III SA/Wr 231/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2006 r. w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: A z siedzibą w J. G. i B z siedzibą we W. na pismo Zastępcy Dyrektora Urzędu Statystycznego we W. z dnia [...] Nr (znak) [...] informujące o prawidłowości wpisu do rejestru REGON, postanawia odrzucić skargę. W jednym, wspólnym piśmie z dnia [...] A z siedzibą w J. G. i B z siedzibą we W.) wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, obejmując jej treścią - między innymi - także pismo datowane na dzień [...], adresowane do B, w którym Zastępca Dyrektora Urzędu Statystycznego we W. informuje o poprawności wpisu tej Placówki do rejestru REGON i o braku podstaw do jej wykreślenia. W dodatkowych, odrębnych pismach datowanych na ten sam dzień [...], obie Placówki wyjaśniły (na żądanie Sądu), że wspomniane pismo Zastępcy Dyrektora WUS we W. z dnia [...] uważają za decyzję. Skargę oraz pozostałe pisma procesowe podpisali - jako Dyrektorzy obu Placówek - P. H. (w imieniu A) oraz M. G (w imieniu B). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowy zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej - skrótowo - jako "p.p.s.a.". Prawodawca wymienił tam - między innymi - także decyzje i postanowienia (pkt. 1-3 powołanego artykułu), które podlegają kontroli sądów administracyjnych. Wymaga jednak niezwłocznego podkreślenia, że tryb zaskarżenia do sądu administracyjnego indywidualnych aktów, wydawanych przez organy administracji publicznej w załatwianiu indywidualnych spraw, podlega pewnym uwarunkowaniom przewidzianym we wspomnianej ustawie. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., "Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie...". Natomiast zgodnie z art. 52 § 2 tej samej ustawy: "Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie". Odnosząc oba cytowane przepisy do okoliczności niniejszej sprawy należy skonstatować, iż skoro obie skarżące Placówki uznały wspomniane pismo Zastępcy Dyrektora WUS we W. z dnia [...] br. za władcze rozstrzygnięcie, powinny były zakwestionować to orzeczenie w trybie nadzoru instancyjnego. Na marginesie tego zagadnienia należy jednak zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 marca 2003 r., II SA 1439/02 (Monitor Prawniczy 2003, Nr 14, s. 646 oraz Wokanda 2004, Nr 2, s. 36), po myśli którego zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia może w związku z tym dochodzić swojego roszczenia jedynie drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia (podkreślenie WSA) o odmowie - żalić się do organu wyższego stopnia (w ostateczności przysługuje skarga do sądu administracyjnego). Niezależnie od ujęcia formy rozstrzygnięcia organów statystycznych (nie przybiera ono postaci decyzji administracyjnej, jak uważają skarżące placówki, lecz odmownego postanowienia, o czym przesądził NSA w przywołanym judykacie), ewentualnemu, skutecznemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego może podlegać jedynie rozstrzygnięcie ostateczne, tzn. takie, które zostało wydane po wyczerpaniu przez zainteresowanego przysługujących mu środków zaskarżenia (w tym przypadku zażalenia). W rozpoznawanym przypadku warunek ten nie został jednak spełniony, bowiem żadna z Placówek nie zakwestionowała pisma Zastępcy Dyrektora WUS we W. z dnia [...] do Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Co prawda w tej samej skardze obie Placówki zaskarżyły jednocześnie także pismo Dyrektora Departamentu Statystyki Przedsiębiorstw i Rejestrów Głównego Urzędu Statystycznego w W. z dnia [...], znak: [...], (tutejszy Sąd przekazał skargę w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako miejscowo właściwemu do jej rozpoznania, zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a.), jednak już z porównania dat wynika, że to ostatnie pismo nie może być traktowane - jako sporządzone wcześniej niż pismo Zastępcy Dyrektora WUS we W. (podkreślenie WSA) - jako ewentualne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Już samo wniesienie skargi do WSA z naruszeniem