III SA/Wr 25/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi D. Z., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za rok 2011, wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu; 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem uiszczonej opłaty od wniosku. Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę D. Z. na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. Na rozprawie, o terminie której skarżący został prawidłowo zawiadomiony, skarżący nie był obecny. Pismem z dnia [...] r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku zapadłego w dniu [...] r., podnosząc w jego uzasadnieniu, że w dniach od [...] do [...] r. przebywał na P., w swoim gospodarstwie rolnym, gdzie był zajęty naprawą maszyn rolniczych służących do wykonywania prac rolnych w sezonie. Wskazał, że w związku z tą okolicznością, pismo zawiadamiające o terminie rozprawy odebrała jego księgowa. Wyjaśnił również, że kiedy już wrócił do miejsca zamieszkania, z osobą, która odbierała korespondencję nie miał kontaktu, bowiem przebywała ona na zwolnieniu lekarskim, w związku z zabiegami leczniczymi jakim się poddawała. Z powodu opisanych okoliczności, o sprawie w Sądzie i wydaniu wyroku w sprawie dowiedział się dopiero w dniu [...] r. Do wniosku nie dołączono żadnych załączników potwierdzających przedstawione w nim okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Staraniek. "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi, nie wskazują także, iż wnioskodawca nie mógł dokonać czynności w terminie. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżącemu doręczone zostało zawiadomienie o terminie rozprawy, na którym to zawiadomieniu umieszczone było pouczenie, że wyrok oddalający skargę uzasadniany jest jedynie na wniosek strony, złożony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku, natomiast wywiedzenie skargi kasacyjnej od zapadłego orzeczenia możliwe jest jedynie po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem. Wbrew wywodom wniosku, skarżący zawiadomienie to odebrał osobiście, co wynika z jego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 31 akt sądowych). W ocenie Sądu skarżący, pouczony o trybie i terminie wnoszenia skargi kasacyjnej, winien był podjąć działania, nawet nie przyjeżdżając na rozprawę (obecność skarżącego nie była obowiązkowa na rozprawie – o czym skarżący został skutecznie pouczony), w celu uzyskania informacji o treści zapadłego wyroku (choćby podczas rozmowy telefonicznej) i złożyć ewentualny wniosek o uzasadnienie wyroku w terminie. W związku z faktem, że wywody przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu pozostają w oczywistej sprzeczności z aktami spraw, Sąd zaniechał wzywania składającego wniosek do uprawdopodobnienia przedstawionych w nim okoliczności, poprzez złożenie dowodów wskazujących na przebywanie poza miejscem zamieszkania oraz choroby współpracownika, uniemożliwiającej kontakt ze skarżącym. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim sentencji wydane zostało na podstawie art. 225 p.p.s.a.