III SA/Wr 289/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Asesor WSA Olga Białek Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [ ...]r. (nr... ), wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 139, poz. 993 z 2006 r. ze zm.) P W orzekł o wymeldowaniu J W (zwanego dalej skarżącym) z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W . W uzasadnieniu niniejszej decyzji organ I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego (wywiad środowiskowy, przeprowadzony przez K P W O oraz Z Z K BOK nr 8), w decyzji z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w wymienionym lokalu, czego domagała się właścicielka lokalu - matka skarżącego argumentując, że syn nie mieszka z nią od ponad roku. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do W D , który decyzją [...] z dnia [..] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskutek rozpoznania skargi wniesionej przez stronę skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrokiem sygn. akt III [...] z dnia [...] r., decyzje organów I i II instancji zostały uchylone. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I Instancji ustalił, że skarżący od [...] r. zamieszkuje w B , gdzie zameldowany jest na pobyt czasowy. W maju [...] r. J W , podał, że skradziono mu klucze do lokalu przy ul. [...] we W i odtąd ma utrudniony dostęp do lokalu. Skarżący nie podejmował żadnych kroków prawnych zmierzających do zamieszkania pod tym adresem. Pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie z dnia [...] r. zostało zaskarżone przez J W , który wniósł odwołanie od decyzji P W do W D . W odwołaniu skarżący wskazał, ze nie jest prawdą, jakoby dobrowolnie odpuścił lokal matki i w każdej chwili jest gotowy ponownie w nim zamieszkać, gdy tylko zostaną oddane mu klucze, gdyż drzwi wyważać nie chce. Ponadto podkreślił, że pod adresem w B przebywa sporadyczne, zameldował się tam na pobyt czasowy, ponieważ uważał, że taki jest jego obywatelski obowiązek. Nie mógł stawić się na oględzinach lokalu w dniu [...] r., gdyż kolidowały z jego obowiązkami służbowymi, o czym poinformował organ telefonicznie. Nadto zarzucił, że jego siostra R H , która zameldowana jest na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] we W , również nie zamieszkuje z matką i nie opiekuje się nią, gdyż na stałe mieszka ona w B , gdzie ma męża, dzieci i wnuczkę. W D decyzją z dnia [...] r. nr [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy przedstawił, że K P w Z pismem z dnia 14 października 2007 r. poinformował o wyniku przeprowadzonej kontroli meldunkowej, w trakcie której ustalono, że odwołujący jest kierowcą zawodowym i z racji wykonywanych obowiązków sporadycznie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt czasowy w miejscowości w B. Natomiast w dniu organ I instancji ustalił, na podstawie dowodu z oględzin lokalu mieszkalnego nr [...] we W że w mieszkaniu przebywa obecnie B W wraz z [-...] , która opiekuje się matką od lata [...] r. W spornym mieszkaniu nie zauważono rzeczy osobistych należących do skarżącego oraz nie odnotowano śladów, które mogłyby potwierdzić fakt zamieszkiwania przez skarżącego w miejscu zameldowania na pobyt stały. Dalej organ odwoławczy podał, że skarżący, pomimo zawiadomienia o terminie i czasie przeprowadzenia oględzin, nie był na nich obecny. W D wskazał, że z zeznań złożonych podczas oględzin przez R H wynika, że skarżący został zameldowany w spornym mieszkaniu ponieważ zapewnił, że zaopiekuje się chorą matką. Jednakże skarżący, zgodnie z twierdzeniem jego siostry, z powyższej obietnicy się nie wywiązał, co więcej, w mieszkaniu matki nigdy nie zamieszkał. Dodatkowo świadek oświadczył także, że J W nie posiada kluczy do spornego mieszkania i nie przechowuje w nim swoich rzeczy. Skarżący natomiast w swych zeznaniach potwierdził, że ostatni raz u matki był w [...] [...] r., kiedy to skradziono mu klucze do mieszkania i od tamtej pory do lokalu tego nie może się już dostać. Według ustaleń organów skarżący nie podejmował żadnych środków prawnych, które umożliwiłyby mu zamieszkanie w spornym lokalu. Rozpoznając wniesione odwołanie organ II instancji wywodził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu