III SA/Wr 261/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1438), po rozpatrzeniu wniosku Pana T.G., wniesionego w dniu [...] do Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. , o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O., nr [...], z dnia [...] r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Kierownika Biura. Powyższe postanowienia zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. ustalił Panu T. G. kwotę nienależnie pobranych; płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolno środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w| wysokości [...] zł. Decyzja została doręczona Stronie w dniu [...] r. W dniu [...] r. do Biura Powiatowego ARiMR w O. wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia! odwołania. Przedmiotowe odwołanie oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostało podpisane przez B. G. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor D. Oddziałuj Regionalnego ARiMR we W. (do którego przesłano odwołanie) wezwał B. G. do przedstawienia organowi pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego. W odpowiedzi na wezwanie organu B. G. wyjaśniła, że T. G. udzielił jej stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania go we wszystkich postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Agencję zapisem w formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów z 2004 r., co jest znane organowi z urzędu i wyjaśniła, że nie ma obowiązku powielania tego pełnomocnictwa przy każdym wniosku pełnomocnika złożonym w imieniu mocodawcy. T. G. potwierdził, że udzielił B. G. pełnomocnictwa do reprezentowania go we wszystkich postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Agencję oraz wskazał, iż obecnie je ponawia. W dniu [...] r. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia [...] r., o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt T. G. W uzasadnieniu postanowienia Organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt została skutecznie doręczona w dniu [...] r. adresatowi, natomiast odwołanie zostało złożone w dniu [...] r. czyli 27 dni po upływie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Dyrektora OR ARiMR we W. w przypadku T.G. nie zaistniały okoliczności, które wskazywałyby na brak winy zainteresowanego bowiem strona nie uprawdopodobniła, aby zaistniały okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania przez nią czynności w przewidzianym terminie, tj. złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Organ odwoławczy wskazał, że T.G. podniósł jedynie, że w jego ocenie organ pierwszej instancji wadliwie doręczył decyzję i nie wskazał na żadne inne okoliczności mogące mieć wpływ na uchybienie terminu do złożenia odwołania, czyli w opinii organu odwołascego nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Dyrektor OR ARiMR we W. wyjaśnił, że pełnomocnictwo aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi został uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a., informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 §1 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Organ drugiej instancji przywołał treść art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. i wyjaśnił, że z przepisów tych wynika, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia; pełnomocnika w konkretnej sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że T. G. podniósł zarzut naruszenia art. 40 § 1 k.p.a. dopiero po wydaniu przez Kierownika BP ARiMR w O. decyzji, nie kwestionował natomiast skuteczności doręczeń wcześniejszej korespondencji w tej sprawie. Reasumując w ocenie organu II instancji w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, które wskazywały na brak winy zainteresowanego. Strona nie uprawdopodobniła, aby zaistniała sytuacja, która spowodowała niemożność dokonania przez nią czynności w przewidzianym terminie, czyli złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Z tym postanowieniem nie zgodziła się strona postępowania i wniosła skargę do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego we W. Rozstrzygnięciu zarzuciła: - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, - naruszenie art. 80 k.p.a., bowiem zgodnie z treścią przepisu organ administracji publicznej jest zobowiązany ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a czego organ nie uczynił, - naruszenie przepisu 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu a art. 126 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyczyn, z powodu których innym dowodom w postaci treści wpisu Skarżącego w ewidencji oraz ostatecznej decyzji o wpisie Skarżącego do tej ewidencji organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazując na powyższe nieprawidłowości wniosła o uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Dodatkowo skarżący wniósł aby Sąd zobowiązał organ do przedłożenia do akt tej sprawy ostatecznej decyzji o wpisaniu skarżącego w ewidencji producentów wskazującej na miejsce zamieszkania skarżącego i na zgłoszonego przez skarżącego pełnomocnika. Strona wniosła także o przysądzenie zwrotu kosztów sądowych. Skarżący szeroko opisał wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR we W. podtrzymał zajmowane stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Przedmiotem sprawy było postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i tylko w tych granicach jest ona rozpoznawana. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa. Postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] r. wydane zostało na podstawie art. 58 i art. 59 k.p.a. Z uwagi na kierunek rozważań Sądu znaczenie ma głównie art. 58 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Zgodzić należy się z organem drugiej instancji, że z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że aby doszło do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zainteresowany musi, po pierwsze - złożyć wniosek (prośbę) o jego przywrócenie, po drugie - z zachowaniem siedmiodniowego terminu, liczonego od ustania przyczyny uchybienia terminu, po trzecie – uprawdopodobnić brak winy w przekroczeniu terminu i po czwarte – złożyć jednocześnie odwołanie. Przesłanki te muszą zaistnieć łącznie. Nie spełnienie choć jednej z tych przesłanek uniemożliwia organowi przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka wskazania przyczyn uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy w przekroczeniu terminowi oraz przesłanka zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Nie można bowiem uznać, że skarżący prawidłowo wskazał przesłankę przyczyny uchybienia terminowi. Brak bowiem doręczenia decyzji nie jest przesłanką do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ponieważ w przypadku nie doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony postępowania, decyzja w ogóle nie wchodzi do obrotu prawnego, a zatem termin na wniesienie odwołania nie rozpoczyna biegu. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że wbrew twierdzeniu skarżącego, decyzja z dnia [...] r., którą zamierzał kwestionować w drodze odwołania, została prawidłowo doręczona dnia [...] r. r. do rąk własnych adresata decyzji, na adres wskazany przez stronę jako adres korespondencyjny. Wynika to jednoznacznie ze znajdującego się w aktach administracyjnych dowodu doręczenia. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Sąd zauważa jednocześnie, że przedmiotowa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącego braku skutecznego doręczenia należy przypomnieć, że w myśl art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oznacza to, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. Wobec tego wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi a nie stronie. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza w tym zakresie żadnych wyjątków. Przy tym nie ma znaczenia, czy stroną jest osoba fizyczna, której doręczeń dokonuje się w trybie przepisów art. 42-44 k.p.a, czy jednostką organizacyjną (spółką) bądź organizacją społeczną, którym doręczeń dokonuje się w sposób ustalony w art. 45 k.p.a. W związku z tym i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności organy prowadzące postępowanie bezwzględnie zobowiązane są do doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 247). Wbrew twierdzeniom skarżącego w rozpatrywanej sprawie, co wynika z akt administracyjnych, stosowne pełnomocnictwo nie zostało złożone. Tym Samym, w ocenie Sądu brak było podstaw do przyjęcia, że w badanym stanie faktycznym na organach rolnych ciążył obowiązek doręczenia decyzji z dnia [...] r. pełnomocnikowi skarżacego. Stosownie do przepisu art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepisy art. 32 i 33 k.p.a. regulują szczegółowo kwestię pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 §1 k.p.a.) pełnomocnictwo jest udzielane na piśmie, a jeżeli udziela się go ustnie, to do protokołu zgodnie z art. 14 § 2 k.p.a.. Sąd podkreślił, że w aktach sprawy albo powinien być złożony oryginał, albo odpis pełnomocnictwa urzędowo poświadczony. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie ustanowił pełnomocnika. Wobec tego organ I instancji wszelką korespondencję, włącznie z decyzją z dnia [...] r., kierował na adres skarżącego. Sąd wywiódł, że określony w art. 40 § 2 k.p.a. obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi działającemu w imieniu strony dotyczy pełnomocnika, który złożył do akt oryginał pełnomocnictwa lub uwierzytelnioną kopię, ponieważ dopiero z tym momentem pełnomocnik wstępuje do postępowania w zakresie określonym pełnomocnictwem (art. 33 § 3 k.p.a.). Skoro pełnomocnik strony nie doręczył organowi administracji rolnej pełnomocnictwa przed wysłaniem stronie decyzji, to Sąd uznał, że organ pierwszej instancji zgodnie z art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. zobowiązany był doręczyć decyzję stronie. Do tej daty bowiem strona nie ustanowiła skutecznie przed organem pełnomocnika. W konsekwencji Sąd uznał, że organ administracji nie naruszył art. 40 § 2 k.p.a., skoro doręczył decyzję stronie, a nie jej jeszcze nie ustanowionemu pełnomocnikowi. Natomiast okoliczność, że stosowne pełnomocnictwo skarżący złożył zapisem na formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów z 2004 r. nie zmienia powyższych uregulowań, czyli nie odnosi skutku do postępowania w sprawie o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt . W związku z powyższym, skarżącemu od [...] r. r. rozpoczął biec 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, który upłynął bezskutecznie [...] r., gdyż skarżący nie złożył w terminie ustawowym środka odwoławczego. Dopiero [...] r. strona, za pośrednictwem pełnomocnika złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na jego wniesienie. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że niewskazanie poprawnej przyczyny uchybienia terminowi wiąże się z brakiem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy odwołującego się. Jest to istotna okoliczność, uniemożliwiająca przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 1997 r. podkreślił, że "Ciężar dowodu, iż środek odwoławczy złożony został w terminie, jak też że ewentualne spóźnienie jest niezawinione, spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. (sygn. akt I SA/Po 1868/96, Temida (CD), Sopot 2002). Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy" polega natomiast na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy powinien być oceniany przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98).Należy wskazać, że przepis art. 58 k.p.a. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest zresztą utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006 r. II FSK 616/2005 ONSAiWSA 2007/3 poz. 67, z dnia 21 grudnia 2006 r. I FSK 374/2006, z dnia 18 sierpnia 2000 r. III SA 1716/99 LexPolonica nr 349705, z dnia 11 kwietnia 1997 r. III SA 1581/95 LexPolonica nr 339016), jak i w doktrynie (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2004, str. 586; H. Dzwonkowki (w:) C. Kosikowski, A. Huchla, H. Dzwonkowski, Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2004, str. 437). Ponadto podkreślić należy, że nawet gdyby skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, to Dyrektor OR ARiMR we nie powinno przywrócić skarżącemu terminu do wniesienia odwołania, ponieważ zgodnie z art. 58 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Jest to zatem termin nieprzywracalny. Tymczasem skarżący nie wykazał kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, a z okoliczności sprawy może wynikać, że zdaniem skarżącego – wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu [...] r. – przyczyna uchybienia terminu ustała najwcześniej na przełomie grudnia 2014 r. i stycznia 2015 r. W aktach administracyjnych, znajdują się pisma skarżącego wskazujące, że skarżący brał czynny udział w tym postępowaniu, w szczególności w dniu [...] r. sformułował osobiście wniosek o uzupełnienie decyzji z [...] r. Przypomnienia wymaga, że nienależnie od rodzaju procedury prawnej, w której instytucja przywrócenia terminu do wniesienia środków zaskarżenia funkcjonuje, ze względu na fakt, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu, instytucji przywrócenia terminu przypisuje się wyjątkowy charakter. W konsekwencji do grupy niezawinionych przyczyn uchybienia terminu należą nadzwyczajne zdarzenia np. przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony, której przebieg nie pozwolił na wyręczenie się inną osobą. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a ponadto dostrzega znaczenie aktywności strony skarżącej, na której spoczywa obowiązek zaprezentowania w sposób przekonujący argumentacji uprawdopodobniającej brak winy. Przy czym uprawdopodobnienie wystąpienia okoliczności uchybienia terminu bez winy skarżącego powinno dotyczyć nie tyle zaistnienia zdarzenia, które ma uzasadniać przywrócenie terminu, ile braku możliwości uniknięcia jego skutków. W konsekwencji za uprawnione Sąd uznaje stwierdzenie, że skarżący miał obiektywną możliwość nadania odwołania w terminie ustawowym. Przekroczenie terminu nie było spowodowane żadnymi okolicznościami, które można uznać za uniemożliwiające, nawet przy dołożeniu największego wysiłku, dokonanie czynności procesowej w terminie. Słusznie więc przyjął organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, że twierdzenie skarżącego o braku doręczenia przesyłki nie jest przesłanką do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Tym samym niewskazanie prawidłowej przyczyny wiąże się z brakiem uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminu, a podkreślenia wymaga, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazywał innych przyczyn wyłączających jego winę. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego przez organy administracji wnioski skarżącego nie zostały uwzględnione. Organ rozpatrując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania a to art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, skarga podlegała oddaleniu, zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a.