonawczych zgodzić się należy z organem II instancji, że dokonując zgłoszenia do ubezpieczeń w związku z rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej Skarżący wskazał jako adres zamieszkania miejscowość W. Pomimo obowiązku zgłoszenia ewentualnej zmiany danych adresowych, nigdy takiej zmiany nie dokonał, co ustalił organ egzekucyjny. Skarżący, zmiany takiej nie dokonał również w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego zarówno przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. jak i Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Podkreślić przy tym należy, że z akt administracyjnych wynika, że tytuły wykonawcze odebrał dorosły domownik, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Nadto wskazać należy, że zgodnie z pouczeniem zawartym w tytułach wykonawczych, skarżący wiedział o obowiązku podania aktualnego adresu, bowiem w myśl powołanego w tytułach wykonawczych art. 36 § 3 u.p.e.a. "Zobowiązany, przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne, jest obowiązany do powiadomienia, w terminie 7 dni, organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającej dłużej niż jeden miesiąc. O obowiązku tym oraz o skutkach jego zaniechania poucza się zobowiązanego przy doręczaniu mu tytułu wykonawcze". Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do nieskutecznego doręczenia tytułów wykonawczych. W konsekwencji wniosek skarżącego o umorzenie postępowania nie może zasługiwać na uwzględnienie. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.