III SA/Wr 267/16

Wrocław dnia 30 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ż.C.-T. i D. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ż. C.-T. i D. T. (dalej jako: "skarżący") zawarli w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podali, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało utratą płynności finansowej, popadnięcie w spiralę zadłużenia a nawet pozbawienia środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali aby groziło im niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych jak i doktryna stoją na stanowisku, że sama groźba egzekucji środków pieniężnych co do zasady nie stanowi niebezpieczeństwa o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W razie bowiem wygranej przed sądem administracyjnym możliwy jest zwrot stronom wyegzekwowanych środków. Chyba, że strony nie posiadają wystarczającej ilości środków pieniężnych. Ta okoliczność sprawy nie jest jednak możliwa do ustalenia, albowiem skarżący nie przedstawili jakichkolwiek dokumentów obrazujących ich obecną sytuację finansową. Wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak na wstępie.