III SA/Wr 253/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K.-K. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie ze skargi M. K.-K. na czynność Starosty W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: uzupełnić wyrok w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznacza jako pkt I i dodaje pkt II w brzmieniu: "zasądza od Starosty W. na rzecz skarżącej kwotę 160 zł (sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu wydatków". Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. stwierdzono bezskuteczność opisanej w osnowie niniejszego postanowienia czynności Starosty, nie orzekając o kosztach postępowania należnych skarżącej. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o uzupełnienie wyroku przez zasądzenie kosztów postępowania i zwrot wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać w składzie jednego sędziego (por. B. Dauter, Komentarz do art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). W niniejszej sprawie Sąd powinien w wyroku – stosownie do żądania pełnomocnika zgłoszonego w skardze, orzec o kosztach postępowania. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie na koszty postępowania składało się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 60 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) i wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł. Do niezbędnych wydatków należała ponadto opłata skarbowa od złożenia pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W konsekwencji zatem stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. należało uwzględnić wniosek pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie wyroku. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.