III SA/Wr 234/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. (Nr EA/7242/1759/14) Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., działając na podstawie art. 59 § 3 § 4, § 5 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2,3,4,7 oraz art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619, dalej u.p.e.a.) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku zobowiązanego M. P. zam. ul. S.[...] , [...] L. na podstawie tytułu wykonawczego o nr[...] , których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w L.. W uzasadnieniu podał, że prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec M. P., na podstawie tytułu wykonawczego nr[...] , którego wszczęcie poprzedziło wydanie w dniu 25 maja 2012 r., postanowienia nr [...] nakładającego na M. P. Prezesa Spółki "A" Sp z o.o. w L., kary porządkowej w wysokości [...] zł. Z uwagi na zaniechanie odbioru, pomimo jej dwukrotnego awizowania, przez stronę tegoż postanowienia organ na podstawie art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa przyjął, że jej doręczenie dokonano z dniem 11 czerwca 2012 r. Tym samym postanowienie stało się prawomocne, termin wpłaty kary porządkowej upłynął wraz z dniem 18 czerwca 2012 r., a zobowiązanie do jej zapłaty stało się wymagalne. Do dnia 18 czerwca 2012r., nie zarejestrowano jednakże wymaganej wpłaty. Ponieważ zobowiązanie przekształciło się w zaległość podatkową, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. , na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., w dniu 28 czerwca 2012 r. wystawił upomnienie nr UP 6650/12 wzywające M. P. do uregulowania kwoty należności głównej oraz kosztów upomnienia w wysokości [...] zł. Na podstawie danych rejestracyjnych znajdujących się w organie ustalono, że M. P. w okresie 5 marca 2010 r. do 28 stycznia 2014 r. zgłosił adres zamieszkania: L. ul. C. [...] . Na adres ten została przesłana przesyłka polecona zawierająca powyższe upomnienie. Ze zwrotnego potwierdzenia obioru wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, w dniu 11 lipca 2012 r., pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata o możliwości jej odbioru. Następnie przesyłkę awizowano w dniu 19 lipca 2012 r. W rezultacie z powodu jej nie podjęcia w dniu 26 lipca 2012 r. dokonano zwrotu przesyłki do organu podatkowego i przyjmując fikcję doręczenia stwierdzono jej doręczenie adresatowi w dniu 25 lipca 2012 r. Stanowiło to następnie podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego [...] z dnia 7 sierpnia 2012 r. oraz rozpoczęcia egzekucji. Pismem złożonym w dniu 29 października 2014 r. M. P. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na zaniechanie doręczenia dłużnikowi odpisu tytułu wykonawczego jak również upomnienia wzywającego do zapłaty zobowiązania, powołując się na zapisy art. 59 § 1 pkt. 2,3,4,7 u.p.e.a. W uzasadnieniu pisma zatytułowanego skarga na czynności egzekucyjne wyjaśniono, że pierwszymi doręczonymi M. P. dokumentami świadczącymi o prowadzonej wobec niego egzekucji wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego były dwa zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego prowadzonego przez Bank "BA" S.A, oraz "C" S.A. Z kolei odpis tytułu wykonawczego jak i upomnienie nigdy nie zostały doręczone zobowiązanemu podczas gdy doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego jest czynnością zasadniczą, gdyż dopiero z tą chwilą dochodzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i od tego momentu mogą być dokonywane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne. Ponadto zobowiązany wskazał, że nawet jeśli skarżący miał faktyczną lub hipotetyczną możliwość zapoznania się z tytułami egzekucyjnymi, ale nie potwierdził ich odbioru własnoręcznym podpisem nie można uznać, że nastąpiło doręczenie zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, iż wszczęcie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 sierpnia 2012 r., nastąpiło przez dokonanie w dniu 9 sierpnia 2012 r., zawiadomieniem nr [...] zajęcia prawa majątkowego w ZUS Oddział L.. Kopie w/w zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 5 września 2012 r., zgodnie z art. 44 k.p.a., pod adresem L. ul. C. [...]. Na powyższe postanowienie zobowiązany reprezentowany przez pełnomocnika adw. W. K. pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. wniósł zażalenie, w którym podtrzymał swój wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego i powołując się na analogiczną argumentację jak we wniosku z dnia 29 października 2014 r. Zaskarżonemu w całości postanowieniu zarzucono rażące naruszenie art. 54 § 5 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., podczas gdy zgodnie z tym przepisem postanowienie wydaje organ nadzoru, do którego była adresowana skarga z dnia 29 października 2014 r. oraz naruszenie art. 59 § 1 ust 2, 3, 4, 7 u.p.e.a. przez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec M. P. , podczas gdy oczywistym jest, iż istnieją ku temu przesłanki. Pełnomocnik zobowiązanego zarzucił również naruszenie art. 26 § 5 u.p.e.a. przez nie doręczenie skarżącemu dokumentów, o jakich mowa pkt 1 i 2 tego paragrafu, a także art. 29 § 1 u.p.e.a. przez nieprawidłowe badanie z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 15 u.p.e.a. przez zaniechanie doręczenia skarżącemu pisemnego upomnienia, w sytuacji gdy był to obowiązek wierzyciela oraz art. 44 § 4 k.p.a. przez uznanie za skutecznie doręczone przesyłki adresowane do skarżącego, podczas gdy brak jest dowodów wskazujących na pozostawienie adresatowi w jego skrzynce informacji o pozostawieniu piśma w urzędzie pocztowym. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. ([...] ), podjętym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie było zaniechanie doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nr SM 8/3394/12 jak i upomnienia. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 u.p.e.a., tj. sytuacje, gdy obowiązek nie jest wymagalny bądź wygasł z innego powodu, jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego oraz gdy zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu zakończenie tego postępowania, z przyczyn natury formalnej lub merytorycznej, gdy w konkretnej sytuacji wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel. W literaturze wskazuje się, iż umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie. Jedną z takich może być sytuacja, gdy obowiązek nie jest wymagalny bądź wygasł z innego powodu. Wspólną cechą takiej sytuacji jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zasadnie organ I instancji przyjął, że nie wystąpiły okoliczności skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego, w szczególności nie stwierdzono uchybień w zakresie doręczenia upomnienia oraz odpisu tytułu wykonawczego nr [...] podzielając w tym zakresie ustalenia poczynione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.. Zdaniem organu nadzoru nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia upomnienia z dnia 28 czerwca 2012 r. nr [...], w związku z czym zarzuty w tym zakresie podniesione w we wniosku jak i zażaleniu, w szczególności dotyczące naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a., art. 15 u.p.e.a. i 44 k.p.a. nie znajdują potwierdzenia w zaistniałym stanie faktycznym. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał także zarzuty zaniechania doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2012 r. (nr [...]) a w konsekwencji naruszenia art. 26 § 5 u.p.e.a. i 44 § 4 k.p.a. Jednocześnie wyjaśnił, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdza, iż wszczęcie egzekucji na podstawie ww. tytułu wykonawczego, nastąpiło poprzez dokonanie w dniu 9 sierpnia 2012 r., zawiadomieniem nr [...], zajęcia prawa majątkowego w ZUS Oddział L.. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 5 września 2012 r., zgodnie z art. 44 k.p.a., pod adresem L. ul. C.[...]. Zdaniem organu adres ten uznać należy, za właściwy gdyż zobowiązany dopiero w dniu 29 stycznia 2014 r., złożył wniosek CEIDG-1, w którym zaktualizował adres zamieszkania, podając nowy - tj. ul. S.[...] , L.. Zdaniem organu odwoławczego niewątpliwe jest to, iż egzekucja na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2012 r. [...] została wszczęta prawidłowo po uprzednim doręczeniu upomnienia, jak również nie stwierdzono przesłanek skutkujących koniecznością umorzenia tego postępowania egzekucyjnego, co skutkuje bezzasadnością zarzutu naruszenia art. 59 § 1 u.p.e.a. Ponadto organ wskazał, że w przypadku profesjonalnego pełnomocnika zarzut naruszenia art. 54 § 5 u.p.e.a. w związku z brakiem uprawnień Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. do wydania zaskarżonego postanowienia należy uznać jako niezrozumienie podstawowych reguł postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpił właśnie pełnomocnik zobowiązanego, a z art. 59 § 3 u.p.e.a. wprost wynika, iż organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie organ nadzoru wyjaśnił, iż w zakresie zarzutów naruszenia przepisów art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 u.p.e.a. skarżący nie zawarł żadnego uzasadnienia dlatego Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie odnosił się szczegółowo do okoliczności umorzenia wynikających z ww. przepisu. Wskazał jednakże, że w wyniku analizy akt sprawy nie stwierdzono wystąpienia żadnej z przesłanek skutkujących koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 u.p.e.a. okazały się nieuzasadnione. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, M. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 26 § 5 u.p.e.a. przez nie doręczenie skarżącemu dokumentów, o jakich mowa pkt 1 i 2 tego paragrafu; - art. 29 § 1 u.p.e.a. przez nieprawidłowe badanie z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej; - art. 15 u.p.e.a. przez nie doręczenia skarżącemu pisemnego upomnienia, podczas, gdy było to obowiązkiem wierzyciela; - art. 44 k.p.a. przez uznanie za skutecznie doręczone przesyłki adresowane do skarżącego, podczas gdy brak jest dowodów wskazujących na pozostawienie adresatowi w jego skrzynce informacji o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym lub w jakimkolwiek innym miejscu; - art. 59 § 1 ust 7 u.p.e.a. przez nie umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na nie wykonanie przez wierzyciela ciążącego na nim obowiązku doręczenia skarżącemu upomnienia; - przedwczesne przyjęcie prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2012 r. na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 23 grudnia 2014 r. (nr [...] ), które ten sam Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. ([...] ) rzekomo utrzymał w mocy, podczas gdy skarżący nawet go nie otrzymał, albowiem przedmiotowe postanowienia zostały doręczone skarżącemu wraz z zaskarżonym skargą postanowieniem. Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi strona skarżąca podtrzymała swoje twierdzenia, iż dwa zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem z dnia 26 września 2014 r., adresowane do banków, były pierwszymi doręczonymi jej dokumentami świadczącymi o prowadzonej egzekucji wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego. Pomimo, że z treści w/w dokumentów wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. domaga się zapłaty również kwoty kosztów upomnienia, przedmiotowe upomnienie nigdy nie zostało doręczone skarżącemu, tak samo jak sam tytuł wykonawczy, co całkowicie stracił z pola widzenia organ. Tymczasem doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego jest czynnością zasadniczą, bo stosownie do art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. dopiero z tą chwilą dochodzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i od tego momentu mogą być dokonywane przez organ egzekucyjny czynności. Nawet jeśli skarżący miał faktyczną lub hipotetyczną możliwość zapoznania się z tytułami egzekucyjnymi, ale nie potwierdził ich odbioru własnoręcznym podpisem nie można uznać, że nastąpiło doręczenie zgodnie powyższą normą. Skarżący podniósł, że ani Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. ani też Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie wykazał doręczenia niniejszego tytułu wykonawczego, chociaż to na organie administracji publicznej (organie egzekucyjnym) spoczywa ciężar wykazania, iż pismo adresowane do strony zostało jej skutecznie doręczone w sposób zgodny z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 lutego 2015 r. ([...]) utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 23 grudnia 2014 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku M. P. przez organ egzekucyjny – Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2012 r. ([...] ). Sąd podziela stanowisko organów, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W szczególności nie można zaaprobować twierdzeń skarżącego, iż niniejsze postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone z uwagi na zaniechanie doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 sierpnia 2012 r. oraz upomnienia nr [...] wzywającego skarżącego do uregulowania kwoty należności głównej w wysokości [...] zł wraz kosztami upomnienia. Wyjaśnić bowiem należy, że ze zwrotnego potwierdzenia obioru przesyłki zawierającej przedmiotowe upomnienie wynika, że z powodu niemożności doręczenia jej skarżącemu w dniu 11 lipca 2012 r. pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej o możliwości jej odbioru w urzędzie pocztowym. Z powodu niepodjęcia listu w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 19 lipca 2012 r., a następnie w dniu 26 lipca 2012 r. dokonano zwrotu do organu podatkowego, z powodu jej niepodjęcia. W rezultacie zasadnie – stosownie do art. 44 § 4 w zw. z § 1 k.p.a. - organ przyjął, że przesyłka zawierająca upomnienie nr [...] została skutecznie doręczona z dniem 25 lipca 2012 r. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu ( liczonego od dnia pierwszego awiza), w którym adresat mógł odebrać przesyłkę. Wobec powyższego przyjąć należało, że skoro przesyłka zawierająca upomnienie została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 25 lipca 2012 r., to stanowiła ona następnie podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2012 r., a ten z kolei podstawę do wszczęcia egzekucji przez dokonanie w dniu 9 sierpnia 2012 r. zajęcia prawa majątkowego w ZUS Oddział w L.. Zawiadomienie o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym zostały przy tym – w ocenie Sądu – doręczone zobowiązanemu także przy przyjęciu wynikającej z art. 44 § 4 k.p.a. fikcji doręczenia w dniu 5 września 2012 r. na adres L. , ul. B. C. [...]. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że przesyłka adresowana do skarżącego zawierająca powyższe zawiadomienie oraz tytuł wykonawczy – z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu – została złożona w urzędzie pocztowym, o czym zawiadomiono w dniu 22 sierpnia 2012 r. skarżącego wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni pozostawiając w skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, niniejszą przesyłkę adresowano powtórnie w dniu 30 sierpnia 2012 r., a następnie odesłano Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L., który prawidłowo stwierdził jej doręczenie w dniu 5 września 2012 r. Zasadnie przy tym organ skierował tytuł wykonawczy na adres: L. , ul. B. C.[...] , gdyż został on podany we wniosku o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej, zaś adres ul. S. [...] został wskazany dopiero w dniu 29 stycznia 2014 r. Przywołane wyżej okoliczności niniejszej sprawy pozwalają na jednoznaczne przyjęcie, iż w realiach niniejszej sprawy zarówno upomnienie jak i tytuł wykonawczy zostały skutecznie doręczone. Okoliczność ta – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – została przez organy dowiedziona, co też znajduje swoje uzasadnienie w załączonych do akt przesyłkach wraz z widniejącymi na nich adnotacjami. Wynika z nich, że zawiadomienie kierowane do skarżącego o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru zostały – stosownie do art. 44 § 2 k.p.a. - umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, co czyni bezzasadnym sformułowany w skardze zarzut zaniechania wykazania dowodu doręczenia. Nadmienić przy tym także trzeba, że – wbrew twierdzeniom skarżącego - ustawodawca nie wiąże skuteczności doręczenia stronie przesyłki wyłącznie z faktem potwierdzenia jej odbioru własnoręcznym podpisem, dopuszczając możliwość doręczenia zastępczego, a nawet przyjęcie opisanej wyżej fikcji doręczenia. Konkludując, skoro sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa uprawniającego Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego orzeczenia, to zasadnym było oddalenie skargi, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycja z art. 151 p.p.s.a.