III SA/Wr 271/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 13 maja 2024 r. Nr SKO.RD/41/11/24 w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia, przechowywania i wyceny wartości pojazdu oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 maja 2024 r. (nr SKO.RD/41/11/24) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Jeleniej Góry (dalej: Prezydent, organ I instancji) z dnia 13 kwietnia 2018 r. (nr 23/SM/2018) w sprawie zobowiązania Ł. W. (dalej: skarżący) i P. K. solidarnie do uiszczenia kosztów usunięcia, przechowywania i wyceny wartości pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] w kwocie 10.581 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm., dalej: p.r.d.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 29 października 2016 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Jeleniej Górze pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] został odholowany na parking strzeżony z powodu naruszenia przepisów p.r.d. Według wydruku z bazy Krajowego Systemu Informacyjnego Policji - Zapytanie o pojazd, zawierającej dane ujęte w Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP) z dnia 21 listopada 2016 r., jako ostatni właściciele przedmiotowego pojazdu figurowali A. K. i S. F. W aktach sprawy znajduje się umowa sprzedaży samochodu z dnia 26 października 2015 r., na podstawie której pojazd nabył Ł. W. Pismem z 12 grudnia 2016 r. Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze zawiadomił Ł. W. o usunięciu z drogi przedmiotowego samochodu. Powiadomienie to, wysłane na adres: S. [...], [...] L., po dwukrotnym awizowaniu w dniach: 23 grudnia 2016 r. i 2 stycznia 2017 r., zostało zwrócone nadawcy, jako niepodjęte w terminie. Pismem z 9 lutego 2017 r. Prezydent Miasta Jeleniej Góry złożył do Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz wnioskodawcy. W treści wniosku powołał się na powiadomienie z 12 grudnia 2016 r. Postanowieniem z 30 maja 2017 r. (sygn. akt I Ns 147/17) Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny orzekł przepadek przedmiotowego samochodu na rzecz Miasta na prawach powiatu Jelenia Góra. W uzasadnieniu wskazano, że powiadomieniem z 12 grudnia 2016 r. Komenda Miejska Policji w Jeleniej Górze zwróciła się do właściciela pojazdu z zawiadomieniem o usunięciu pojazdu informując, że nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia skutkuje wystąpieniem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. Właściciel nie odebrał pojazdu. Prezydent Miasta Jeleniej Góry decyzją z dnia 13 kwietnia 2018 r. orzekł o zapłacie kosztów powstałych w następstwie usunięcia z drogi publicznej przez właściciela pojazdu Ł. W. i użytkownika P. K. zobowiązanego solidarnie oraz wskazał, że koszty obejmują należność z tytułu usunięcia, przechowywania i wyceny wartości pojazdu od dnia usunięcia pojazdu do dnia utylizacji pojazdu, w wysokości 10.581 zł. Decyzja ta została wysłana skarżącemu na adres: S. [...], [...] L. i uznana za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 15 lutego 2022 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze wpłynęło odwołanie Ł. W. od ww. decyzji z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skarżący wskazał, że decyzję wysłano na adres S. [...], podczas gdy od co najmniej czterech lat nie mieszka on pod tym adresem. Obecnie zamieszkuje pod adresem P. [...], [...] L.1, w którym zakupił dom, zaś wcześniej zamieszkiwał pod adresem [...], [...] L.1. Skarżący wskazał, że nie miał świadomości, że wydano decyzję, na mocy której nałożono na niego obowiązek. W odwołaniu skarżący podniósł, że w dniu 5 stycznia 2016 r. sprzedał sporny pojazd M. M. Skoro od tego dnia nie jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, to nie mógł go porzucić w październiku 2016 r. Do odwołania dołączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego kserokopię umowy sprzedaży pojazdu z dnia 5 stycznia 2016 r. SKO postanowieniem z 30 czerwca 2022 r. stwierdziło uchybienie przez Ł. W. terminu do złożenia odwołania, a postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2022 r. odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wyrokiem z dnia 5 października 2023 r. (sygn. akt III SA/Wr 813/22), uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 31 stycznia 2023 r. SKO przywróciło skarżącemu termin do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 15 marca 2024 r. SKO wezwało skarżącego do nadesłania oryginału umowy sprzedaży pojazdu z dnia 5 stycznia 2016 r. Ponadto, z