III SA/Wr 234/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA - Marcin Miemiec , , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi E Z na decyzję W D z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wskazaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję W D. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...], którego odpis skutecznie doręczono w trybie zastępczym żonie skarżącego - Z Z - w dniu [...], wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że wpis w wyznaczonym terminie nie został uiszczony Natomiast pismem z dnia [...] skarżący oświadczył, iż "wycofuje skargę o sygn. akt III SA/Wr 234/09 z dnia [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z powyższym stwierdzić należy, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, które może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy. Nadto oświadczenie to bezspornie nie może budzić żadnej wątpliwości co do swej treści i winno być skierowane bezpośrednio do Sądu. Należy jednak podkreślić, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli bowiem skarga zawiera takie braki, Sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie natomiast z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 3 art. 220 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Zatem, w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż pomimo prawidłowo doręczonego w dniu [...] odpisu zarządzenia z dnia [...] o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, skarżący wpisu nie uiścił. W konsekwencji powyższego, Sąd nie przystąpił do merytorycznego rozpatrzenia oświadczenia skarżącego z dnia [...] o "cofnięciu skargi", bowiem skarga jako zawierająca braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu (brak wpisu) winna, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., zostać odrzucona.