III SA/Wr 252/08

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. I L. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Starosty Z.o z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. We wniosku złożonym w dniu 19 czerwca 2008 r. na urzędowym formularzu skarżący wystąpili o przyznanie im prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata podnosząc, iż ich czteroosobowa rodzina (w tym dwie małoletnie córki) utrzymuje się tylko z wynagrodzenia skarżącej (3.210 zł), gdyż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza na dzień 31.05.2008 r. przynosi stratę w wysokości 14.003, 57 zł. Wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienili: dom o pow. 240 m2, działkę o pow. 0, 29 ha oraz samochód osobowy marki Volvo. Dodali, iż skarżący ma do spłacenia kredyt w wysokości 44.000 zł. Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżących swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone skarżącej w dniu 27 czerwca 2008 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Odmowa uwzględnienia wniosku jest następstwem nie wykazania należycie przez wnioskodawców spełniania przesłanki do przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawców, tymczasem skarżący nie wyjaśnili wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować ich sytuację finansową np. nie przedłożyli zaświadczeń o wysokości dochodu oraz dokumentów finansowych dotyczących działalności gospodarczej skarżącego i nie wyjaśnili dlaczego, pomimo ponoszenia straty w prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca jej nie likwiduje; nie wyjaśnili również czy korzystają z pomocy finansowej osób trzecich lub opieki społecznej; nie przedłożyli wyciągów z posiadanych rachunków bankowych i nie określili wartości posiadanych przez siebie ruchomości (w tym również tych wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej); nadto- nie sprecyzowali i nie udokumentowali wysokości ponoszonych niezbędnych wydatków. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Zaznaczyć należy, iż dochody rodziny skarżących mają charakter stały, co pozwalało i pozwala na planowanie wydatków- celem zabezpieczenia, choćby w części, dalszych kosztów postępowania, bowiem koszty te należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Podkreślić przy tym należy, iż spłata rat kredytu czy pożyczek nie stanowi wydatku niezbędnego, który mógłby mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Zauważyć również należy, iż strata księgowa (podatkowa) nie stanowi jednoznacznego dowodu na istniejące trudności finansowe firmy, gdyż równie dobrze może ona być wynikiem znaczących inwestycji czy wydatków przedsiębiorcy, a te przecież wiążą się z posiadaniem zasobów finansowych. W orzecznictwie podkreśla się wykluczenie możliwości zwolnienia od kosztów postępowania osoby, która Sygn. akt III SA/Wr 252/08 dysponuje jakimkolwiek majątkiem, a szczególnie nieruchomym, który może przynosić pożytki, być zabezpieczeniem pożyczki lub podlegać obrotowi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.