uwagi na to, że w chwili zawarcia umowy M. M., na rzecz którego miała nastąpić sprzedaż pojazdu, nie miał ukończonych 18 lat, a zatem nie posiadał pełnej zdolności do czynności prawnej, Kolegium wezwało skarżącego do nadesłania potwierdzenia tej umowy dokonanego przez przedstawiciela ustawowego M. M. lub przez samego M. M. (po uzyskaniu pełnoletności) - wymaganego przepisem art. 18 Kodeksu cywilnego - pod rygorem uznania umowy za nieważną. W dniu 28 marca 2024 r. do Kolegium wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym poinformował, że zwrócił się do M. M. o potwierdzenie zawarcia umowy. Pełnomocnik złożył też wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. M. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 maja 2024 r. SKO utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że sprawa dotyczy ustalenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia pojazdu, wynikłych z wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Podniosło, że zasadniczą materialnoprawną podstawę rozpoznania sprawy stanowią przepisy art. 130a p.r.d. i powołało ich treść. Wskazało, że sporna jest kwestia własności usuniętego z drogi pojazdu. Zdaniem organu I instancji, właścicielem pojazdu był wówczas Ł. W., z czym nie zgadza się Ł. W. podnosząc w odwołaniu, że w dniu 5 stycznia 2016 r. dokonał zbycia pojazdu na rzecz M. M. na podstawie umowy sprzedaży. SKO doszło do przekonania, że skarżący nie udowodnił, że rzeczywiście w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, tj. w dniu 29 października 2016 r., nie był już właścicielem spornego pojazdu. Podkreśliło, że ani Ł. W., ani też M. M., który miał kupić pojazd, nie dokonali zawiadomienia starosty o zbyciu/nabyciu pojazdu. Wprawdzie obowiązek wynikający z art. 78 ust. 2 p.r.d. służy celom ewidencyjnym, podobnie, jak i wpis w ewidencji pojazdów, nie wpływając na skuteczność ewentualnego przeniesienia prawa własności pojazdu, jednak brak takiego zgłoszenia stanowi istotną okoliczność przeczącą twierdzeniom odwołania. W niniejszej sprawie, brak zgłoszenia i powołanie się na rzekomą umowę sprzedaży z dnia 5 stycznia 2016 r. dopiero po wielu latach od jej zawarcia, zdaniem Kolegium, stawia pod znakiem zapytania prawdziwość twierdzeń skarżącego o zawarciu umowy sprzedaży z 5 stycznia 2016 r. Zdaniem Kolegium, autentyczność tego dokumentu budziła wątpliwości, a skarżący, pomimo wezwania, nie przesłał oryginału umowy. Ponadto Kolegium zauważyło, że ewentualna umowa - nawet, gdyby faktycznie doszło do jej zawarcia - wobec braku jej potwierdzenia przez M. M. jest nieważna. Tym samym, nie wywołała ona skutku w postaci przeniesienia własności pojazdu na kupującego. Co istotne, skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosił żadnych dalszych wniosków dowodowych, które mogłyby doprowadzić do innych ustaleń w sprawie. Kolegium zaznaczyło również, że prawomocnym postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Miasta na prawach powiatu Jeleniej Góry. W postanowieniu tym, jako właściciela pojazdu wskazano Ł. W. Kolegium podkreśliło, że w sprawie nie jest spornym, że 29 października 2016 r. wydana została dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym. Zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. o powyższym oraz o obowiązku odebrania pojazdu powiadomiono Ł. W., jako ustalonego właściciela pojazdu, który nie odebrał pojazdu z parkingu w terminie 3 miesięcy. Wskutek wniosku Miasta na prawach powiatu Jelenia Góra, Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze orzekł o przepadku spornego samochodu na rzecz wnioskodawcy. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 14 lipca 2017 r. W świetle powyższego, zasadne stało się obciążenie całością kosztów związanych z usunięciem pojazdu z drogi solidarnie Ł. W. oraz P. K., który kierował pojazdem w chwili jego zatrzymania. Kolegium wskazało, że ustalona w decyzji I instancji kwota została prawidłowo wyliczona. W skardze do Sądu skarżący zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. M., podczas gdy na etapie postępowania administracyjnego przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżący Ł. W. nie dysponował oryginałem umowy sprzedaży z dnia 5 stycznia 2016 r. ani oświadczeniem M. M. a to z tego powodu, że M. M. nie zareagował na pismo z dnia 22 marca 2024 r., co zmusiło skarżącego Ł. W. do poszukiwania kontaktu z M. M. Skarżący wniósł o: 1. przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów: - umowy sprzedaży z dnia 5 stycznia 2016 r. - na fakt: treści dokumentu, zawarcia umowy sprzedaży z dnia 5 stycznia 2016 r. dotyczącej pojazdu marki [...] (numer rejestracyjny: [...]), - pisma z dnia 7 czerwca 2024 r. - na fakt: treści dokumentu, potwierdzenia umowy sprzedaży z dnia 5 stycznia 2016 r. dotyczącej pojazdu marki [...] (numer rejestracyjny: [...]); 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości; 3. