III SA/Wr 247/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 września 2008 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę. W dniu [...] J. B. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz przyznanie płatności z tytułu wpierania działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. W tabeli nr VII (oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych, na których zadeklarowano działki rolne) i nr VIII (oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych) zadeklarował działki ewidencyjne o numerach 21/13, 783, 140/1, 153/1, 155/1, 157/1, 69/2, 78/1, 80, 90/1, 215/1, 213/2 o łącznej powierzchni działek rolnych 16,32 ha. W dniu [...]. w wyniku kontroli administracyjnej przeprowadzonej przez pracownika Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. G., wykryto nieprawidłowości związane ze stwierdzeniem, że suma powierzchni działek rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych o nr 90/1 jest większa od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków uprawnionych do uzyskania jednolitej płatności obszarowej. Ponadto kontrola zobowiązań wieloletnich wykazała, że suma powierzchni działek rolnych zgłoszonych do płatności z tytułu prowadzenia działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), jest mniejsza od powierzchni, za którą producent rolny otrzymał płatność w pierwszym roku zobowiązania. Na wezwanie organu pierwszej instancji wnioskodawca złożył korektę do wniosku, wraz z oświadczeniem, że wypełniając wniosek popełnił błąd deklarując na działce ewidencyjnej nr 90/1 powierzchnię użytkowaną rolniczo na obszarze 3,59 ha, zamiast 2,85 ha. Tym samym zmniejszeniu uległa powierzchnia działki rolnej K do areału 2,11 ha. Strona przyznała jednocześnie, że deklarując powierzchnię użytkowaną rolniczo na działce ewidencyjnej nr 90/1 zapomniała, że na tym gruncie są stawy i rowy. Strona złożyła także oświadczenie, że nadal gospodaruje na powierzchni 17,75 ha. W dniu [...] . gospodarstwo wnioskodawcy zostało skontrolowane na miejscu, metodą inspekcji terenowej. Zainteresowany został o kontroli powiadomiony i brał w niej udział. Kontrola ta wykazała nieprawidłowości w postaci stwierdzenia niezgodności (zawyżenia) powierzchni zadeklarowanej względem stwierdzonej na działkach rolnych o identyfikatorach D, E, I oraz J. Ponadto na działce rolnej G stwierdzono plantację choinek, która nie kwalifikuje się do jednolitej ani uzupełniającej płatności obszarowej. Kontrola w zakresie przestrzegania wymagań ONW nie stwierdziła nieprawidłowości. Wnioskodawca nie wniósł uwag do protokołu. W tak ustalonych okolicznościach, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] odmówił wnioskodawcy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania z powodu zawyżenia zadeklarowanej sumy powierzchni działek rolnych w stosunku do powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej. Po rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji we W. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że płatności z tytułu działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania są przyznawane na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem ONW, w związku z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia. Artykuły te stanowią, że płatności są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolnika, który: prowadzi działalność rolniczą na minimalnym obszarze, który został określony, podejmuje się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, stosuje dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodnie z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną. Organ wyjaśnił dalej, że w rozpoznawanym przypadku odmowa płatności nastąpiła na podstawie art. 70 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. L 153 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) w związku z art. 80 i art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.). Artykuł 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników stanowi, że jeżeli dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia i różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw, nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku wniosku strony, zawyżenie powierzchni wynosi 30,25%. W dalszej części uzasadnienia organ drugoinstancyjny wyjaśniał, że zawarta we wniosku deklaracja dotycząca powierzchni i sposobu użytkowania gruntów rolnych została zweryfikowana w kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej. Kontrole takie przeprowadzane są na podstawie art. 69 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. L 153 z 30.04.2004r. ze zm.), który przewiduje, że kontrole na miejscu dokonywane są zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. L 327 z 12.12.2001). Obejmują one, co najmniej 5% beneficjentów rocznie w odniesieniu do wszystkich typów środków rozwoju obszarów wiejskich określonych w dokumentach programowania. Odnośnie zarzutów strony, organ podniósł, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że we wniosku zadeklarowano do płatności powierzchnię 15,58 ha. Wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, złożony przez skarżącego w dniu 15 maja 2006 r. i obejmował deklarację powierzchni 16,32 ha. Dodatkowo organ podkreślił, że powierzchnię działek rolnych, użytkowanych rolniczo oraz rodzaj uprawy, deklaruje z własnej inicjatywy