III SA/Wr 264/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Borońska, sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD) z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie nałożenia na W. M. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm. - dalej: u.t.d.) oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Kara ta stanowiła konsekwencję wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, podanego w art. 18 ust. 4a u.t.d., jak i warunków, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenia określonego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Z akt sprawy wynika, że [...] grudnia 2018 r. przeprowadzono w W., przy ul. W., kontrolę drogową samochodu osobowego marki Toyota (nr rej. [...]), którym kierował M. G. Kierujący wykonywał przewóz osób w imieniu przedsiębiorcy (skarżącego). W chwili zatrzymania do kontroli, kierujący przewoził dwoje pasażerów z ul. J. na ul. W. Usługę zamówił jeden z pasażerów przy pomocy aplikacji [...]. Po wykonaniu usługi, kierujący pobrał opłatę w gotówce w kwocie 15,26 zł i wydał potwierdzenie uiszczenia opłaty. Kierujący wykonał usługę pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Okazał wypis nr 2 z wydanej skarżącemu licencji nr [...] ([...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przebieg i ustalenia kontroli spisano w protokole. Pismem z [...] grudnia 2018 r., DWITD zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi, skarżący - w piśmie z 12 grudnia tego roku - wyjaśnił, że organ kontroli błędnie zastosował art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. i lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy i że powinien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d., gdyż wykonywał on krajowy transport drogowy, który nie jest tożsamy z przewozem okazjonalnym. W wyniku przeprowadzonego postępowania, DWITD wydał - [...] stycznia 2019 r. -decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, od której skarżący się odwołał. Zarzucił rażące naruszenie: 1) art. 77 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i 2 K.p.a., przez niewydanie postanowień dowodowych określających fakty wymagające udowodnienia i wskazujące środki dowodowe, przy pomocy których miały być one udowodnione; 2) art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, brak dowodu z zeznań M. G. i nieprzeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia, czy została zawarta umowa, o której mowa w art. 18 ust. 4b lit. b u.t.d.; 3) art. 89 § 2 K.p.a., wskutek jego niezastosowania; 4) art. 76 § 1 K.p.a., w wyniku jego niewłaściwego zastosowania; 5) art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., w konsekwencji ich niewłaściwego zastosowania; 5) art. 92a ust. 1 u.t.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym - wydając skarżoną decyzję - GITD utrzymał w całości w mocy decyzję DWITD. Wskazał (m.in.), że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11 u.t.d.). Dowodził, że zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Podniósł, że w myśl art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zauważył, że stosownie do art. 92a u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie (ust. 1); wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1 i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. (ust. 7 pkt 1). Dodał, że wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). W ocenie GITD, sporny przewóz nie spełniał wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego gdyż pojazd, którym kierujący w imieniu skarżącego wykonywał przewóz osób, jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. GITD Dostrzegł, że zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, którego to warunku skontrolowany pojazd nie spełniał. Zauważył, że przewóz ten nie spełniał także wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym, tj. jego warunki nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa a opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu. Podkreślił, że okoliczności te potwierdzili - przesłuchani w charakterze świadków - pasażerowie (uczestnicy przewozu), co wynika z akt sprawy. Uwzględniając powyższe, GITD stwierdził, że DWITD prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. GITD ocenił, że przeprowadzone przez DWITD postępowanie nie narusza przepisów procesowych, w tym wskazanych w odwołaniu, w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji. Podniósł, że kierujący pojazdem nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli oraz że mocy dowodowej tego protokołu nie pozbawia okoliczność odmowy podpisania przez niego tego protokołu, z uwagi na niezrozumienie jego treści. Dalej GITD wskazał, że - wbrew twierdzeniom odwołania - organ I instancji zastosował przepis art. 5b u.t.d. (uwzględnił posiadaną przez skarżącego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym) i nie naruszył art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., gdyż skarżący posiada licencję uprawniająca wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d. Uznał, że posiadana licencja nie zwalniała skarżącego z obowiązku stosowania się do zakazów i nakazów, określonych w przepisach oraz że przewozy okazjonalne nie są odrębną instytucją prawną od przewozów określonych