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że jego pełnomocnik pismem z dnia 22 marca 2024 r. zwrócił się do M. M. o potwierdzenie zawartej umowy. Na ww. pismo M. M. nie udzielił odpowiedzi. W związku z tym pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 10 maja 2024 r. wniósł m.in. o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. M.. SKO nie przeprowadziło ww. dowodu. Skarżący podkreślił, że jeśli organ miał wątpliwości, co do prawdziwości przedłożonego przez skarżącego dokumentu (kserokopia ww. umowy), to powinien dążyć do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja SKO w Jeleniej Górze utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu solidarnie dla skarżącego oraz P. K. kosztów usunięcia, przechowywania i wyceny wartości pojazdu marki [...] w kwocie 10.581 zł. Zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d. koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 130a ust. 10i p.r.d., jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Zgodnie z art. 130a ust. 10 p.r.d. starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. W myśl art. 130a ust. 10a p.r.d. starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia. W sprawie, pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze zawiadomił skarżącego o usunięciu z drogi przedmiotowego samochodu. Powiadomienie to wysłane na adres: S. [...], [...] L., po dwukrotnym awizowaniu w dniach: 23 grudnia 2016 r. i 2 stycznia 2017 r., zostało zwrócone nadawcy, jako niepodjęte w terminie i uznane za doręczone. W konsekwencji pismem z 9 lutego 2017 r. Prezydent Miasta Jeleniej Góry złożył do Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz wnioskodawcy. W treści wniosku powołał się na powiadomienie z 12 grudnia 2016 r. Postanowieniem z 30 maja 2017 r. (sygn. akt I Ns 147/17) Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny orzekł przepadek przedmiotowego samochodu na rzecz Miasta na prawach powiatu Jelenia Góra. Postanowienie to jest prawomocne od 14 lipca 2017 r. Co do zakresu postępowania o przepadek samochodu, należy odnieść się do art. 130a ust. 10e p.r.d., w myśl którego w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Uregulowania te zostały wprowadzone do p.r.d. na mocy art. 1 lit. j) i k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152 poz. 1018, dalej: ustawa zmieniająca). Zmiany te miały na celu realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK, Trybunał) z 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 (LEX 382611), stwierdzającego niezgodność art. 130a ust. 10 i art. 130a ust. 11 pkt 3 p.r.d. (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) z Konstytucją RP. Chodziło także o doprecyzowanie przepisów dotyczących usuwania pojazdów na koszt właściciela. W uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej (druk sejmowy VI.2816) wyjaśniono, że Trybunał we wspomnianym wyroku o sygn. akt P 4/06 przyjął niezgodność art. 130a ust. 10 ustawy p.r.d. w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Zakwestionowany przez TK przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. naruszał wzorce konstytucyjnie w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. W dotychczasowym stanie prawnym na rzecz Skarbu Państwa przechodziła własność pojazdów, które zostały usunięte z drogi na skutek naruszenia przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu drogowego i nie zostały odebrane przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia. Do przejścia własności takich pojazdów na rzecz Skarbu Państwa dochodziło w związku z uznaniem ich za porzucone z zamiarem wyzbycia się z mocy ustawy, co - w ocenie Trybunału - pozostawało w sprzeczności z przepisami konstytucyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 46 Konstytucji RP przepadek rzeczy, może nastąpić tylko w sytuacjach określonych w ustawie i tylko na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Stąd ustawą zmieniającą wprowadzono zmiany w omawianym zakresie w p.r.d., na mocy których według nowego brzmienia art. 130a ust. 10 ustawy określono, że