III SA/Wr 240/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]października 2014 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 1.000 zł w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zawarł wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu godzi się jednak podnieść, że w świetle art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Powyższe oznacza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy należało uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło z mocy prawa w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W konsekwencji zaś uznania, że skarżący korzysta z ustawowego prawa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezprzedmiotowy i w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.