wnioskodawca i własnoręcznym podpisem na ostatniej stronie wniosku potwierdza prawdziwość danych, tym samym na nim spoczywa obowiązek podania danych zgodnych ze stanem faktycznym. Podpis ten obejmuje także oświadczenie, które między innymi wskazuje, że znane są wnioskodawcy zasady przyznawania płatności ONW oraz skutki składania fałszywych oświadczeń. Strona w przedmiotowym wniosku zadeklarowała na działce rolnej o identyfikatorze G uprawę traw na gruntach rolnych, natomiast w rzeczywistości inspektorzy stwierdzili na tej działce plantację choinek. Stan faktyczny nie kwalifikuje działki rolnej G do płatności JPO ani UPO, a stwierdzona nieprawidłowość skutkowała wykluczeniem działki z płatności. Organ wyjaśnił także, że na aprobatę nie zasługuje również podnoszony przez stronę zarzut, że zgodnie z art. 72 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. L 153 z 30.04.2004r. ze zm.), każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklarację, powstałą w wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy. Gdy fałszywa deklaracja została złożona celowo, beneficjent zostanie wykluczony również na rok następny. Organ podniósł, że powołany przepis nie znajduje zastosowania w przypadkach wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, dodatkowo, nawet zastosowany nie wprowadzałby żadnych korzystnych rozwiązań dla strony. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie. Skarżonej decyzji zarzucono, że wydana została z naruszeniem przepisów art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 1a i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273, ze zm.) w związku z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wątpliwości budzi zwłaszcza ogólna powierzchnia obszaru przyjętego przez organy administracyjne, jako zadeklarowanego do otrzymania dopłat. Zdaniem wnoszącego skargę, za błędne należy uznać stanowisko, iż we wniosku wskazany został obszar o łącznej powierzchni 16,32 ha, bowiem wnioskodawca zadeklarował obszar 15,58 ha. Zdaniem skarżącego, skoro na skutek kolejnych wezwań organu, wnioskodawca zmniejszał zadeklarowany obszar powierzchni, organy zobowiązane były do oceny złożonego wniosku, w odniesieniu do łącznej powierzchni upraw 14,48 ha. W dalszej kolejności skarżący wywodził, że konsekwencją błędnego przyjęcia zadeklarowanej powierzchni, było nieprawidłowe wyliczenie wartości różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku, a obszarem zakwalifikowanym w rzeczywistości do dopłat. Według skarżącego różnica ta wynosi 23,56 %, ewentualnie 24,33 % (w zależności czy przyjąć obszar pierwotnie zadeklarowany, czy po korekcie), a nie jak to przyjęły organy 30,25 %, a skoro tak, to właściwą sankcją za zawyżenie powierzchni winno być, zdaniem strony, pozbawienie skarżącego pomocy w stosunku do "danej grupy upraw", a nie w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ zasadnie przyjął różnicę pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku pomocowym, a obszarem zatwierdzonym, w wysokości 30,25 %, a w konsekwencji odmówił przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatności ONW). Z akt sprawy wynika, iż wniosek złożony przez skarżącego dotyczył przyznania płatności obszarowych do gruntów rolnych o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Ze względu na treść i datę złożenia wniosku, podstawę prawną decyzji stanowiła ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) wraz z wydanym na podstawie delegacji ustawowej art. 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.) oraz Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. L 153 z 30.04.2004r. ze zm.), Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004r. ze zm.). Na wstępie należy wskazać, iż płatność ONW to pomoc finansowa przyznawana na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Udzielana jest producentowi rolnemu, który spełnia określone warunki zgodnie z treścią powyższego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. Z powyższych przepisów wynika, że beneficjentem w tym przypadku jest producent rolny gospodarujący na działkach rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania o pow. nie mniejszej niż 1 hektar przynajmniej przez 5 lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, a ponadto działalność rolnicza prowadzona jest zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999, zgodnie z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną. W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Wysokość płatności uzależniona jest m.in. od zadeklarowanej przez producenta rolnego powierzchni gruntów rolnych. Zawyżenie zgłoszonej powierzchni gruntów zagrożone jest sankcjami przewidzianymi w prawie wspólnotowym. Przepis art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 r. przewiduje zmniejszenie płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej. Zgodnie z powołanym przepisem jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Stosownie do ustępu 2 przytaczanego przepisu, jeśli dla całkowitego ustalonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, zgodnie z tytułem IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia o więcej niż 30 %, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia zostanie cofnięta na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. W ocenie Sądu organy administracyjne zasadnie uznały, że zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia obszaru we wniosku pomocowym różniła się od powierzchni ustalonej i prawidłowo obliczył wysokość tego zawyżenia, odmawiając w konsekwencji przyznania pomocy. Ustalenia te organ oparł na wynikach kontroli złożonego wniosku, zarówno formalnej (badając zgodność danych wskazanych we wniosku pomocowych z danymi z ewidencji działek oraz wnioskami złożonymi przez skarżącego w latach poprzednich), jak i kontroli przeprowadzonej na miejscu, zgodnie z art. 69 oraz art. 70 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 w związku z art. 80 i art. 32 w związku z art. 23, art. 25 a także art. 29 i art. 30 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004. Kontrola ta wykazała w sposób jednoznaczny zawyżenie powierzchni zadeklarowanej względem stwierdzonej na działkach rolnych o identyfikatorach D, E, I oraz J. Ponadto na działce rolnej G stwierdzono plantację choinek, która nie kwalifikuje się do jednolitej ani uzupełniającej płatności obszarowej. O zamiarze przeprowadzenia kontroli zainteresowany został przez organy powiadomiony, był również przy niej obecny. Samych wyników kontroli skarżący nie zakwestionował, podpisując sporządzony protokół bez zastrzeżeń. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się obszerny protokół z czynności kontrolnych, potwierdzający stanowisko organów, że obszar spełniający wymogi otrzymania płatności bezpośrednich ONW wynosi łącznie 12,53 ha. Pozostaje poza sporem, że we wniosku pomocowym złożonym na rok 2006 skarżący zadeklarował łączną powierzchnię działek o pow. 16,32 ha. Należy zauważyć, że różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym a ustalonym skarżący nie kwestionował. Została ona szczegółowo opisana w decyzji organu I instancji oraz udokumentowana czynnościami podjętymi w toku postępowania administracyjnego. Zarzuty strony odnoszą się zresztą nie do łącznej wielkości obszaru ustalonego, a w istocie do wielkości obszaru zadeklarowanego we wniosku. Zdaniem strony do obliczania różnicy organy winny były przyjąć powierzchnię 15,58 ha, czyli powierzchnię wskazaną przez skarżącego po pierwszej korekcie wniosku (korekta wielkości działki K z 3,59 ha do 2,85 ha). Stanowisko takie nie zasługuje na aprobatę. Zgodnie z art. 68 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. W rozpoznawanej sprawie wyłączenie to nie mogło znaleźć zastosowania. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący składając wniosek w dniu 15 maja 2006 r. objął nim działki o łącznej powierzchni 16,32 ha, wskazując w nim m.in. działkę o numerze 90/1 i podając jej powierzchnię: 3,59 ha. W dniu [...]. skarżący otrzymał z Powiatowego Biura ARiMR wezwanie nr [...] do wskazania prawidłowej powierzchni wspomnianej działki, bowiem z danych ewidencyjnych organu wynikało, że powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności względem działki wynosi 2,85 ha. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w dniu 16 sierpnia 2006 r. dokonał korekty wniosku, wskazując, że powierzchnia 3,59 ha wpisana została w wyniku omyłki, bowiem wnioskodawca zapomniał, że znajdują się na niej stawy i rowy. Należy przywołać tutaj, że powierzchnia tej działki została następnie skorygowana przez organy do 2,11 ha. W świetle przedstawionych okoliczności za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, przyjmujące, że we wniosku za 2006 rok skarżący wskazał powierzchnię 16,32 ha. Każda bowiem z kolejnych poprawek wniosku, wynikała z działań podejmowanych przez organy (kontrole administracyjne i terenowa), co wykluczało możliwość odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń. Do wyliczenia różnicy należało więc przyjąć wielkość powierzchni zadeklarowaną przez skarżącego we wniosku, tj. 16,32 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 3,79 ha, co stanowi 30,25%. Na marginesie zauważyć należy, że we wniosku o dopłaty za 2004 rok oraz w oświadczeniu złożonym w dniu 1 września 2006 r. organowi I instancji skarżący podał, że gospodaruje na areale 17,75 ha i dopłaty do takiego areału uzyskał za 2004 rok. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi, że w rozpoznawanym przypadku organy powinny były pozbawić skarżącego co najwyżej pomocy z tytułu tej "grupy upraw", w stosunku do której nastąpiło przekroczenie powierzchni. Zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Stosownie do ustępu 2 przytaczanego przepisu, jeśli dla całkowitego ustalonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, zgodnie z tytułem IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia o więcej niż 30 %, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia zostanie cofnięta na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje jedynie ust. 2 powołanego przepisu, bowiem jak słusznie wskazywał organ administracyjny, dla płatności na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatności ONW) bez znaczenia jest rodzaj deklarowanej uprawy, co wynika z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2OO4 r. oraz Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999. Stwierdzając trafność dokonanej przez organy oceny zebranego w sposób niewadliwy materiału dowodowego, Sąd podzielił również stanowisko organów, co do pozbawienia skarżącego płatności ONW na rok 2006 i na podstawie art. art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.