w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli pojazd nie został odebrany przez osobę uprawnioną w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia, a sąd będzie orzekał o przepadku pojazdu w trybie postępowania cywilnego w postępowaniu nieprocesowym. Sąd przed wydaniem orzeczenia o przepadku pojazdu ma obowiązek zbadać, czy zostały spełnione ku temu wszystkie przesłanki, a w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dopiero po spełnieniu tych przesłanek będzie mógł orzec przepadek pojazdu. Trybunał także orzekł niekonstytucyjność art. 130a ust. 11 pkt 3 p.r.d. wskazując, że niezgodne z ustawą zasadniczą jest formułowanie upoważnień ustawowych do uregulowania w drodze aktów wykonawczych kwestii związanych z ograniczeniem prawa własności. NSA w wyroku z 30 stycznia 2024 r. (sygn. akt II GSK 873/23, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA) wskazał, że nie można podzielić poglądu, zgodnie z którym w postępowaniu o przepadek samochodu prowadzonym przez sąd cywilny dochodzi tylko do wiążącego ustalenia również dla organów (także na użytek dalszego postępowania prowadzonego na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d.) nowego właściciela – powiatu. Muszą być także poczynione ustalenia co do właściciela, któremu "odejmuje się prawo własności" (art. 130a ust. 10 i ust. 10e p.r.d.), jak zauważył Trybunał w ww. wyroku (por. także wyroki NSA z: 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1271/21 i II GSK 1236/22; CBOSA). NSA ponadto podkreślił, że żaden z przepisów p.r.d. nie wyłącza skutków postanowienia wydanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 6106 i art. 6107 k.p.c. (o przepadek pojazdów) w zw. z art. 130a ust. 10 p.r.d., a przewidzianych w art. 365 § 1 k.p.c. Wspomniany przepis stosowany odpowiednio w postępowaniu nieprocesowym na mocy art. 13 § 2 k.p.c. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W konsekwencji postanowienie wydane w postępowaniu przed sądem cywilnym, w świetle powołanych regulacji wiązało organy nie tylko w zakresie ustaleń co do nowego właściciela pojazdu (w sprawie: Miasto Jelenia Góra), co do którego orzeczono przepadek, ale i co do dotychczasowego właściciela tego pojazdu (skarżący). W konsekwencji prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego stwierdzające przepadek pojazdu, wydane w postępowaniu zainicjowanym na podstawie art. 130a ust. 10 p.r.d., było wiążące dla organu prowadzącego następnie postępowanie w oparciu o art. 130a ust. 10h p.r.d., także w kwestii dotychczasowego właściciela pojazdu. Skoro zatem postanowienie Sądu orzekającego przepadek spornego pojazdu miało wiążący skutek także w kwestii ustalenia dotychczasowego właściciela pojazdu, to brak było podstaw do zgłaszania braku prawidłowości i zupełności postępowania administracyjnego w tym zakresie, a zatem nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Zaznaczyć należy, że dotychczasowy właściciel był uczestnikiem postępowania przed sądem cywilnym w postępowaniu o przepadek rzeczy. W tym właśnie postępowaniu skarżący powinien był przedstawić wszelkie dowody wykazujące, że nie był właścicielem spornego pojazdu w dacie jego usunięcia z drogi, w tym umowę sprzedaży z 5 stycznia 2016 r. Sąd cywilny bowiem, orzekając o przepadku pojazdu na rzec powiatu, ma obowiązek ustalenia dotychczasowego właściciela lub osoby uprawnionej, gdyż musi ustalić, czy prawidłowo te osoby powiadomione nie odebrały pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia (art. 130a ust. 10 p.r.d.). Ustalenia w tym zakresie były wiążące dla organu ustalającego następnie koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu na podstawie art. 130a ust.10h p.r.d. Wobec powyższego dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 30 maja 2017 r. (sygn. akt I Ns 147/17) orzekające przepadek przedmiotowego samochodu, dopóty organy administracyjne są związane dokonanym przez Sąd ustaleniem, co do dotychczasowego właściciela pojazdu. W konsekwencji, skoro postanowienie wydane w postępowaniu przed sądem cywilnym wiązało organy, co do dotychczasowego właściciela pojazdu i organy nie mogły dokonywać własnych ustaleń w tym zakresie, to SKO prawidłowo utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji zobowiązujące skarżącego oraz P. K. solidarnie do uiszczenia kosztów usunięcia z drogi, przechowywania i wyceny wartości przedmiotowego pojazdu. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym Sąd nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.