w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Według GITD, organ I instancji nie naruszył przepisów o uzupełnieniu decyzji. W opinii GITD, w sprawie nie miały także zastosowania regulacje art. 92c u.t.d. W skardze, skarżący zaskarżył decyzję GITD w całości. Decyzji tej zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 K.p.a., polegające na nieuchyleniu decyzji DWITD i wydanie skarżonej decyzji pomimo tego, że organ I instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, że pojęcie "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym", zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" (zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.), co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję, wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym (w tym przypadku skarżący), aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym, musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego, określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia w/w przepisów winna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d., w sytuacji, kiedy przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania; b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym, musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych - przy wykładni w/w przepisów u.t.d. - doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; c) (w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt 2b) art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji, w której organy obu instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; d) (w przypadku uznania przez Sąd, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego) art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. (poprzez ich bezpodstawne zastosowanie), polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i nieuzasadnione niczym kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji winno było prowadzić do odmowy zastosowania w/w przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją RP; e) art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez błędne przyjęcie, że mogą być one zastosowane wobec skarżącego, w sytuacji, gdy przepisy te stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc - zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) - na takie przepisy nie można się powoływać wobec jednostek. W sytuacji, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że sporne przepisy u.t.d., w szczególność art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d., stanowią przepisy techniczne w rozumieniu w/w Dyrektywy, skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd do TSUE z wnioskiem o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 i obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Na podstawie art. 193 Konstytucji RP, zawnioskował także, aby Sąd zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem - w ocenie skarżącego - regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie - w całości - zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wnioskował o zasądzenie kosztów i wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, GITD wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie, Sąd oddalił wnioski skarżącego o wystąpienie z pytaniami do TSUE i Trybunału Konstytucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, z uwagi na wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenie ustanowione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowi, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zasadą - wynikającą z przytoczonego wyżej art. 5 ust. 1 u.t.d. - jest, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (co - zgodnie z art. 4 pkt 3 w zw. z pkt 1 i 2 u.t.d. - oznacza podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy /.../) wymaga odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji - odrębnej od pozostałych, udzielenie której wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określona art. 6 u.t.d. Regulacja art. 12 ust. 2 u.t.d., w myśl której, licencja na krajowy transport drogowy osób m.in. samochodem osobowym nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d. Potwierdza to istnienie podziału przewozów na okazjonalne i wykonywane taksówką. Zgodnie z tytułem ustawy, wszystkie wskazane w niej formy i odmiany przewozu stanowią transport drogowy. Zatem przewóz okazjonalny nie jest czymś innym niż transport drogowy lecz stanowi jedną z jego uregulowanych ustawą form. Sąd podziela stanowisko GITD, że sporny w sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, który nie spełniał wymogów wykonywania tego przewozu, określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., tj. nie był wykonywany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, warunki tego przewozu (wykonywanego w dniu kontroli) nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa a opłata nie była ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu. Okoliczności te potwierdzili pasażerowie (uczestnicy skontrolowanego przewozu), którzy zostali przesłuchani w charakterze świadków. Obaj świadkowie jednoznacznie zeznali, że nie zawierali umowy pisemnej z kierowcą ani nie ustalali wysokości opłaty za wykonanie usługi przed rozpoczęciem jej wykonania. Posiadana przez skarżącego licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, której wypis w trakcie kontroli okazał kierujący pojazdem, nie była licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką (nie spełniała kryteriów określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d) i nie uprawniała do wykonywania takiej działalności. Według Sądu, licencja, którą posługiwał się skarżący, uprawniała do wykonywania przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d. Słusznie wywiodły orzekające w sprawie organy, że posiadając w/w rodzaj licencji, określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. licencję uprawniająca wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych, skarżący miał obowiązek stosowania się do zakazów (nakazów) określonych w w/w przepisach gdyż przewozy okazjonalne nie są odrębną instytucją prawną od przewozów określonych w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Reasumując, skontrolowany przewóz zasadnie usankcjonowano karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. W opinii Sądu, w sprawie przeprowadzono prawidłowo proces administracyjny. I tak - pismem z 6 grudnia 2018 r. - organ I instancji zawiadomił skarżącego, jako stronę, o wszczęciu postępowania z urzędu i poinformował o treści art. 10 § 1 K.p.a., dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego prawa strona skorzystała, składając wyjaśnienia w piśmie z 12 grudnia 2018 r. i wypowiadając się co do zebranych dowodów. Należy zaakcentować, że po zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania, organ I instancji nie przeprowadzał już żadnych innych dowodów. Według Sądu, słusznie przyjął GITD, że strona miała tym samym zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem Sądu, w sprawie zbadano wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, realizując w ten sposób dyspozycje art. 7 i art. 77 K.p.a. Swoje rozstrzygnięcia organy oparły na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny (zgodnej z art. 80 K.p.a.). Uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzji w sposób wymagany przez normę art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, organ I instancji przeprowadził dowód z zeznań kierowcy M.G. (stan faktyczny sprawy został ustalony także na podstawie tych zeznań). Wyjaśnił, czy przed rozpoczęciem kontrolowanego przewozu została zawarta umowa określająca warunki jego wykonania. Pasażerowie (A. F. i K. G. przesłuchani w charakterze świadków) jednoznacznie zeznali, iż takiej umowy nie zawierali (usługę zamówili przy pomocy aplikacji [...] zainstalowanej w telefonie A. F.) oraz że opłatę za wykonanie usługi uiścili kierującemu w gotówce, od którego otrzymali potwierdzenie uiszczenia opłaty. Słusznie podnosi GITD, że kierujący pojazdem nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli oraz że mocy dowodowej tego protokołu nie pozbawia okoliczność odmowy podpisania przez niego tego protokołu, z uwagi na niezrozumienie jego treści. Odmowa podpisania protokołu kontroli przez kontrolowanego nie pozbawienia go doniosłości dokumentu urzędowego, jeżeli kontrolowany brał udział w czynnościach kontrolnych i umożliwiono mu przedstawienie swoich uwag co do sposobu, warunków i wniosków z kontroli, co w sprawie miało miejsce. W opinii Sądu, trafnie dowodzi GITD, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d., tj. nakazujących niewszczynanie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej lub jego umorzenie. Sąd uznał, że w sprawie nie mamy do czynienia z przepisami technicznymi, które podlegają notyfikacji, zgodnie z dyrektywą notyfikacyjną. Sporna usługa nie jest "usługą społeczeństwa informacyjnego" lecz "usługą w dziedzinie transportu", która nie podlega obowiązkowi notyfikacji (por.: wyroki TSUE: C-320/16 z 10 kwietnia 2018 r. i C-434/15 z 11 maja 2017 r. oraz opinie Rzecznika Generalnego; dostępne: CURIA). Sąd stwierdził, że w sprawie zastosowano prawidłowo przepisy prawa i w związku z tym oddalił wniosek skarżącego o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Zdaniem Sądu, zastosowane w sprawie przepisy nie naruszają wartości (zasad) konstytucyjnych, w tym tych powołanych w skardze. Według Sądu, przepisy te nie różnicują w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych. Traktują jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących działalność na podstawie ogólnej "licencji transportowej", wydanej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 u.t.d., zmierzając jedynie do wyraźnego odróżnienia tych przedsiębiorców od podmiotów świadczących specyficzne usługi transportu drogowego osób taksówką (na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d.), które - w świetle u.t.d. - zobowiązane są do spełnienia wielu innych, surowszych wymogów w zakresie prowadzonych usług przewozowych - innych dla licencji na przewozy okazjonalne oraz innych dla "licencji taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie "licencji taksówkowej". Z uwagi na powyższe, Sąd oddalił wniosek skarżącego o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Reasumując, jako nieuzasadnione, Sąd ocenił postawione w skardze zarzuty, zarówno natury materialnej, jak i procesowej. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku. ----------------------- 10