III SA/Wr 257/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] sygn. akt [...] odrzucającego skargę M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania S., M. i P.P. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ulicy A. [...] we W. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę M. D. na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Wojewody [...] z dnia [...]., z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (brak pełnomocnictwa dla osoby wnoszącej skargę w imieniu M. D.). Postanowienie to wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie zaskarżenia doręczono J. D. w dniu [...]. Pismem z dnia [...] J. D. – pełnomocnik M. D., wniosła, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., "zagadnienie prawne do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] pismo to, wraz z aktami sprawy, przedstawione zostało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W dniu [...] akta sprawy zostały zwrócone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., celem wyjaśnienia i rozważenia, czy pismo J. D. z dnia [...] nie jest skargą kasacyjną od postanowienia z dnia [...], ze względu na kwestionowanie w piśmie tym przedmiotowego orzeczenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] wezwano pełnomocnika skarżącej – J. D. - do sprecyzowania w terminie 7 dni, charakteru pisma z dnia [...] w szczególności poprzez wskazanie, czy pismo to stanowi skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. W dniu [...] J. D. złożyła do akt sprawy dwie "odpowiedzi wnioskodawcy", w których po raz kolejny zakwestionowała zasadność odrzucenia w dniu [...] skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Nadto, stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, lub z innych przyczyn niedopuszczalną, przy czym podkreślić należy, iż braki skargi, wynikające ze szczególnych wymagań stawianych temu środkowi zaskarżenia, nie mogą być naprawiane w trybie właściwym do usuwania braków formalnych pisma procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowczy pogląd, że jeśli skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny powinien ją odrzucić bez wzywania do usunięcia braków (vide: Postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 roku, FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, nr 5, s. 202). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej została wezwana do sprecyzowania czy jej pismo z dnia [...] zatytułowane "zagadnienie prawne do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny" stanowi skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...]. W złożonej na wezwanie odpowiedzi pełnomocnik skarżącej nie sprecyzowała co prawda wyraźnie, jaki jest charakter jej wystąpienia z dnia [...], jednakże z treści zarówno samego pisma jak i złożonych do niego w dniu [...] wyjaśnień, wynika jednoznacznie, że celem wnoszącej pisma jest zakwestionowanie prawidłowości rozstrzygnięcia z dnia [...], a zatem omawiane pismo z dnia [...] stanowi skargę kasacyjną. Wniesiona przez J. D. – pełnomocnika skarżącej - skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata ani radcę prawnego, zaś sama wnosząca pismo nie wykazała by przysługiwały jej kompetencje, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów, należało skargę kasacyjną odrzucić.