III SA/Wr 28/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego oddala skargę. Sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięć sądowoadministracyjnych, w następujących okolicznościach. Pismem datowanym na dzień [...] r. (data wpływu do siedziby organu pierwszej instancji – [...] r.) skarżącym złożył wniosek o wznowienie postępowania i o uchylenie w jego ramach dwóch decyzji: 1) Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. (Nr [...]) oraz 2) Wojewody W. z dnia [...] r. (Nr [...]), wydanych w sprawie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób. Wnioskodawca powołał się na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. ([...]), w którym Sąd ten: uznał za nieważne orzeczenie Kolegium do Spraw Wykroczeń przy Wojewodzie W. z dnia [...] r. (Nr rej. [...]) dotyczące popełnienia przez skarżącego wykroczenia w dniu [...] r.; oddalił wniosek o unieważnienie orzeczenia Kolegium do Spraw Wykroczeń przy Prezydencie Miasta S. z dnia [...] r. (Nr rej. [...]) dotyczącego popełnienia przez skarżącego wykroczenia w dniu [...] r. i oddalił wniosek o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. (Nr [...]) w sprawie cofnięcia skarżącemu, na stałe, zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Prezydent Miasta S. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącego, z powodu złożenia go z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO" lub "Kolegium"), decyzją z dnia [...] r. ([...]) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzielając przedstawione w nim stanowisko. Dodatkowo Kolegium zaznaczyło, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Tutejszy Sąd – wyrokiem z dnia [...] r. ([...]), wydanym po rozpoznaniu skargi zainteresowanego – uchylił decyzję SKO z dnia [...] r., ponieważ stwierdził, że w sprawie zachodzi uchybienie reguł procesowych. Sąd dopatrzył się bowiem w odwołaniu skarżącego od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta S. (z dnia [...] r.) znamion wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie. Tym samym, wydanie decyzji przez organ drugiej instancji uznane zostało za przedwczesne. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z [...] r. ([...]) oddalił skargę kasacyjną Kolegium. W związku z tym sprawa wznowienia postępowania, którego przedmiotem było cofnięcie na stałe zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego przez skarżącego, została ponownie rozpatrzona przez organy administracji, według wiążących je wytycznych, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] roku. W konsekwencji, postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) Prezydent Miasta S. odmówił przywrócenia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w przedmiocie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. ([...]). Na to ostatnie orzeczenie skarżący wywiódł skargę, która została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia [...] r. ([...]). Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem [...] r. wobec nie wniesienia skargi kasacyjnej. Natomiast rozpatrując ponownie odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. (Nr [...]) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego, Kolegium – decyzją z dnia [...] roku ([...]) – utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyższego stopnia przedstawił przede wszystkim dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie a następnie podkreślił, że skarżący nie dochował ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, o czym przesądziła ostateczna odmowa przywrócenia terminu do wniesienia takiego wniosku. Kolegium uznało zatem, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia. W skardze na ostatnio wymienione orzeczenie SKO (z dnia [...] r.) skarżący wniósł o uchylenie tej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie odwoławcze prowadzone było bez jego udziału. Zarzucił ponadto stosowanie wobec niego represji politycznych oraz przekroczenie swobody i uznania administracyjnego. W związku z tym wywodził, iż powinien być wyznaczony inny organ do rozpoznania jego wniosków o wznowienie postępowania. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", uprawienia sądu administracyjnego sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, określonymi w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej strony, jeśli weryfikowane orzeczenie odpowiada prawu, sąd administracyjny zobligowany jest do oddalenia skargi, zgodnie z dyspozycją art. 151 tej samej ustawy. Rozpoznając skargę w świetle powołanych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] roku ([...]), w której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. (Nr [...]) odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. cofającą skarżącemu na stałe zezwolenie na prowadzenie transportu drogowego. Należy wskazać, że wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej, która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości, odnoszącą się do rozstrzygnięć, które uzyskały już walor orzeczeń ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Dlatego też, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada w pierwszej kolejności, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. i czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 tego kodeksu. Jeżeli przekroczono termin do złożenia podania o wznowienie, lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wydaje decyzję odmawiającą wznowienia. Taka sytuacja zaistniała właśnie w rozpoznawanej sprawie, ze względu na nieterminowość wniosku skarżącego. O kierunku rozstrzygnięcia przesądziła ostateczna już i prawomocna odmowa organów administracji przywrócenia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Pierwszoinstancyjne postanowienie Prezydenta Miasta S. wydane w tym przedmiocie w dniu [...] r. (Nr [...]) zostało utrzymane w mocy przez Kolegium, postanowieniem tego organu z dnia [...] r. ([...]), a skarga zainteresowanego została oddalona prawomocnym już wyrokiem tutejszego Sądu z dnia [...] r. ([...]). Od tego ostatniego wyroku skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawomocny wyrok tutejszego Sądu, o którym była ostatnio mowa, wiąże zarówno organy administracji publicznej, jak i skład orzekający w niniejszej sprawie, który nie może już dokonywać własnej oceny zagadnienia terminowości wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Skoro zaś – w świetle wyroku WSA we Wrocławiu z dnia [...] r. ([...]) – wniosek skarżącego o wznowienie postępowania należało uznać za spóźniony (w kontekście art. 148 k.p.a.), Sąd mógł jedynie uznać decyzję Kolegium z dnia [...] roku ([...]) za zgodną z prawem. Wobec nieterminowości wniosku zainteresowanego, jego podanie o wznowienie nie mogło być bowiem rozpatrywane merytorycznie przez organy administracji publicznej. Taka ocena obligowała z kolei skład orzekający w tej konkretnej sprawie do oddalenia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Marginalnie tylko należy zauważyć, iż dokonanej oceny sprawy nie mogą skutecznie podważyć zarzuty sformułowane w skardze. Kwestia przekroczenia ustawowego terminu zakreślonego w art. 148 k.p.a. do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie pozostaje wszak w żadnym związku z represjami politycznymi, na które powołuje się skarżący. Także właściwość rzeczowa i miejscowa (zachowana przez organy obu instancji, które orzekały w sprawie wznowienia), wynika z jednoznacznych rozwiązań przyjętych w tej materii w k.p.a.