III SA/Wr 288/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 2 kwietnia 2007 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 12, ust. 2, pkt. I ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. nr 122, poz. 851, nr 104, poz. 708, nr 143, poz. 1032, nr 170, poz. 1217, nr 171, poz. 1225, nr 220, poz. 1600) oraz § 8, ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. nr 65, poz. 294, z 1990 r. nr 61, poz. 364, z 2001 r. nr 111, poz. 1194), w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z 2001 r. nr 49, poz. 509, z 2002 r. nr 113, poz. 984, nr 153, poz. 1271 i nr 169, poz. 1387, z 2003 r. nr 130, poz. 1188 i nr 170, poz. 660, z 2004 r. nr 162, poz. 1692, z 2005 r. nr 78, poz. 682, nr 181, poz. 1524 i nr 64, poz. 565) i po rozpatrzeniu odwołania M. F.z dnia [...] od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. nr [...] z dnia [...] roku o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym /poz. 7/ – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że M. F., ur. [...] roku pracowała w latach 1960 - 1991 jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w O.. Dodatkowo prowadziła również zajęcia pozalekcyjne. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej: przewlekłe zapalenie krtani /poz. 7/, zainteresowana była badana w Ośrodku Medycyny Pracy w L.który dnia [...] wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłego zapalenia krtani /poz. 11. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podano, iż: "(...) Brak zmian anatomicznych w zakresie narządu głosu, których obecność jest niezbędna dla rozpoznania choroby zawodowej, nie pozwala na stwierdzenie, że istniejące u badanej zaburzenia narządu głosu spełniają kryteria diagnostyczne choroby zawodowej(...)." Na podstawie powyższego orzeczenia lekarskiego i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w dniu [...] roku wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W dniu [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wydał decyzję uchylającą w całości zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując w motywach rozstrzygnięcia, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego, a wydana decyzja nie spełnia wymogów art. 107 k.p.a. nie zawiera bowiem nazwy jednostki chorobowej, nie zawiera uzasadnienia przyjętego rozpoznania i podstawy prawnej. Wskazał również, że w trakcie trwającego postępowania odwoławczego, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał kolejne orzeczenie lekarskie. Skarga M.F. została wyrokiem z dnia [...] oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. W dniu [...] Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym /poz. 7/. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż " Pani M. F. była zatrudniona jako nauczyciel różnych przedmiotów, w tym matematyki, języka polskiego, biologii, geografii, muzyki, plastyki w Szkole Podstawowej w O. do 1991 roku. W tym czasie prowadziła również zajęcia pozalekcyjne, np. koło turystyczne. Od września 1991 roku jest na emeryturze. (...) Pani M. F. była badana laryngologicznie dwukrotnie tj. 12[...] oraz [...] roku łącznie z oceną krtani w badaniu videostroboskopowym. W wyniku badania stwierdzono: krtań o budowie symetrycznej, błona śluzowa lekko podsychająca, różowa, więzadła głosowe blado - różowe gładkie z zaznaczonym zanikiem mięśni głosowych związanym z wiekiem, nieco gorzej napięte, pokryte gęstym śluzem w niewielkiej ilości. Przy fonacji widoczna śladowa niedomykalność w części międzybłoniastej szpary głośni. Przeprowadzone badanie laryngologiczne potwierdza istnienie u badanej nieżytu błony śluzowej krtani, bez istotnej patologii więzadeł głosowych, które są gładkie, bez cech przerostu z niewielką niedomykalnością jedynie w części międzybłoniastej. Brak zwarcia fonacyjnego dotyczy wyłącznie tej części głośni, co można łączyć z istniejącym przewlekłym stanem zapalnym błony śluzowej. U badanej nie uwidoczniono natomiast w obrębie narządu głosu zmian chorobowych narządu głosu odpowiadających jednoznacznie skutkom nadmiernego wysiłku głosowego jak niedowład więzadeł głosowych na całej długości szpary głośni, guzki śpiewacze lub zmiany przerostowe więzadeł głosowych. Należy zwrócić uwagę na fakt, że zmiany o charakterze niewielkiej niedomykalności szpary głośni stwierdzono po raz pierwszy w 2003 roku (Poradnia Foniatryczna Szpitala Klinicznego nr 3 we W. – [...], Instytut Medycyny Pracy w S. – [...]), a więc 12 lat po zakończeniu pracy. We wcześniejszych badaniach brak jest jakichkolwiek informacji o tego typu zaburzeniach. Uwzględniając obraz kliniczny schorzenia, w tym wyniki aktualnie przeprowadzonych badań diagnostycznych, nie znajdujemy podstaw do rozpoznania u pani M. F. przewlekłej choroby narządu głosu związanej z wysiłkiem głosowym (guzków śpiewaczych, niedowładu strun głosowych, zmian przerostowych)." W związku ze złożeniem wniosku przez zainteresowaną w Dolnośląskim Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. o ponowne