III SA/Wr 266/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 28 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we [...] z dnia [..]., nr [..] przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 28 czerwca 2019 r, którego odpis skutecznie doręczono stronie skarżącej W. P. w dniu 11 lipca 2019 r. (k. 20), wezwano stronę skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL. Wezwanie zawierało pouczenie, że niesunięcie braków formalnych skargi spowoduje jej odrzucenie. Termin do usunięcia przez skarżącego braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2019 r. Sąd odrzucił skargę wobec niesunięcia przez skarżącego braków. Skarżący wniósł pismo z 05 września 2019 r. zatytułowane "Zażalenie na postanowienie Sąd z dnia 22.08.2019", którym domagał się przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych oraz wskazał numer PESEL. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 11 września 2019 r., którego odpis skutecznie doręczono stronie skarżącej w dniu 27 września 2019 r. (k. 38 akt sądowych), wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 05 września 2019 r. poprzez oznaczenie rodzaju pisma , czy jest to zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 22 sierpnia 2019 r., czy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem nadanym w dniu 03 października 2019 r. (data na stemplu pocztowym), które wpłynęło do Sądu w dniu 04 października 2019 r., skarżący wskazał, że pismo z dnia 05 września 2019 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, których – jak wskazał skarżący – "nie zamierzenie nie udało mu się dotrzymać". Z akt sprawy wynika, że - mimo prawidłowo doręczonego (11 lipca 2019 r.) odpisu zarządzenia do usunięcia braków formalnych skargi - strona skarżąca braków tych nie usunęła. W tym samym dniu, to jest w dniu 11 lipca 2019 r., doręczono skarżącemu zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400,00 złotych. Skarżący wpis ten uiścił. Wniosek o przywrócenie terminu, pierwotnie określony przez skarżącego zażaleniem, został wniesiony przez skarżącego już po doręczeniu mu w dniu 30 sierpnia 2019 r. (k. 31) postanowienia z dnia 22 sierpnia 2019 r., którym Sąd w punkcie 1 odrzucił skargę, a w punkcie 2 zwrócił stronie skarżącej kwotę 400,00 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżący pismem nadanym w dniu 03 października 2019 r. (data na stemplu pocztowym) doprecyzował, że jego pismo z dnia 05 września 2019 r. zatytułowane "Zażalenie" jest w rzeczywistości wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W swoim wniosku, podając jednocześnie swój numer PESEL, skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił jego skargę bez rozpoznania. Podniósł również, że w związku z prowadzeniem przez niego [..] działalności gospodarczej [..]. Brak terminowej odpowiedzi na wezwanie Sądu był, według skarżącego, przeoczeniem. Skarżący podniósł również, że nałożona na niego kara pieniężna jest niewspółmierna do winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, 1467, 1629, z 2019 r. poz. 11, 934, dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wymogi formalne skargi zostały z kolei wskazane w art. 57 § 1 p.p.s.a., natomiast na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 b p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo będącej osobą fizyczną. Skarżący w zakreślonym terminie nie podał tegoż numeru, a tym samym skarga podlegała odrzuceniu w myśl przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl przepisów art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w stopniu dostatecznym, że nie dokonał czynności bez swojej winy. W tym samym dniu, w którym doręczono mu wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru PESEL, doręczono mu przecież również zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący wpis ten uiścił, a więc rozumiał treść i znaczenie wezwania oraz konsekwencje niezastosowania się do tegoż wezwania. Nie sposób przy tym przyjąć, by "przeoczenie" wzywanego przez Sąd skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi mogło zostać uznane za uzasadniającą przywrócenie skarżącemu terminu przyczynę. Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, o których stanowi przepis art. 87 § 2 p.p.s.a., ograniczając się jedynie do ogólnego wskazania na jego sytuację zawodową, na prowadzenie [..] działalności gospodarczej i konieczność częstego podróżowania. Brak zamiaru niedotrzymania zakreślonego skarżącemu przez Sąd terminu, podnoszony we wniosku przez skarżącego, czy też wskazywane przez niego "przeoczenie", nie wystarczają w ocenie Sądu do uznania, że po stronie skarżącego brak jest winy w uchybieniu terminu. Nadto skarżący w żaden sposób nie wykazał, by czynność, której dokonał wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, została przez niego dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z pism skarżącego nie sposób nadto dowiedzieć się, jaka była właściwie – poza przeoczeniem – przyczyna uchybienia terminu, która spowodowała to właśnie przeoczenie i dlaczego przyczyna ta nie wpłynęła jednocześnie na ewentualne przeoczenie w uiszczeniu przez skarżącego wpisu od skargi, mimo że obydwa wezwania zostały doręczone skarżącemu dokładnie w tej samej dacie. Brak jest wreszcie od skarżącego wyjaśnienia, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, od której należało liczyć termin do wniesienia pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w myśl przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarżący uznał jedynie, że termin siedmiu dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczyć należy od doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi. W konsekwencji uznać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił w stopniu wystarczającym okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu argumentacja, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i pracuje nie wystarcza do uznania, że wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony. Skarżący bowiem nie był z tego powodu pozbawiony możliwości usunięcia braków formalnych skargi, mogąc chociażby przesłać do Sądu pismo za pomocą operatora pocztowego. Zgodnie z treścią przepisu art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Zupełnie na marginesie wskazać także wypada, że podniesiony przez skarżącego również i taki argument, że nałożona na niego kara pieniężna jest według niego "niewspółmierna do winy", uznać należy za nieuzasadniony w odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu. Wysokość i zasadność nałożenia kary pieniężnej może bowiem być przedmiotem merytorycznego rozpoznania skargi, która z uwagi na nieusunięcie przez skarżącego jej braków formalnych w terminie, podlegała przecież odrzuceniu. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.