III SA/Wr 277/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec Asesor WSA Magdalena Jankowska - Szostak Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] jako ciężarowo - uniwersalny postanowił: umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...] zarejestrowano wskazany w osnowie postanowienia samochód jako ciężarowo – uniwersalny. Prokurator Rejonowy w L. zakwestionował tę rejestrację składając sprzeciw do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. i domagając się stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] (nr [...]) stwierdziło nieważność decyzji dotyczącej rejestracji pojazdu, przyjmując, że ponowna rejestracja samochodu po dokonaniu zmiany jego rodzaju nie potwierdzonej świadectwem homologacyjnym, stanowiła rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności tego zapisu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pomimo wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem Prokuratora zawartym w sprzeciwie, Prokurator złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] wskazując w uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie zapadło orzeczenie zgodne z żądaniem Prokuratora. Pismem z dnia [...] Prokurator Rejonowy złożył skargę na opisaną w osnowie decyzję wnosząc o jej uchylenie. Pismem z [...] złożono wniosek o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wskazując, że wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczenia prowadzą w istocie do wyeliminowania z obrotu pranego decyzji, na podstawie której dokonano rejestracji. Podniesiono, że niezrozumiałe jest stanowisko Prokuratora kwestionujące w skardze orzeczenie, którym uwzględniono złożony przez niego sprzeciw. Pismem z dnia [...] Prokurator Rejonowy cofnął skargę i wniosek o ustanowienie kuratora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a.– uzależniona od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z żądaniem Prokuratora. W konsekwencji Prokurator złożył wniosek o cofnięcie skargi, a zatem konieczne stało się zbadanie dopuszczalność tej czynności procesowej. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że przepisy obowiązujące w dacie rejestracji przedmiotowego samochodu mogły budzić uzasadnione wątpliwości, co do istnienia obowiązku przedstawienia świadectwa homologacji przy ponownej rejestracji pojazdu, a rozbieżności interpretacyjne w tym zakresie były usprawiedliwione nieprecyzyjnym brzmieniem przepisów. Zarejestrowanie zatem pojazdu, mimo braku świadectwa homologacji potwierdzającego dokonaną zmianę jego rodzaju, nie mogło być uznane za oczywiste naruszenie prawa. Niemniej jednak zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Uchylenie zaskarżonej decyzji byłoby natomiast orzeczeniem wydanym na niekorzyść skarżącego. Wskazać przy tym należy, że przedmiotowa decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, ponieważ różna wykładnia przepisów budzących wątpliwości nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Sąd nie dopatrzył się również innych wad skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji określonych w art. 156 k.p.a. Wobec powyższego uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.