lub czasowego trwające ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Według oceny organu z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych wynika bezspornie, że skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. W odniesieniu do formułowanego przez skarżącego zarzutu utrudnienia zamieszkania w spornym lokalu, W D powołał się na pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że dla wykazania niedobrowolnego charakteru popuszczenia miejsca pobytu wymagane jest podjęcie przewidzianych prawem środków, skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia organu państwa m.in. wyroku przywracającego posiadanie lokalu lub orzeczenia potwierdzającego fakt zmuszenia do jego opuszczenia. Wobec braku podjęcia przez skarżącego działań w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, opuszczenie tegoż lokalu należało uznać za równoznaczne z dobrowolnym. Organ odwoławczy podkreślił, że zamiar stałego przebywania należy rozumieć jako wolę skoncentrowania w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. W niniejszej zaś sprawie ustalono, że skarżący swoje sprawy życiowe koncentruje w miejscowości B (strona zameldowana jest tam na pobyt czasowy od [...] r., kolejny meldunek jest ważny do [...] r., natomiast w spornym mieszkaniu skarżący zameldowany jest od [...] r.). Zdaniem W D skarżący w toku postępowania nie udowodnił, że opuszczenie przez niego spornego lokalu było faktycznie niedobrowolne. Dodatkowo organ podkreślił, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie jedynie faktu pobytu w tym lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W – domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji – skarżący J W podkreślił ponownie, że nie opuścił lokalu dobrowolnie, pozostawił tam swe rzeczy osobiste i ubrania, które najprawdopodobniej zostały usunięte aby zatrzeć ślady jego obecności. Nieprawdą jest także, jakoby nie korzystał ze środków prawnych dla przywrócenia dostępu do mieszkania. Został natomiast podstępem pozbawiony kluczy przez swoją siostrę w zmowie z matką. Zgłaszał kilkakrotnie do K P , że nie jest wpuszczany do spornego mieszkania, jednakże uzyskał informację, że do czasu zakończenia postępowania przed Sądem nic nie można zrobić. Ponadto podniósł, że podczas oględzin lokalu nie mógł być obecny ze względu na delegację służbową o czym uprzedził prowadzącą postępowanie urzędniczkę, która stwierdziła, że skarżący nie jest potrzebny podczas oględzin i terminu dokonania tej czynności procesowej nie zmieni. Stwierdził następnie, że po powrocie z delegacji zgłosił się do Wydziału Ewidencji Ludności i wyjaśnił, że w miejscu zameldowania na pobyt czasowy przebywa sporadycznie, nie zamieszkuje, a zameldował się tylko dlatego, że jest to strefa nadgraniczna i nie chciał mieć problemów. Dodatkowo umożliwiło mu to odbiór korespondencji, która dotychczas ginęła lub nie była mu doręczana celowo przez matkę. Zarzucił, że w pierwszej instancji nie udostępniono mu do wglądu akt sprawy ani protokołu z oględzin lokalu w dniu[...] . Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania - wnioskodawczyni B W - w piśmie procesowym z dnia [...] r., ustosunkowując się do zarzutów skargi, wskazała, że jej syn nigdy nie posiadał kluczy i nie nocował w spornym mieszkaniu od [...] r., kiedy to ożenił się. Upoważniła syna do zameldowania się w mieszkaniu, ponieważ jest inwalidką I grupy i wymaga opieki, a syn obiecał, że będzie jej pomagał. Jednak, pomimo tej deklaracji skarżący się z tej obietnicy nie wywiązał i aż do dnia dzisiejszego opiekuje się nią tylko najmłodsza córka R H . Zaprzeczyła by w jej mieszkaniu znajdowały się rzeczy syna i żałuje, że wyraziła zgodę na jego zameldowanie, gdyż w istocie od [...] lat nie mieszka z nią i faktycznie nie było nigdy ku temu podstaw. Skarżący w odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] r. wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom matki nigdy nie deklarował dożywotniej opieki w zamian za meldunek. Zdaniem skarżącego, wnioskodawczyni poprosiła go, aby się zameldował, ponieważ obawiała się, że administracja zabierze jej mieszkanie trzypokojowe, a w