III SA/Wr 282/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie – Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) – Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant – Katarzyna Dziok po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 18 maja 2005 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia długu celnego, oddala skargę. W decyzji z dnia 28 października 2004 r., Nr [...], skierowanej do K. G., Naczelnik Urzędu Celnego w Z. stwierdził wygaśnięcie długu celnego, który został wymierzony zainteresowanemu w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia 24 czerwca 1999 r., Nr [...]. Pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie z dnia 28 października 2004 r. zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej we W. w decyzji z dnia 18 maja 2005 r., Nr [...], wydanej po rozpatrzeniu odwołania K. G. W uzasadnieniu takiego orzeczenia organ odwoławczy przytoczył treść art. 244 pkt 4 lit. "b" Kodeksu celnego, zgodnie z którym, dług celny wygasa – między innymi – wówczas, gdy towary przed ich zwolnieniem zostały zajęte i orzeczono ich przypadek. Ponieważ Sąd Rejonowy w P., wyrokiem z dnia 26 marca 2002 r. (sygn. akt: II K 512/01) orzekł o przepadku – na rzecz Skarbu Państwa – samochodu osobowego marki Nissan Primera, w stosunku do którego określony został wcześniej dług celny w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia 24 czerwca 1999 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zakwestionowana w odwołaniu strony decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. jest zgodna z prawem, ponieważ eliminuje ona w istocie skutek dwukrotnego ukarania zainteresowanego (orzeczeniem przepadku pojazdu oraz ściągnięciem należności za towar, wobec którego orzeczono przepadek). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (wniesionej z zachowaniem terminu, liczonego od daty doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. wydanej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia długu celnego) K. G. starał się jedynie podważyć zasadność ustalenia wysokości długu celnego w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia 24 czerwca 1999 r., Nr [...], oraz wykazać sprzeczność z prawem, która miałaby polegać na bezzasadnym przyjęciu, iż uszczuplił on należności Skarbu Państwa. Stanowisko to skarżący potwierdził również do protokołu na rozprawie przed WSA w dniu 19 maja 2006 r. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Treść skargi oraz rzeczywisty cel, do osiągnięcia którego zmierzał K. G. wnosząc skargę do WSA, potwierdzony przez samego skarżącego na rozprawie, wskazują na niezrozumienie przez niego zakresu przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy w związku z tym zauważyć, iż w ramach postępowania sądowoadministracyjnego uruchomionego skargą strony w związku z wydaniem przez organy celne obu instancji decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia długu celnego, kontrola Sądu mogła dotyczyć wyłącznie zgodności z prawem tych właśnie decyzji (tzn. decyzji Naczelnika UC w Z. z dnia 28 października 2004 r., Nr [...] oraz decyzji Dyrektora IC we W. z dnia 18 maja 2005 r., Nr [...]). Poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie pozostawała natomiast ocena prawidłowości decyzji Dyrektora UC w L. z dnia 24 czerwca 1999 r., Nr [...], w której określony został dług celny (ta ostatnia uwaga dotyczy tym bardziej – co zrozumiałe – wyroku sądu karnego orzekającego o przepadku spornego samochodu na rzecz Skarbu państwa). Decyzja z 1999 r. uzyskała już bowiem znacznie wcześniej walor rozstrzygnięcia ostatecznego i prawomocnego. Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpatrzeniu odwołania K. G., utrzymał bowiem w mocy to orzeczenie (decyzja Prezesa GUC z dnia 21 grudnia 1999 r., Nr [...]), a wyrokiem z dnia 2 lipca 2003 r. (sygn. akt: I SA/Wr 678/03) Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we W. oddalił skargę K. G. na dopiero co wskazaną decyzję Prezesa GUC. Oceniając zaś samą decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 18 maja 2005 r., Nr [...], wypada skonstatować, iż skład orzekający Sądu nie stwierdził, aby została ona wydana z jakimkolwiek naruszeniem prawa, które – w świetle przepisów art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej skrótowo jako p.p.s.a. – mogłoby stanowić podstawę wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. W szczególności organy celne obu instancji trafnie przyjęły, iż orzeczenie przepadku – na rzecz Skarbu Państwa – samochodu osobowego stanowiło podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia długu celnego określonego w decyzji Dyrektora Urzędu celnego w L. z dnia 24 czerwca 1999 r., Nr [...] związanego z tym pojazdem, stosownie do art. 244 pkt 4 lit. "b" Kodeksu celnego. Wydane w tym przedmiocie decyzje eliminują zaś rzeczywiście negatywne dla strony konsekwencje, w postaci niejako dwukrotnego "ukarania" strony zainteresowanej. Zważywszy powyższe i kierując się dodatkowo dyspozycją art. 151 p.p.s.a., Sąd był zobowiązany do oddalenia skargi jako nieuzasadnionej.