badanie kliniczne, tenże Ośrodek skierował pismo do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z prośbą o wyznaczenie terminu badań pani F. w w/w Instytucie. Jednocześnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował w dniu [...] pismo do zainteresowanej z informacją o możliwości wyjazdu na badania konsultacyjne do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. W odpowiedzi na powyższe pismo M. F. zrezygnowała z możliwości wyjazdu na badania konsultacyjne do w/w Instytutu. Dnia [...] Instytut Medycyny pracy w Ł. wydał orzeczenie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłego prostego zapalenia krtani z dysfonią o typie hyperfunkcjonalnym /poz. 15/ (wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 roku). Dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. pismo z prośbą o ponowne wydanie orzeczenia lekarskiego dotyczącego choroby zawodowej u pani M. F. , na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 roku w sprawie chorób zawodowych. Korekta wymienionego orzeczenia lekarskiego sporządzona została w dniu [...]. W uzasadnieniu orzeczenia podano: "Przeprowadzona aktualnie ocena wydolności głosowej krtani metodą videostroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są symetryczne przy fonacji i oddychaniu, gładkie. Zwarcie fonacyjne prawidłowe. Okresowo na powierzchni fałdów gęsta, lepka wydzielina. Drgania fałdów głosowych niejednakowe, niejednoczesne, regularne, amplituda drgań zmniejszona. Przesunięcie brzeżne obustronnie obecne. Poziom fałdów głosowych równy. Nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. Nie wykazano zmian organicznych w zakresie krtani uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego w postaci guzków głosowych, zmian przerostowych bądź niedowładu fałdów głosowych, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu /poz. 11/. Stwierdzone obecnie zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych. Udokumentowane wieloletnie narażenie na wzmożony wysiłek głosowy stanowi tylko jeden z warunków koniecznych do rozpoznania choroby zawodowej, który w/w spełniła. Wnioskowanie w toczącym się postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym w trybie odwoławczym oparte jest o wyniki badania laryngologicznego, foniatrycznego i videostroboskopowego oraz analizę całej dokumentacji dołączonej do skierowania w tym dokumentacji lekarskiej z Poradni Laryngologicznej w B. i karty leczenia sanatoryjnego w D.." Odnosząc się następnie do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. stwierdził, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 1, ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych, dwa warunki: 1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. W przypadku M. F. pierwszy z powyższych warunków nie został spełniony zdaniem organu II instancji. Jak dalej argumentowano, placówki służby zdrowia upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych nie rozpoznały u zainteresowanej choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym /poz. 7/ pomimo wielokrotnych badań w placówkach orzeczniczych, m.in. w Ośrodku Medycyny Pracy w L. w dniu [...], Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu [...], Dolnośląskim Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. w dniu [...] oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...]. We wszystkich placówkach stwierdzono u zainteresowanej brak zmian anatomicznych w zakresie narządu głosu, których obecność jest niezbędna do rozpoznania choroby zawodowej. Istniejące zaburzenia narządu głosu nie spełniają kryteriów diagnostycznych choroby zawodowej i nie widnieją w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Mając powyższe na uwadze Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany decyzji organu. Od ostatecznej decyzji M. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc, że w trakcie zatrudnienia pracowała jako nauczyciel, pracodawca nigdy nie informował jej o chorobach zawodowych i nie przetrzymywała w związku z tym dokumentacji lekarskiej, związanej z leczeniem narządu głosu. Wskazała, że często korzystała z prywatnych przychodni lekarskich i nie otrzymywała pisemnych informacji o sposobie leczenia. Po przedstawieniu przebiegu postępowania administracyjnego w jej sprawie, zarzuciła że nie zgadza się z podjętymi przez organy sanitarne decyzjami, bowiem z orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione placówki służby zdrowia wynika, że cierpi ona na schorzenia narządu głosu, a 31 lat pracy w zawodzie nauczyciela pozwala jej ubiegać się o uznanie choroby za zawodową. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i ocenę przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez Sąd. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach skrótem "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewidziano między innymi możliwość uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego, jednakże tylko wtedy, gdy sąd ten stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też z innym uchybieniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem takie wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi stanowią unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zmianami). Stosownie do § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, chorobą zawodową jest jedna z chorób określonych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia pod warunkiem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Stwierdzenie zatem choroby zawodowej uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek : - jest to rodzaj choroby, która mieści się w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do powołanego rozporządzenia; - choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Jak wynika z akt sprawy postępowanie administracyjne przed organami inspekcji sanitarnej prowadzono w kierunku schorzenia wymienionego w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych jako przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe). Z brzmienia tej pozycji wykazu chorób zawodowych wnosić bezsprzecznie należy, iż katalog wymienionych tamże schorzeń jest wyczerpujący. Nie mogą zatem być uznane za choroby zawodowe inne jednostki chorobowe związane z narządem głosu. W przedmiocie rozpoznawania chorób zawodowych obowiązuje dwustopniowy tryb orzekania. W myśl § 7 ust. 1 jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych. Wymienione jednostki wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej (§ 7 ust. 4). Stosownie do § 9 ust. 1 pracownik, który się nie zgadza z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej. Na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia ( § 10 ust. 1). W niniejszej sprawie skarżąca wyczerpała pełny tok instancji, gdyż w tej mierze wypowiedziały się uprawnione placówki medyczne – Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł., a uprzednio również Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. W świetle przytoczonych unormowań wydane orzeczenia lekarskie są orzeczeniami jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia i tylko one mogą stanowić wyłączną podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, iż bez orzeczenia lekarskiego bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że zakwalifikowanie danego schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Organ inspekcji sanitarnej jest nim związany, chyba że w wyniku przeprowadzonego przeciwdowodu moc dowodowa tego dokumentu zostanie podważona. Posiadając bowiem walor opinii biegłych, jakie wymienia art. 84 § 1 Kpa, stanowią one dowód w rozumieniu art. 75 § 1 Kpa, który - jak każdy inny dowód, podlega pełnej swobodnej ocenie organu orzekającego stosownie do art. 80 Kpa w zakresie jego wiarygodności, rzetelności. I choć organy te nie są uprawnione do odmiennego interpretowania wyników badań i diagnozowania choroby to mogą żądać wyjaśnień co do treści orzeczenia, uzupełnienia orzeczenia lub przeprowadzenia dodatkowych badań celem wyjaśnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1998 roku, sygn. akt I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150). Wobec powyższego – moc dowodowa danego orzeczenia jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych może być obalona za pomocą innego dowodu (przeciwdowodu; por. art. 76 § 3 Kpa), Kodeks postępowania administracyjnego bowiem przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych. Zatem strona, która zarzuca, że zawarte w orzeczeniu lekarskim twierdzenia nie odpowiadają rzeczywistości, powinna to wykazać. W tej sprawie okoliczność taka jednak nie nastąpiła. Wbrew twierdzeniom skargi w wydanych opiniach lekarskich uwzględniono dokumentację o przebytych chorobach i leczeniach skarżącej, o czym mowa w końcowej części orzeczenia Instytutu i DWOMP (uwagi o leczeniu z powodu ostrych infekcji górnych dróg oddechowych, zwłaszcza migdałków podniebiennych), a także odniesiono się do przedłożonego przez skarżącą dowodu z wydanego w 2003 r. zaświadczenia prof. M. Z.-K.z Poradni Foniatrycznej Szpitala Klinicznego Nr 1 we W. o występującym wówczas u strony skarżącej niedowładzie fałdów głosowych na 2/3 ich długości, co czyni bezzasadnym zarzuty o pominięciu tych dowodów w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Dokonana przez organ - w ślad za wypowiadającymi się w sprawie jednostkami medycyny pracy – ocena zebranej dokumentacji jest pełna i logiczna. Należy podkreślić, jak wskazał organ II instancji, iż nigdy nie stwierdzono u strony skarżącej niedowładu więzadeł głosowych na całej długości szpary głośni, a jak podaje się w literaturze medycznej przy niedowładach pochodzenia zawodowego w czasie fonacji zwarcie głośni jest niepełne na całej długości (por. "Choroby zawodowe" pod red. Kazimierza Marka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001,2003, str.469). Reasumując – z wszystkich wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich wynika bezsprzecznie, że