zamian da mniejsze. Nieprawdą jest aby po zameldowaniu był w lokalu dwa lub trzy razy. Bywał natomiast dość często, na ile czas mu pozwolił. W sytuacji kiedy skarżący nie mógł być, przyjeżdżała jego córka. W lokalu tym nocował jak tylko wracał do W z delegacji i miał tam swoje rzeczy osobiste oraz ubrania, a także posiadał klucze do momentu kradzieży z torby. Zdaniem skarżącego konflikt rozpoczął się, kiedy matka wraz z najmłodszą córką zażądały[...] tysięcy złotych na rzekomy remont mieszkania. zaprzeczył, że po zawarciu związku małżeńskiego wyprowadził się ze spornego mieszkania, gdyż lokal ten przeszedł w posiadanie jego matki dopiero wraz ze śmiercią ojca, który był głównym najemcą. Stwierdził, że cały czas posiadał klucze i mieszkał w spornym mieszkaniu do czasu, jak jego żona otrzymała zakładowe mieszkanie. Później przyjeżdżał tam dość często i nocował. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wyjaśnić na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 1 p.p.s.a.), w tym również wydane przez organy meldunkowe. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowią stwierdzenia przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy istotne jest także brzmienie przepisu art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W tej sprawie bowiem został uprzednio wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W w dniu [...] r., sygn. akt:[...] , mocą którego w pkt I uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji nr [...] z dnia [...] r. W motywach wyroku wskazano, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało przeprowadzone z pogwałceniem zasady prawdy obiektywnej oraz zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Sąd wskazał, że warunkiem wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego w spornym lokalu było bezsporne ustalenie w toku postępowania wyjaśniającego, iż skarżący opuścił – w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – lokal przy ul. [...]. Obowiązek wykazania niniejszej przesłanki, jak podkreślił Sąd, nie spoczywa wyłącznie na osobie wnioskującej, ale również na organach ewidencyjnych prowadzących postępowanie, które wszakże w prowadzonym postępowaniu uchybiły przepisowi art. 77 k.p.a., poprzez niewykorzystanie wszystkich możliwych środków dowodowych niezbędnych do ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia, w szczególności zaś decyzję o wymeldowaniu skarżącego w istocie oparły na oświadczeniach osoby tym zainteresowanej (wnioskodawczyni – B W ), a także dwóch lakonicznych notatkach sporządzonych przez funkcjonariuszy K W O . Ponadto Sąd wskazał na naruszenie przez organ art. 10 k.p.a., a więc zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez nieprawidłowy tryb przesłuchania świadków w niniejszej sprawie oraz brak zawiadomienia skarżącego o terminie oględzin spornego lokalu. Sąd określił w uzasadnieniu wyroku, że odstąpienie od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu dowodowym możliwe jest wyłącznie w określonych przypadkach, zaś przyczyny odstąpienia organ winien utrwalić jest w aktach sprawy w drodze adnotacji. Powyższe uchybienie art. 10 k.p.a. powiązane jest także z naruszeniem art. 79 § 1 i § 2 k.p.a., zgodnie z którym strona winna być zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzanych dowodów. Ponadto Sąd dopatrzył się naruszenia art. 68 k.p.a., tzn. z protokołu oględzin nie wynikało jakich dokładnie czynności dokonano, w wyniku których ustalono, że J W w lokalu tym nie zamieszkuje oraz nie wynikało by zostały zweryfikowane twierdzenia skarżącego co do pozostawienia w lokalu rzeczy osobistych. Pominięto również dokonanie ustaleń, czy skarżący pracuje jako kierowca i faktycznie wiąże się to z długimi wyjazdami. Mając na uwadze brzmienie wyżej cytowanego art. 153 p.p.s.a. oraz powyższe zalecenia Sądu, wskazać należy, że organy administracji publicznej powtórnie orzekające w sprawie w obu instancjach wykonały wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia [...] r. , eliminując uchybienia procesowe, wyjaśniły także wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Strony postępowania, w tym skarżący, zgodnie z art. 10 k.p.a. i art. 79 