art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowiło wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi, z uwzględnieniem dyspozycji art. 58 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 tej samej ustawy. Dodatkowo, ze względu na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie wszystkich braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), nie można przesądzić, czy skarga została wniesiona przez podmiot do tego uprawniony. Z postanowień zawartych w paragrafach 12 Statutów obu skarżących Placówek wynika, ze organem reprezentującym każdą z nich na zewnątrz jest "Dyrekcja". Skarga (oraz dodatkowe pisma procesowe) zostały podpisane przez osoby posługujące się pieczęciami, z treści których wynikałoby, iż sygnujący skargę (i wspomniane pisma) pełnią funkcje Dyrektorów Placówek. Nie znajduje to jednak potwierdzenia nawet w dodatkowej dokumentacji, nadesłanej - na żądanie Sądu - przez skarżące strony. Skargę oraz inne pisma A podpisał - w charakterze jej Dyrektora - P. H., dołączając na dowód sprawowania tej funkcji uchwałę z dnia [...], Nr [...], podpisaną z kolei przez M. G. - Przewodniczącego Rady tej Placówki. Powstaje jednak wątpliwość, czy M. G. był uprawniony do podjęcia takiej uchwały. Zgodnie z informacją zawartą w stosownym zaświadczeniu Kuratora Oświaty, z dnia [...], Placówka ta została wpisana do ewidencji Kuratorium Oświaty w J. G. pod numerem: [...]. Z zapisów przyjętych w § 10 ust. 4 i 5 Statutu Placówki wynika, iż jej założyciel M. G. ustanowił - zgodnie z postanowieniami § 10 ust. 3, § 11 ust. 1 zdanie pierwsze i § 13 ust. 2 in principio Statutu - we własnej osobie (podkreślenie WSA), zarówno jednoosobowy skład pierwszej Rady Placówki, jak i jednoosobowy skład pierwszej Dyrekcji. Skoro jednak "kadencja Rady trwa trzy lata" (§ 11 ust. 3 Statutu), a stanowisko Dyrektora Placówki "powierza się na 5 lat", okresy te skończyły się - odpowiednio - w dniu [...] i w dniu [...]. Stosownie do postanowień § 11 ust. 1 zdanie drugie i § 13 ust. 2 in fine Statutu, M. G. powinien był zatem, przed upływem tych terminów, podjąć stosowne uchwały: "o powołaniu członków kolejnych Rad" oraz "o wyborze Dyrektora" na kolejny okres. Mimo wezwania Sądu (zarządzeniem z dnia 10 lipca 2006 r.), Placówka A nie nadesłała jednak żadnej uchwały, która wskazywałaby na zachowanie ciągłości kadencji nowej Rady i nowej Dyrekcji (poza pierwszymi tego typu uchwałami). Brak takich uchwał podważa zaś kompetencję M. G. do desygnowania na stanowisko Dyrektora Placówki P. H. dopiero w dniu [...], a więc w czasie, gdy wygasła już zarówno kadencja pierwszej Rady, jak i pierwszej Dyrekcji Placówki. Podobnie przedstawia się sytuacja w odniesieniu do Placówki B, w imieniu której skargę i pisma podpisał - jako jej Dyrektor - M. G., pełniący tę funkcję na podstawie uchwały Rady Placówki z dnia [...], Nr [...]. Z treści tej uchwały wynika, że została ona podjęta jednomyślnie przez dwuosobową Radę, którą tworzyły w tym czasie U. M. i J. T. (podkreślenie WSA). Z § 10 ust. 4 Statutu tej Placówki wynika tymczasem jednoznacznie, że skład pierwszej Rady Placówki (wpisanej do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, prowadzonym w Wydziale Edukacji i Sportu Urzędu Miejskiego W. w dniu [...] - zaświadczenie Nr [...]) tworzą: U. M. i U. P. (podkreślenie WSA), brak zaś formalnej uchwały (nie została ona w każdym razie przesłana do Sądu, mimo wezwania - na podstawie zarządzenia z dnia 10 lipca 2006 r.), na podstawie której doszło do zmiany składu osobowego tego organu. Także i w tym wypadku powstają więc wątpliwości co do zgodnego ze statutem powierzenia stanowiska Dyrektora Placówki B M. G. przez Radę, której skład uległ zmianie, z pominięciem formalnego trybu przewidzianego w Statucie (według § 11 ust. 1; "Radę Placówki powołuje Założyciel"), a w konsekwencji co do tego, czy jest on osobą, która może reprezentować Placówkę na zewnątrz. Zważywszy wszystkie omówione okoliczności i kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 w związku z art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w osnowie.