III SA/Wr 283/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Burmistrz Miasta P. decyzją z [...] Nr [...] orzekł o odmowie zameldowania D. M. na pobyt stały w P. przy ulicy C. [...]. D. M. wniosła od tej decyzji odwołanie podnosząc, że organ I instancji błędnie uznał, że nie zachodzą przesłanki do jej zameldowania, określone w art. 6 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych. Odwołująca się spełnia bowiem jedną przesłankę, gdyż ma zamiar pobytu stałego w lokalu przy ulicy C. [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz.U. Nr 139, poz. 993 ze zm.), wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zgłoszenie pobytu stałego złożone w organie meldunkowym przez stronę z podanym adresem zamieszkania w P. przy ulicy C. [...] nie zawierało potwierdzenia faktu jej zamieszkiwania. Organ I instancji przeprowadził zatem postępowanie w celu ustalenie miejsca pobytu strony. Fakt nie zamieszkiwania przez nią w lokalu przy ulicy C. [...] strona potwierdziła w zeznaniu z dnia [...] z którego wynika, że zamierza tam zamieszkać po zameldowaniu. Z protokołów przesłuchań z dnia [...] córki i syna strony, zamieszkujących w lokalu nr [...] wynika z kolei, że strona nie przebywa w lokalu, nie nawiązywała z nimi kontaktu, nie informowała ich, że zamierza zamieszkać w tym lokalu. Zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest dokonać zameldowania na podstawie zgłoszenia, przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. W sytuacji, gdy dane zgłoszone do zameldowania budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych zobowiązuje osoby przebywające na terytorium Polski do wykonywania obowiązku meldunkowego, który zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego. Artykuł 6 ust. 1 określa, iż pobytem stałym jest zamieszkanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na najemcy lub właścicielu lokalu, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, ciąży obowiązek potwierdzenia faktu pobytu osoby w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie na pobyt stały lub czasowy trwający powyżej 3 miesięcy. Ze względu na brak podpisu właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, potwierdzającego fakt pobytu w lokalu, organ I instancji ustalił bezspornie, że strona nie zamieszkuje w lokalu przy ulicy C. [...]. Zatem w świetle obowiązującego prawa nie spełniła warunku wymaganego do dokonania czynności zameldowania, którym jest zamieszkanie pod oznaczonym adresem. Organ ewidencji ludności rejestruje bowiem fakt pobytu osoby pod określonym adresem, zgodnie z procedurą realizacji obowiązku meldunkowego określonego w ustawie. W przypadku stwierdzenia, iż osoba nie zamieszkuje w lokalu, organ orzeka o odmowie zameldowania. W skardze na decyzję organu II instancji skarżąca wniosła o jej uchylenie bądź zmianę, aby umożliwić jej realizację prawa do zameldowania na pobyt stały w lokalu mieszkalnym w P. przy ul C. [...]. Była tam bowiem zameldowana na stałe do [...]. Skarżąca nie wymeldowała się stamtąd na własne życzenie. W tej sprawie jest prowadzone postępowanie sądowoadministracyjne. Skarżąca podniosła, że ani jej syn, ani też córka, zamieszkujący w przedmiotowym lokalu, nie mają do niego prawa. Zatem ich zeznania nie powinny być brane pod uwagę. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji, który przyjął, że skoro ani właściciel, ani inny podmiot dysponujący prawem do lokalu nie potwierdził pobytu skarżącej w przedmiotowym lokalu, to nie ma podstaw do dokonania czynności zameldowania na pobyt stały. Skarżąca podkreśliła, że wyjechała z P. w [...] w poszukiwaniu pracy. Wtedy miała tam miejsce stałego pobytu. Nie opuściła więc tego miejsca bez powodu i nadal jest to dla niej miejsce, z którym łączy ją zamiar stałego pobytu. Skarżąca powołała się na art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, według którego pobytem stałym jest zamieszkanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Definicja ta odpowiada treści art. 25 kodeksu cywilnego, określającego miejsce zamieszkania jako miejsce przebywania z zamiarem stałego pobytu. Według skarżącej z obu