nie zdiagnozowano u skarżącej schorzenia pod jedną z postaci określonych pod pozycją 7) wykazu chorób zawodowych, stwierdzono jedynie przewlekle proste zapalenie krtani oraz czynnościowe zaburzenia głosu (dysfonię hiperfunkcjonalną), które nie są wymienione w podanym wykazie chorób zawodowych, nie mogą zatem być uznane za schorzenia o etiologii zawodowej. Orzeczenia lekarskie nie budzą zastrzeżeń, są wystarczająco i jasno umotywowane, ich moc dowodowa nie została obalona, zasadnie wobec tego stały się po myśli § 10 ust.1 rozporządzenia podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w administracyjnym toku instancji przed organami inspekcji sanitarnej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że organy administracyjne uprawnione są do swobodnej oceny dowodów (w tym też opinii lekarskich - a taki charakter posiadają przecież orzeczenia właściwych placówek służby zdrowia). Przy ocenie dowodów baczyć jedynie należy, aby nie przybrała ona formy "dowolności". W ocenie Sądu dokonana przez organ odwoławczy ocena opinii lekarskich w niniejszej sprawie nie ma cech dowolności. Wskazano bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny przyczyny, dla których opiniom tym dano wiarę. Zgodzić należy się według składu orzekającego z tym, że skoro wydane w sprawie przez wyspecjalizowane jednostki opinie poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami, skoro opinie te są ze sobą zbieżne i nie można im postawić skutecznie zarzutu braku obiektywizmu, a nadto są uzasadnione w sposób czytelny i wyczerpujący - to organ administracyjny nie miał podstaw do uznania ich za lakoniczne, nieprzekonujące, a zatem odmówienie im wiarygodności byłoby nieuzasadnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, iż organ nie może dokonać rozpoznania choroby sprzecznie z orzeczeniem lekarskim. Prawidłowo sporządzone orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest tym sensie "wiążące" dla organów inspekcji sanitarnej, prowadzi więc do odmowy stwierdzenia choroby. Podkreślić przy tym trzeba raz jeszcze, że jeżeli orzeczenie lekarskie jest sporządzone w sposób rzetelny i solidny, znajduje poparcie w przeprowadzonych badaniach, jest wyczerpująco uzasadnione, to organ sanitarny nie ma podstaw do jego kwestionowania. Godzi się zauważyć, iż zarówno organ administracyjny, jak również Sąd nie posiada wiedzy fachowej, specjalistycznej, która jest niezbędna do rozpoznania chorób zawodowych. Wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki wydające w tym zakresie stosowne, prawem przewidziane orzeczenia lekarskie. Rzeczą organów administracyjnych, a w dalszej kolejności Sądu, jest jedynie badanie prawidłowości wydania danego orzeczenia lekarskiego, rzetelności jego uzasadnienia, logiczności rozumowania i zgodności z prawem, a nie ocena merytoryczna. Skoro więc w przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie wydane przez dwie niezależne od siebie jednostki służby zdrowia ocenić należy jako rzetelne, spójne, nie pozostające ze sobą w sprzeczności, należycie i wyczerpująco uzasadnione, to w konsekwencji nie ma podstaw, by odmówić im wiarygodności i orzec w sposób sprzeczny z tymi orzeczeniami. Ponieważ w przedmiotowej sprawie, nie rozpoznano żadnej z trzech jednostek chorobowych, wymienionych w załączniku do powołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego, a uprawniających do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, to brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Twierdzenia zaś i zarzuty strony skarżącej nie znalazły odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. W szczególności nie może być podzielony zarzut niedostosowania się do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku z 6 września 2005 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 1661 /03. Mocą tego orzeczenia bowiem Sąd oddalił – jako niezasadną - skargę strony skarżącej na uprzednio zapadłą w II instancji decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W.z [...] Nr [...], którym to rozstrzygnięciem odwoławczym, na podstawie art. 138 § 2 kpa tenże organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdzona wadliwość w zakresie norm postępowania dotyczyła zatem tylko decyzji organu I instancji z 23 marca 1999 r., którą należało usunąć przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, co nastąpiło po przeprowadzonym postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji przez organ I instancji o numerze [...] w dniu [...]. Przedmiotem więc oceny i wyrokowania Sądu w sprawie o sygn. akt 3 II SA/Wr 1661 /03 nie była – wbrew twierdzeniom skargi – decyzja, którą wydano 29 lipca 2003 r., lecz w dniu 24 marca 1999 r. Prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej z [...] w związku z zaskarżeniem utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego nr [...] z [...]. – objęta jest przedmiotem rozpoznawania przez Sąd niniejszej sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.