III SA/Wr 241/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Paulina Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu jawnym, sprawy ze skargi P R w L na decyzję S K O w L z dnia[....] . Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] jako ciężarowo - uniwersalny postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz kuratora A B ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu R K - wynagrodzenie w kwocie [...] (...) złotych. Pismem z dnia [...] r. P R w L wywiódł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję S K O w L . Kolejnym pismem z dnia [...] r. strona skarżąca cofnęła wniesioną skargę, nie wyjaśniając przyczyny dokonania tej czynności procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest – według art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – od wyniku badania sprawy przez sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w tym konkretnym przypadku, a także uwzględniając fakt, że we wszystkich tożsamych sprawach rozpoznawanych już wcześniej przez tutejszy Sąd skargi P były oddalane, cofnięcie niniejszej skargi nie budzi – z punktu widzenia zachowania kryteriów ustawowych – żadnych wątpliwości, dlatego też, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu (pkt I postanowienia). W myśl art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie (art. 213 pkt 1 p.p.s.a.). Wynagrodzenie kuratorów ustanowionych w poszczególnych sprawach reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, poz. 197 ze zm.). Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratorów ustanowionych w poszczególnych sprawach zależy w każdym wypadku od rodzaju sprawy, stopnia jej zawiłości i nakładu pracy kuratora (ust. 1). Wysokość wynagrodzenia kuratorów Sygn. akt III SA/Wr 241/08 ustala się według przepisów określających opłaty za czynności zespołów adwokackich. Wysokość wynagrodzenia kuratorów będących adwokatami nie może przekraczać stawek zasadniczego wynagrodzenia przewidzianego tymi przepisami, a wysokość wynagrodzenia innych kuratorów - 50% tych stawek (ust. 2). W myśl natomiast § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie natomiast do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c minimalne stawki w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą 240 zł. W konsekwencji zatem minimalne wynagrodzenie kuratora ustanowionego w danej sprawie wynosi 120 zł, a maksymalne – sześciokrotność tej kwoty. W niniejszej sprawie Sąd przyznał k – na podstawie powołanych wyżej przepisów – wynagrodzenie w kwocie stanowiącej dwukrotność minimalnej stawki, co było uzasadnione nakładem jego pracy i środkami podjętymi w celu ustalenia miejsca pobytu uczestnika postępowania.