tych definicji wynika, że określenie miejsca zamieszkania bądź też stałego pobytu składa się z dwóch elementów: corpus, to jest rzeczywistego miejsca pobytu oraz z animus, to jest zamiaru stałego przebywania w danym miejscu. W przypadku skarżącej nastąpiło jedynie opuszczenie miejsca pobytu, a zatem utrata corpus. Jednakże animus dalej pozostaje. Z lokalem tym łączy ją bowiem zamiar stałego pobytu. Skarżąca podnosi więc, że nie opuściła miejsca stałego pobytu. Cały czas zamierza w nim bowiem przebywać. W obecnym miejscu pobytu nie zamierza pozostać na stałe, lecz jedynie na czas wykonywanej pracy. Według skarżącej skarga jest zatem zasadna. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Powołał się na ustalony stan faktyczny sprawy oraz na argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Według art. 5 ustawy, osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego (ust. 1); w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego (ust. 2). W obowiązującym stanie prawnym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy trwający powyżej 3 miesięcy zależne jest tylko od spełnienia przesłanki zamieszkania w lokalu z zamiarem stałego lub czasowego pobytu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, fakt pobytu osoby w lokalu potwierdza właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, podpisując formularz meldunkowy. O ile podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu nie potwierdza faktu pobytu, ma zastosowanie art. 47 ustawy, według którego organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (ust. 1); jeśli natomiast zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (ust. 2). W rozpatrywanej sprawie w zgłoszeniu skarżącej brak było potwierdzenia miejsca jej pobytu w lokalu, w którym zamierzała się zameldować na pobyt stały. Organ I instancji przeprowadził zatem na tę okoliczność postępowanie dowodowe, oparte na zeznaniach świadków oraz na oświadczeniu samej skarżącej, na podstawie których niespornie ustalił, że skarżąca w tym lokalu nie przebywa. Bezpodstawne są zarzuty skarżącej co do niedopuszczalności dowodu z zeznań jej córki i syna, zamieszkujących w P. w lokalu przy ul C. [...]. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 75 § 1 stanowi bowiem, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być zeznania świadków. Brak jest natomiast zakazu prawnego przesłuchania jako świadków dzieci strony postępowania administracyjnego. W świetle art. 83 § 1 kpa, zstępni strony mogą natomiast odmówić zeznań w charakterze świadka. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie. Sąd podkreśla, że według art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Z materiału sprawy bezspornie wynika, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu w chwili, kiedy zamierzała się tam zameldować na pobyt stały. Skarżąca zamieszkiwała lokalu przy ul C. [...] i była tam zameldowana na pobyt stały w przeszłości. Oświadczyła jednak, opuściła ten lokal w [...]r. Skarżąca jednocześnie utrzymuje, że nie opuściła lokalu na stałe, gdyż jest to dla niej w dalszym ciągu miejsce, z którym łączy ją zamiar stałego pobytu. Sąd stwierdza jednak, że skarżąca została z tego lokalu skutecznie wymeldowana ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...], nie zakwestionowaną na drodze sądowoadministracyjnej. W tej sprawie zapadł prawomocny wyrok WSA we W. z dnia [...], sygn. akt [...], którym Sąd oddalił skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] Nr [...] odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] Nr [...], w sprawie wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego w P., przy ul C. [...]. W zaistniałym stanie faktycznym nieprzebywania skarżącej w lokalu przy ul C. [...] brak było zatem podstawy prawnej do dokonania materialno-technicznej czynności zameldowania jej na pobyt stały w tym lokalu. W tym stanie rzeczy zasadna była odmowa zameldowania skarżącej na pobyt stały w tym lokalu dokonana decyzją organu I instancji oraz zasadne było utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ II instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.