III SA/Wr 244/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok [...] oddala skargę. Postanowieniem z [...] o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok [...] wniesione zostało z uchybieniem terminowi określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że decyzja ustalająca podatek od nieruchomości za [...] została doręczona skarżącej [...]., wobec czego 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął dnia [...]. Odwołanie, napisane dnia [...], zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...], a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Pismem z dnia [...]. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej na wstępie decyzji. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia tego terminu. Konsekwencją odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej było podjęcie zaskarżonego postanowienia mocą którego stwierdzono, że zostało ono złożone z uchybieniem terminu. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu zarzucając, że dotyczy ono sprawy, która była już co do zasady zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. W związku z faktem, że nie mogą równocześnie toczyć się dwa postępowania dotyczące tej samej sprawy wydanie zaskarżonych postanowień jest - zdaniem skarżącej - niedopuszczalne. Zarzucając powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia ewentualnie o połączenie sprawy ze skargi na postanowienie SKO nr [...] ze sprawą zawisłąjuż przed sądem o sygn. akt [...]. W dalszej części uzasadnienia skargi podniosła, że przed tutejszym Sądem zawisły sprawy z jej skargi w sprawie podatku od nieruchomości za lata [...], [...] i [...], w których przedmiotem rozstrzygnięcia będzie kwestia dopuszczalności przywrócenia terminu do złożenia odwołań od decyzji objętych również rozstrzygnięciem SKO, a zawartych w postanowieniach z dnia [...] w ocenie skarżącej zachodzi tożsamość rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne. Z ostrożności skarżąca podniosła, że SKO niewłaściwe załatwiło sprawę poprzez brak jakichkolwiek ustaleń wyjaśniających w związku z treścią pisma skarżącej, która wskazywała, że jej pismo stanowi alternatywnie wniosek o przywrócenie terminu bądź odwołanie. Organ nie wezwał jej do sprecyzowania tego pisma, co skutkowało wadliwym załatwieniem sprawy. W całości podtrzymała również swoje twierdzenia dotyczące okoliczności w jakich doszło do uchybienia terminowi do złożenia odwołania od decyzji ustalających podatek od nieruchomości za lata [...] – [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że równolegle toczą się dwa identyczne postępowania, co więcej, że SKO dopuściło do wydania dwóch identycznych ostatecznych rozstrzygnięć. Jest bowiem poza sporem, że pismem z dnia [...] skarżąca wniosła o przywrócenie jej terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok [...]. W związku z tym, że skarżąca nie dołączyła do tego wniosku odwołania SKO wezwało ją do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Brak ten został uzupełniony. Złożenie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu oznacza, że strona złożyła dwa wnioski: jeden dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, drugi natomiast stanowi odwołanie od decyzji. Organ zatem był obligowany do podjęcia dwóch rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej p.u.s.a.). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w przypadku stwierdzenia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Działając w ramach przyznanych kompetencji Sąd rozpatrujący skargę W. B. nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]. Na niezrozumieniu procedury polegają zarzuty skarżącej jakoby w tym samym przedmiocie toczyły się dwa postępowania. W sprawie pozostaje poza sporem, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Obowiązkiem organu było więc w pierwszym rzędzie rozpoznanie jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż ta właśnie kwestia była decydująca dla oceny czy dopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ II instancji. Ustawodawca uzależnił dopuszczalność merytorycznego rozpoznania odwołania od zachowania terminów procesowych. W art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa wskazano, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zaś odwołanie wniesione z uchybieniem terminu jest niedopuszczalne (art. 228 Ordynacji podatkowej). Prawidłowo więc organ odwoławczy w pierwszym rzędzie procedował nad zasadnością wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wydane w dniu [...] ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia uchybionego terminu otwierało dopiero drogę do podjęcia rozstrzygnięcia odnośnie odwołania. Mając na uwadze art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie, którym stwierdził, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Podstawę do takiej konstatacji dawało mu właśnie wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Należy zauważyć z urzędu, że wyrokiem z dnia [...] (sygn. akt [...]) oddalono skargę W. B. na postanowienie SKO z dnia [...], którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przedstawione powyżej okoliczności uzasadniają stanowisko organu II instancji, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...]. Zatem Sąd, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, w oparciu o art. 151 ustawy u.p.p.s.a. skargę oddalił.