III SA/Wr 243/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Asesor WSA - Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 14 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 12 kwietnia 2005r. Nr [...] (znak [...]) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2005 r. nr [...] (znak [...]) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. z 1998 r. Dz. U. Nr 90, poz. 575 ze zm.), § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 115) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. G. z dnia 9 grudnia 2004 r. nr [...] - o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pylicy azbestowej płuc - ujętej w pozycji 3 pkt 5 Wykazu chorób zawodowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia - w zakresie ustaleń faktycznych - organ odwoławczy podał, że jak ustalono - J. L. zatrudniony był w latach 1970 - 1988 w Zakładach Wyrobów Azbestowych A w L. na stanowisku ślusarz w narażeniu na działanie pyłu azbestowego. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej chory został poddany badaniom w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W., które w dniu 7 lipca 2004 r., nr [...] zakończyły się wydaniem orzeczenia lekarskiego o nie rozpoznaniu pylicy azbestowej. W uzasadnieniu tego orzeczenia lekarskiego podano, iż w wykonanych zdjęciach klatki piersiowej ocenianych wg klasyfikacji Międzynarodowego Biura Pracy ILO 1980, nie stwierdzono zmian upoważniających do rozpoznania schorzeń związanych z pracą w azbeście. Także w wykonanym w dniu 28 czerwca 2004 r. badaniu tomografii komputerowej klatki piersiowej z kontrastem oraz HRCT miąższu płuc - nie stwierdzono cech procesu śródmiąższowego, ani plak opłucnych. Badania gazometryczne - w normie oraz badania spirometryczne - na pograniczu normy. W oparciu o całość obrazu, w tym wynik tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości - jednostka orzecznicza nie znalazła podstaw do rozpoznania u badanego pylicy azbestowej. Następnie J. L. skierowano na badania w trybie odwoławczym do Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. W orzeczeniu lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydanym w Instytucie w dniu 25 października 2004 r. wskazano, iż po przeanalizowaniu całości dostarczonej dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej i narażenia na azbest oraz w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W wyniku analizy radiogramów klatki piersiowej badanego wykonanych na przestrzeni od września 2001 r. do października 2004 r. nie stwierdzono obecności zmian radiologicznych upoważniających do rozpoznania pylicy azbestowej płuc. Wskazano na badanie tomografii komputerowej, w wyniku którego nie znaleziono zmian charakterystycznych dla jednostki chorobowej z poz. 3 pkt 5 Wykazu. W oparciu o orzeczenia lekarskie oraz charakterystykę stanowiska pracy zainteresowanego organ I instancji wydał decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - pylicy azbestowej płuc, od której J. L. złożył odwołanie, podnosząc, że jego zły stan zdrowia ma związek z pracą w warunkach kontaktu z azbestem i załączając jednocześnie zaświadczenie od lekarza otolaryngologa z Poradni, który stwierdził, iż zmiany chorobowe mogły powstać na skutek pracy w narażeniu na azbest. W konkluzji rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) (Dz. U. Nr 132, poz. 115) warunkiem niezbędnym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej wcześniejsze rozpoznanie przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych oraz choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. W omawianym przypadku oba powyższe warunki nie zostały spełnione. Organ wskazał iż narażenie na pył azbestowy w zakładzie pracy ZWA GAMBIT stwarzało ryzyko wystąpienia u zainteresowanego choroby zawodowej, jednak stanowisko jednostek uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych po przeprowadzeniu badań, które wykazały zmiany śródmiąższowe nie kwalifikujące do rozpoznania choroby zawodowej nie potwierdziło rozpoznania azbestowej pylicy płuc. Odnosząc się do załączonego przez stronę zaświadczenia lekarskiego z Poradni organ odwoławczy wyjaśnił, iż - wskazane w nim zmiany chorobowe występujące u badanego takie jak ból gardła, pieczenie w obrębie gardła i krtani, suchego napadowego kaszlu, zalegania flegmy, okresowej chrypki, trudności w mówieniu i rozpoznane częste infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych - nie figurują w wykazie chorób zawodowych. J. L. nie godząc się z takim rozstrzygnięciem złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosząc, iż w decyzji potwierdzono jego okres pracy zawodowej w latach 1970-1988, w narażeniu na pyl azbestowy. Również zakład pracy potwierdził przy prowadzonym dochodzeniu w kierunku azbestozy płuc narażenie na działanie pyłu azbestowego w granicach 2,00mg/m3. Zdaniem skarżącego spełniony został w jego przypadku warunek wymieniony w zaskarżonej decyzji na str. 3 w punkcie 2, tj. że "choroba musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy". Dodał, że obecny stan zdrowia stale się pogarsza i jest związany z pracą w warunkach szkodliwych. Znajduje to również potwierdzenie w orzeczeniach lekarzy, którzy potwierdzają, iż występujące u niego choroby są skutkiem kontaktu z azbestem. Uważa, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca i wnosi o uznanie występowania u niego choroby zawodowej - pylicy płuc. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł ojej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Ponieważ jednak w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, w podanym rozumieniu, Sąd nie mógł uwzględnić skargi. W szczególności należy podkreślić, że organy inspekcji sanitarnej obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, po uprzednim ustaleniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego istotnych dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia i dokonaniu ich prawidłowej oceny. Nie doszło też do naruszenia przepisów procesowych. Ze względu na treść skargi, godzi się przy tym silnie zaakcentować, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie był zły, ogólny stan zdrowia skarżącego, a jedynie przesądzenie tego, czy występujące u niego dolegliwości mogą być zakwalifikowane jako choroba zawodowa, w świetle uregulowań prawnych obowiązujących w czasie orzekania przez organy obu instancji. Stawiając tak zagadnienie, Sąd jest zmuszony podzielić w pełni stanowisko organów inspekcji sanitarnej. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 115), przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzeniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z takiego uregulowania wynika niezbicie, co trafnie podkreślił organ odwoławczy, że podstawowym wymogiem uznania określonego schorzenia za chorobę zawodową jest stwierdzenie - przez uprawnione do tego jednostki orzecznicze, o których mowa w § 5 rozporządzenia - iż jest to choroba ujęta w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia. W niniejszej sprawie chodziło o chorobę wymienioną w poz. 3 pkt 5 wspomnianego załącznika - pylicę azbestową. Zasadniczą rolę w procesie rozpoznania choroby zawodowej pełni więc badanie i diagnoza schorzenia, dopiero bowiem w razie potwierdzenia występowania określonej jednostki chorobowej ujętej w wykazie lekarz orzekający jest władny przystąpić do oceny jej zawodowego charakteru. W przedmiotowej sprawie obie jednostki orzecznicze służby zdrowia na podstawie przeprowadzonych badań, wywiadu oraz dostarczonej dokumentacji lekarskiej rozpoznały u skarżącego schorzenia, które swoim opisem i cechami nie odpowiadają jednostce chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych. W orzeczeniach D. Wojewódzkiego Ośrodku Medycyny Pracy we W. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. jednoznacznie wykluczono wystąpienie choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczeń wskazano, iż w wyniku analizy radiogramów klatki piersiowej badanego wykonanych na przestrzeni od września 200Ir do października 2004 r. oraz tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości nie stwierdzono obecności zmian upoważniających do rozpoznania pylicy azbestowej płuc. Brak jest podstaw prawnych do podważenia mocy dowodowej tych orzeczeń. Skarżący nie przytoczył dowodów, które dałyby podstawę do pozbawienia mocy dowodowej orzeczeń właściwych jednostek służby zdrowia. Orzeczenia właściwych jednostek służby zdrowia zawierają szczegółowe uzasadnienie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W tym stanie rzeczy, skoro właściwe jednostki służby zdrowia nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej wyliczonej w wykazie chorób zawodowych, nie można stwierdzić naruszenia prawa przez organy orzekające. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy inspekcji sanitarnej uznały, iż pracował on w latach 1970-1988 w narażeniu na pył azbestowy. Jednak wystąpienie czynników szkodliwych w środowisku pracy nie stanowi samoistnej przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej. Tylko bowiem stwierdzenie wystąpienia choroby zawodowej, które jest następstwem działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy może być podstawą do orzeczenia o chorobie zawodowej. Odnosząc się do powołanego w skardze przez stronę skarżącą zaświadczenia lekarskiego z Poradni należy podzielić stanowisko organu odwoławczego stwierdzające, iż - wskazane zmiany chorobowe występujące u badanego takie jak ból gardła, pieczenie w obrębie gardła i krtani, suchego napadowego kaszlu, zalegania flegmy, okresowej chrypki, trudności w mówieniu i rozpoznane częste infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych - nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Tak więc występujące u skarżącego dolegliwości nie znajdujące się w wykazie chorób zawodowych nie mogą być podstawą- w świetle przytoczonych przepisów - do orzeczenia o chorobie zawodowej. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania skarżącego o stwierdzenie choroby zawodowej należy podnieść, że nie może ono zostać uwzględnione, ponieważ wojewódzkie sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji badają zaskarżone decyzje administracyjne jedynie pod względem ich zgodności z praw co oznacza, że rozpoznając skargę na dane rozstrzygnięcie oceniają czy i j zostały naruszone przepisy prawa i wówczas są władne tylko do usunięcia wadi decyzji z obrotu prawnego. Nie mają natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania w sprawie w miejsce organów administracji. W tym stanie rzeczy nie można uznać zarzutów skargi za zasadne. Organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa, które dałyby podstawę do uwzględnienia skargi. Z tego powodu, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.