III SA/Wr 264/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi J. K. (dalej: skarżący, strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w eW. ( dalej: SKO, organ) z dnia [...] r.), utrzymująca w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta W. Kierownika Działu Nadzoru nad Ośrodkami Szkolenia Kierowców w Urzędzie Miejskim W., cofającą skarżącemu uprawnienie do dokonywania badań technicznych. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] r. Kierownik Oddziału Terenowego Transportowego Dozoru Technicznego we W. powiadomił organ I instancji, że przedłożone przez właściciela pojazdu [...] o nr rejestracyjnym [...] dokumenty oraz badanie zbiornika LPG wykazały, że w dniu przeprowadzenia badania technicznego przez diagnostę, tj. [...] r. pojazd ten nie posiadał ważnego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego tj. zbiornika [...], gdyż decyzja dotychczasowa utraciła ważność w dniu [...]. A skutek powyższej informacji pracownicy organu I instancji przeprowadzili w dniu [...] r. kontrolę przedsiębiorcy – [...] SP. z o.o., prowadzącego stację kontroli przy ul. K.[...]we W. W wyniku kontroli stwierdzono, że zatrudniony na tej stacji diagnosta J. K. trzykrotnie przeprowadził badania techniczne pojazdów i wydał stosowane zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych oraz dokonał wpisu kolejnego terminu badania technicznego do dowodów rejestracyjnych, pomimo braku dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego (zbiornika LPG) co stanowiło naruszenie art. 81 ust. 12 u.t.d. Naruszenie to dotyczyło pojazdów: 1. [...] nr rej. [...] – badanie diagnosta przeprowadził w dniu [...] r., natomiast decyzja dopuszczająca zbiornik do eksploatacji utraciła ważność w dniu [...] r. 2. [...] nr rej. [...] – badania diagnosta przeprowadził w dniach [...] r. i [...] r., podczas gdy dokument stwierdzał ważność zamontowanej w pojeździe butli gazowej do [...] r. W związku z powyższym, opisaną na wstępie decyzją organu I instancji z dnia [...] r. cofnięto skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych udzielone[...]r. przez Prezydenta W. W odwołaniu od powyższej decyzji diagnosta wniósł o jej uchylenie i podkreślił, że od 25 lat wykonuje prawidłowo badania techniczne, mając na uwadze zarówno obowiązujące przepisy prawa, jak i dobro klienta. Podniósł, że błędy, które popełnił nie stwarzały zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, ani dla kierujących tymi pojazdami. Pod względem technicznym pojazdy te były stuprocentowo sprawne, a zbiorniki gazu były kontrolowane i przeglądane przez wyznaczone i upoważnione do tego serwisy. Zaskarżoną decyzją SKO we W, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami naruszenia przepisów postępowania i powołując się na regulacje art. art. 84 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) Prawo o ruchu drogowym – dalej : u.p.o.r.d., stwierdził, że zostały spełnione przesłanki do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Wskazał również na związanych charakter takiej decyzji. W skardze strona wniosła o uchylenie zarzucając wydanie je z naruszeniem przepisów postępowania , mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuciła oparcie decyzji o rozszerzającą wykładnię art. 84 ust. 3, z uwagi na to, że informacje o naruszeniach obowiązków przez diagnostę organ pozyskał z innych źródeł, niż kontrola na stacji diagnostycznej. Powyższe naruszało, zdaniem skarżącego zasadę legalizmu, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Ponadto skarżący podkreślił, że odpowiedzialność na podstawie art. 84 ust. 3 u.p.r.d. nie ma charakteru absolutnego, co wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. On sam dopełnił wszelkich starań, by naprawić sytuację i usunąć skutki naruszenia przepisów. Zwrócił uwagę na to, że za wydanie zaświadczenia lub dokonanie do dowodu rejestracyjnego wpisu niezgodnie z rzeczywistością diagnosta ponosi również odpowiedzialność karną, wobec czego organ winien był włączyć do postępowania całość materiałów pochodzących z postępowania karnego, które zostało w tym przypadku umorzone. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.o.r.d. Zgodnie z tym przepisem, organ (starosta, prezydent) cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów oparcia przez organy swoich decyzji na niedozwolonej rozszerzającej wykładni tego przepisu – a to z uwagi na zawarte w nim sformułowanie "w wyniku przeprowadzonej kontroli", gdy w ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ I instancji pozyskał wiedzę o niezgodnych ze stanem faktycznym wpisach do dowodów rejestracyjnych z informacji udzielonej mu na piśmie przez Kierownika Oddziału Terenowego Transportowego Dozoru Technicznego we W., Sąd uznał postawione w skardze zarzuty za bezzasadne i podzielił w pełni w tej kwestii stanowisko SKO wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. ( sygn. akt II GSP 2/11. orzeczenie dostępne na stronie www. nsa.gov.pl). Jak wskazano w tej uchwale, sformułowanie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" należy rozumieć jako wystąpienie podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień – co może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli u prowadzącego stację wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak również wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Na skutek bowiem otrzymanej informacji, organ przeprowadził kontrolę na stacji diagnostycznej, która potwierdziła wystąpienie opisanych na wstępie nieprawidłowości. Uchybienia w wykonywaniu obowiązków diagnosty przez skarżącego potwierdziły dodatkowo zeznania świadków – m.in. J. P., M.F.oraz A.S. – obszernie opisane w decyzji organu I instancji. Jak podkreśla się w orzecznictwie, art. 84 ust. 3 u.p.o.r.d. jest przepisem o charakterze typowo sankcyjnym, co oznacza konieczność ścisłej jego interpretacji. Wprowadzona w nim sankcja ma przy tym charakter bezwzględny, wobec czego stwierdzenie określonych uchybień skutkuje jej zastosowaniem i nie jest zależne od uznania organu w tym zakresie. Przepis ten co do zasady nie daje zatem możliwości "miarkowania" odpowiedzialności diagnosty w zależności o ciężaru stwierdzonych naruszeń oraz ich znaczenia dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bardzo poważny charakter sankcji wynikającej z przepisu art. 84 ust. 3 u.p.o.r.d. czyni tym niemniej szczególnie istotnym, by ocena ustawowych przesłanek jego zastosowania była wnikliwa, a ich interpretacja uwzględniała zasadniczy cel tej regulacji, jakim jest czasowe odsunięcie od zawodu diagnostów nierzetelnych lub niespełniających wysokich wymogów stawianych im ze względu na wagę przeprowadzanych przez nich czynności i ich znaczenie dla zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. To zaś każe przyjąć, że samo ustalenie okoliczności, które mogłyby wskazywać na wystąpienie przesłanek ujętych w tym przepisie, nie zwalnia organów administracji publicznej od indywidualnej oceny takich okoliczności w każdej konkretnej sprawie co powinno następować z uwzględnieniem regulacji art.7, 77 § 1 79 i 80 K.p.a. (por. wyrok z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 943/14 ( dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www. orzeczenia .nsa.gov.pl). Jak wynika z przywołanego art. 84 ust. 3 pkt 1 u.p.o.r.d., sankcjonowane jest przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, natomiast w pkt 2 art. 84 ust. 3 podstawą zastosowania sankcji jest wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zastosowanie powyższej regulacji wymaga zatem każdorazowego odniesienia czynności diagnosty zarówno do ujawnionych faktów (zgodność zaświadczenia ze stanem faktycznym), jak i do obowiązujących przepisów zawierających szczegółowe regulacje dotyczące wydawania zaświadczeń oraz wpisy do dowodów rejestracyjnych a także do "określonego zakresu i sposobu" wykonania badań. Stawiane diagnoście wymogi co do zakresu i sposobu wykonania badania technicznego pojazdu, a także co do wydawania zaświadczeń i wpisów w dowodzie rejestracyjnym, określone zostały w wydanym, na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 81 ust. 15 u.p.o.r.d., rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (rozporządzenie). W rozpoznawanej sprawie w przypadku obu pojazdów poddanych badaniu technicznemu skarżący nie dochował bowiem określonych przepisami procedur tj. nie skontrolował wymienionej w przepisach dokumentacji przed dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego oraz wyznaczeniem kolejnego terminu badania technicznego. Stosownie do brzmienia z art. 81 ust. 12 p.o.r.d., badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Zgodnie zaś z § 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1468)., dozorowi technicznemu podlegają następujące rodzaje urządzeń technicznych: 1) urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego: f) zbiorniki na