III SA/Wr 244/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant: Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 26 lutego 2004 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia 26 lutego 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W., którą orzeczono o wygaśnięciu z dniem 1 lutego 2003 r. wydanego skarżącemu zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu położonym przy ul. P. [...] w W. Wskazano w uzasadnieniu, iż decyzją z dnia 20 maja 2003 r. organ I instancji orzekł o wygaśnięciu udzielonego skarżącemu w dniu 11 lipca 2002 r. zezwolenia na sprzedaż i podawanie w lokalu gastronomicznym napojów alkoholowych, podając w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że skarżący nie złożył wymaganego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych do dnia 31 stycznia 2003 r. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił, iż nie jest prawidłowe ustalenie organu I instancji co do braku stosownego oświadczenia, na dowód czego przedłożył kserokopię tego oświadczenia. Decyzją z dnia 17 lipca 2003 r. organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta W. wskazując, że w aktach sprawy brak jest takiego oświadczenia, co wymaga wyjaśnienia rozbieżności wynikających z treści załączonej kserokopii oświadczenia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Decyzją z dnia 31 grudnia 2003 r. organ I instancji orzekł ponownie o wygaśnięciu udzielonego skarżącemu zezwolenia, podnosząc w uzasadnieniu, że skarżący nie złożył do dnia 31 stycznia 2003 r. stosownego oświadczenia. Oświadczenie takie wpłynęło do Urzędu Miasta dopiero w dniu 24 marca 2003 r. Załączona natomiast do odwołania kserokopia budzi wątpliwości co do jej prawdziwości, gdyż jest ostemplowana w sposób odmienny od obowiązującego przy przyjmowaniu dokumentów. Podniesiono również, że zobowiązano skarżącego do przedłożenia oryginału przedmiotowego oświadczenia, jednakże do dnia wydania decyzji skarżący oryginału oświadczenia nie przedłożył. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie skarżącego z dnia 20 stycznia 2004 r. nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przywołało, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż oświadczenie o wartości sprzedaży napojów alkoholowych skarżący złożył dopiero 24 marca 2003 r., a nie jak twierdzi 31 stycznia 2003 r. W szczególności brak jest wiarygodnych dokumentów potwierdzających fakt złożenia takiego oświadczenia w dniu 31 stycznia 2003 r., takiej wiarygodności nie ma przedłożona kserokopia, zwłaszcza, że brak jest na niej prezentaty z nazwą i datą organu przyjmującego ten dokument. W skardze na tę decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, podnosząc, że jeżeli organy mając wątpliwości co do prawdziwości przedłożonej kserokopii winny skierować sprawę do odpowiedniej instytucji celem wyjaśnienia wątpliwości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo przywołało, iż również w postępowaniu przed organem II instancji wzywano skarżącego do przedłożenia oryginału spornego oświadczenia, czego skarżący nie uczynił, a nadto wzięto także pod uwagę przedstawiony w piśmie z dnia 17 lutego 2004 r. przez Urząd Miejski w W. sposób przyjmowania i stemplowania oświadczeń wpływających do tego Urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy. W myśl art. 3 § 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy skarżący złożył do dnia 31 stycznia pisemne oświadczenie o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim, oceny wiarygodności przedstawionej przez skarżącego kserokopii takiego oświadczenia i w konsekwencji wyjaśnienia, czy zachodziły podstawy do orzeczenia o wygaśnięciu wydanego skarżącemu zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. W ocenie Sądu skarga J. D. nie zasługuje na uwzględnienie, a rozstrzygnięcia podjęte zarówno przez organ I jak i II instancji są prawidłowe. Stosownie do art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży wygasa w przypadku niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 4 (...). W myśl natomiast art. 11 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przedsiębiorcy, prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku poprzednim, są obowiązani do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim. Wskazać należy, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy dokumentów wynika, iż skarżący złożył oświadczenie o wartości sprzedaży napojów alkoholowych dopiero w dniu 24 marca 2003 r. Data ta nie budzi wątpliwości, gdyż jest potwierdzona znajdującymi się na oryginale oświadczenia pieczątkami wpływu pisma do Działu Działalności Gospodarczej i Koncesji oraz do Wydziału Gospodarki Miasta. Przedstawiona natomiast przez skarżącego kserokopia oświadczenia, z której wynika, że zostało ono złożone w dniu 31 stycznia 2003 r. nie może być uznana za wiarygodny dokument. W szczególności dokument ten nie odpowiada wymogom proceduralnym dotyczącym przyjmowania oświadczeń o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim. Jak wynika bowiem z pisma Wydziału Gospodarki Miasta Działu Działalności Gospodarczej i Koncesji podczas przyjęcia oświadczenia od przedsiębiorcy pracownicy Działu stemplują oświadczenie datownikiem z uwidocznioną nazwą Działu oraz parafują oświadczenie w miejscu ostemplowania. Dla przedsiębiorców posiadających kopie oświadczeń również dokonuje się ostemplowania i parafowania oświadczenia. Przedstawiona natomiast przez skarżącego kserokopia nie zawiera wymaganych pieczątek z oznaczeniem daty wpływu. Porównanie kserokopii oświadczenia z oryginałem przedstawionym przez Wydział Gospodarki Miasta Dział Działalności Gospodarczej i Koncesji prowadzi do wniosku, że kserokopia ta została sporządzona z dokumentu z dnia 24 marca 2003 r. w taki sposób, że ukryto rzeczywistą datę wpływu oświadczenia i ręcznie wpisano jako datę złożenia oświadczenia dzień 31 stycznia 2003 r. Podkreślić przy tym trzeba, że J. D. wzywany do przedłożenia oryginału oświadczenia nie przedstawił żadnego dokumentu i podał, że przedstawioną kserokopię sporządził z oryginału, na którym widnieją dwa datowniki. Powyższe prowadzi do wniosku, iż skarżący wbrew ustawowemu wymogowi nie złożył oświadczenia w przepisanym terminie. Przedstawiona przez niego kserokopia nie może być natomiast uznana za wiarygodny dokument skoro pozostaje w sprzeczności z oryginałem, którym dysponuje organ i jest nieprawidłowo ostemplowana. Sam skarżący twierdząc, że kopię oświadczenia sporządził z oryginału, jednocześnie takiego oryginału nie przedstawił, mimo że został do tego zobowiązany przez organ. W konsekwencji uznać należało, że przedstawiona przez J. D. kserokopia oświadczenia została sporządzona w wyniku przerobienia dokumentu, który w rzeczywistości wpłynął do organu w dniu 24 marca 2003 r. Skoro więc skarżący nie przedłożył wymaganego oświadczenia w ustawowym terminie, to zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasło z mocy prawa. W konsekwencji wygaśnięcia zezwolenia w związku z niezłożeniem wskazanego wyżej oświadczenia niezbędne stało się wydanie decyzji orzekającej o wygaśnięciu wydanego skarżącemu zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Na końcu rozważań podkreślić trzeba, że organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odmówić dowodowi wiarygodności. Podnieść należy, że w przedmiotowej sprawie organy podjęły niezbędne kroki w celu ustalenia wartości dowodowej kserokopii oświadczenia złożonego przez stronę. W szczególności wezwano J. D. do przedstawienia dokumentu, który potwierdzałby fakt złożenia przez niego oświadczenia w dniu 31 stycznia 2003 r. Skarżący takiego dokumentu nie przedstawił i dlatego słusznie - w ocenie Sądu, odmówiono wiarygodności kserokopii oświadczenia złożonej przez stronę wraz z odwołaniem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.s.a orzekł jak w sentencji.