gaz skroplony lub sprężony, służące do zasilania silników spalinowych w pojazdach,". Jednocześnie w myśl zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1465), do specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych zalicza się: 3) zbiorniki zamontowane w instalacjach zasilania pojazdów i statków żeglugi śródlądowej, napełniane: a) skroplonym gazem węglowodorowym LPG stanowiącym mieszaninę węglowodorów, zwane dalej "zbiornikami LPG", Jak zarazem stanowi art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1125 z późn. zm.)., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej w toku eksploatacji urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym pełnym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wykonuje okresowe i doraźne badania techniczne. Urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. (art. 14 ust. 1). W technicznie uzasadnionych przypadkach część badań urządzenia technicznego, o których mowa w ust. 2 pkt 2-4, może być przeprowadzona u wytwarzającego urządzenie. Wyniki tych badań oraz stan techniczny urządzenia określa się w protokole badania; wyniki te mogą być uwzględniane przy badaniu urządzenia u eksploatującego, poprzedzającym wydanie decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia. Na podstawie pozytywnych wyników badań I wykonanych czynności, o których mowa w ust. 2, organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia, w której ustala formę dozoru technicznego, jaką będzie objęte to urządzenie. ( ust. 3-4) Zgodnie natomiast z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1465), zatytułowanym "Formy dozoru technicznego i terminy badań specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych", "Zbiorniki LPG zamontowane na stałe w pojazdach samochodowych" (Ip. 13), objęte są formą dozoru określaną jako: pełna* (bez prowadzenia ewidencji), a termin badania zbiornika LPG wyznaczono co 10 lat. Z powyższego wynika zatem niezbicie, że zbiornik LPG zamontowany w przedmiotowych pojazdach jest urządzeniem podlegającym dozorowi technicznemu. Do każdego z przedmiotowych zbiorników LPG organ dozoru technicznego wydał stosowną decyzję. Stosowanie do wymogu wynikającego art. 81 ust. 5 ustawy, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6- 10. Natomiast, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Jak wynika z 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 776 z późn. zm.), zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje m.in.: sprawdzenie warunków dodatkowych dla pojazdów, określonych w § 17-22, § 38-42 i § 52 rozporządzenia o warunkach technicznych ( pkt 4). W przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego (z § 6 ust. 7 ww. rozporządzenia). Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ. W myśl natomiast § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 305 z późn. zm.) stanowi, że "Pojazd przystosowany do zasilania gazem powinien odpowiadać warunkom określonym w załączniku nr 9 do rozporządzenia", gdzie brzmienie § 4 ust. 1: "Zbiorniki powinny spełniać wymagania określone w warunkach technicznych dozoru technicznego. Zbiorniki powinny być zbadane i dopuszczone do eksploatacji przez Transportowy Dozór Techniczny"., wyraźnie wskazuje, że to nie diagnosta określa, jaki jest stan techniczny zbiornika LPG, lecz Transportowy Dozór Techniczny. Przeprowadzając badanie techniczne samochodu [...] i [...] diagnosta dokonał natomias wpisu nie opierając się na wymaganej dokumentacji. W świetle przytoczonych powyżej regulacji nie można także uznać, że skarżący dochował należytej staranności przy wykonywaniu badań technicznych. Niewątpliwie bowiem zaniechał sprawdzenia wymaganej dokumentacji, opierając się na oświadczeniach właścicieli pojazdu lub dokumentach takich jak książeczka gwarancyjna, które nie spełniały wymogów ustawowych dokumentów potwierdzających ważność badań instalacji gazowej w pojeździe. W konsekwencji doszło do wpisów w dowodzie rejestracyjnym, które nie odpowiadały stanowi rzeczywistemu. Jednocześnie, wbrew tezom podniesionym w skardze, powyższego naruszenia nie można uznać za nieistotne i niestwarzające zagrożenia dla ruchu drogowego. Ocena wagi usterek i naruszeń nie należy bowiem do diagnosty, ale określa ją załącznik nr 1 do rozpozrządzeniua Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. ( Dz. U. z 2015 r., poz. 305 ze zm.), zaś zgodnie z pkt. 10.5 lit. a) tabeli Działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia usterką skutkującą uznaniem stanu technicznego pojazdu za niezadowalający jest, "Brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny i tabliczki znamionowej na zbiornik lub butlę, potwierdzających jego sprawność.". W oparciu o wytyczne dotyczące usterek zawartych w kolumnie czwartej załącznika nr 1 do rozporządzenia, należy wskazać, iż przedmiotowa usterka winna zostać określona jako usterka istotna (podział usterek precyzuje § 2 ust. 4 rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki Istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z organami, że brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny i tabliczki znamionowej na zbiornik lub butlę, potwierdzających jego sprawność uniemożliwiał diagnoście określenie wyniku badania technicznego jako pozytywny. W analizowanej sprawie wystąpiły zatem przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, zobowiązujące organ pierwszej instancji do cofnięcia diagnoście i uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2013 r. (II GSK 2427/11, LEX nr2427/11) "...ze zwrotu »starosta cofa« wynika, iż organ ten ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy". Zgodzić należy się z organem, że decyzja w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych ma charakter decyzji związanej co oznacza, że właściwy organ (starosta) ma obowiązek cofnąć opisanego rodzaju uprawnienia w każdym przypadku stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy. To oznacza również, że podjęcie opisanego rodzaju orzeczenia przez starostę nie jest uzależnione od winy diagnosty (jej stopnia) w zaistnieniu okoliczności stanowiących normatywną podstawę cofnięcia uprawnień jak również motywów, którym kierował się diagnosta. Jak już bowiem wskazywano, odpowiedzialność za prawidłowe przeprowadzenie badania technicznego pojazdu, w świetle normatywnie określonych warunków jego wykonywania, spoczywa na diagnoście. Ustawa nie różnicuje również wagi naruszeń wskazanych w art. 84 ust. 3 ustawy, jakich dopuścił się diagnosta przeprowadzający badanie techniczne pojazdu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r" IIGSK 60/12, LEX nr 1337191). Przedstawione okoliczności faktyczne sprawy znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, na który składają się m. in. dokumenty czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 29 października 2013 r. i w dniu 17 kwietnia 2014 r., protokoły wyjaśnień Strony, dokumenty uzyskane od innych organów i urzędów (np. Starostwa Powiatowego w L.). Wbrew twierdzeniom Strony, sprawa została rozpatrzona wnikliwie i wszechstronnie, na podstawie całości materiału dowodowego. Organ, wbrew zarzutom skargi, nie naruszył przepisów postępowania - art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. Wszelkie okoliczności faktyczne sprawy oraz motywy prawne, wraz z powołaniem właściwych przepisów prawa zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniu decyzji, a stronie zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i odniesienie do jego treści (zob. pismo z dnia 16 lipca 2014 r., [...]). Tym samym, w związku z faktem, iż skarżący jako uprawniony diagnosta przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydał zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, należało cofnąć uprawnienie do wykonywania badań technicznych. Podkreślenia wymaga, że diagnosta jest zobligowany do bezwarunkowej realizacji norm określających sposób i zakres przeprowadzania badań technicznych pojazdów, a powierzone mu obowiązki wykonywać w sposób rzetelny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2014 r. III SA/Po 376/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2014 r. III SA/Wr 209/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych stanowi dolegliwą sankcję to należy pamiętać, że celem opisanej regulacji jest "odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie" (zob.: uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., II GPS 2/11, LEX nr 1124034, ONSAiWSA 2012/3/37). Końcowo Sąd zauważa, że brak jest podstaw powoływanie się w niniejszej sprawie na zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności karnej za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 271 kodeksu karnego. Przesłanki odpowiedzialności karnej są bowiem niezależne i różne od odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny, nie oparty na zasadzie winy. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. )