k.p.a., art. 85 k.p.a. zostały zawiadomione, z zachowaniem wymaganego terminu, o czasie i miejscu oględzin. Zgodnie z wymogami art. 68 k.p.a. sporządzono protokół oględzin odzwierciedlający przebieg czynności, zawierający opis dokonanych ustaleń, także co do okoliczności, iż nie stwierdzono żadnych rzeczy skarżącego w którymkolwiek z pomieszczeń, ani żadnych śladów zamieszkiwania przez niego w tym lokalu. Fakt, że skarżący informował organ telefonicznie w dniu oględzin lokalu, iż najprawdopodobniej nie będzie mógł być obecny, co zostało także odnotowane w notatce służbowej sporządzonej przez organ, nie stanowi uchybienia trybu przeprowadzenia oględzin. Z notatki tej wynika, że skarżący w dniu mających się odbyć oględzin telefonicznie oznajmił, że nie zdąży na oględziny lokalu i nie ma w niej mowy, iż składa zarazem prośbę o przesunięcie terminu dla dokonania tej czynności procesowej. O jej terminie został zresztą powiadomiony ze znacznym wyprzedzeniem bo już w dniu [...] r., czyli na około trzy tygodnie wcześniej, jak wnosić trzeba z dowodu doręczenia powiadomienia. W swoim pisemnym oświadczeniu z dnia [...] r. skarżący stwierdził, że zapoznał się z aktami sprawy i nie wnosi żadnych uwag co do zebranych dowodów oraz materiałów, nie wniósł także o uzupełnienie materiału dowodowego i nie zarzucał, że złożył wniosek o przesunięcie terminu dokonania oględzin, nie domagał się również powtórnego przeprowadzenia tej czynności ani dodatkowego przesłuchania świadków. Nie podnosił okoliczności, że nie udostępniono mu akt sprawy do wglądu, w tym protokołu oględzin. Zarzutów owej natury nie formułował również w postępowaniu odwoławczym przed organem II instancji, podniósł je dopiero na etapie skargi do Sądu, a zatem nie mogą być one z tej racji uwzględnione, gdyż twierdzenia skarżącego w tej materii są niemiarodajne – nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy i stoją w sprzeczności ze złożonym do akt sprawy w dniu [...] r. oświadczeniem skarżącego. W niniejszej sprawie organ umożliwił stronom czynny udział w postępowaniu administracyjnym, wszechstronnie zebrał materiał dowodowy. W konsekwencji trzeba uznać, że postępowanie było przeprowadzone z zachowaniem reguł k.p.a., a zebrany materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, pozwalając na wydanie niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc się natomiast do materialnoprawnych podstaw wymeldowania, należy zauważyć, że organy administracji publicznej zasadnie wskazały na treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Celem przytoczonej regulacji jest zapewnienie zgodności między stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności, które powinny rejestrować i odzwierciedlać zmiany miejsc pobytu. Z tych też względów nałożono na osoby podlegające obowiązkowi meldunkowemu powinność dokonywania czynności służących rejestracji miejsca pobytu, a organom meldunkowym przyznano uprawnienia do wydawania rozstrzygnięć mających zastępować takie czynności (gdy nie podejmie ich osoba zobowiązana) właśnie dla uzyskania zgodności między ewidencją a istniejącym stanem rzeczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota 2004, Nr 8). Sprawy meldunkowe należące do kategorii zagadnień ze sfery prawa administracyjnego służą tym samym wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustaleniem uprawnień (prawa) do lokalu, czy też z ewentualnymi roszczeniami majątkowymi . W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, ponadto organ winien ustalić zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Oczywiście przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m.in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r. V SA/Wa 2415/06, Lex nr 318085). Organy w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły bezsprzeczny fakt niezamieszkiwania od [...] r. skarżącego w lokalu przy ul. [...] we W . Powyższy fakt potwierdza wnioskodawca oraz sam skarżący, który wskazuje, że ostatni raz był w mieszkaniu w [...] r., gdyż w tym dniu zostały skradzione mu klucze i nie miał już możliwości wejścia do lokalu. Dalej organ prawidłowo przyjął zgodnie z zeznaniem samego skarżącego z dnia[...] ., że skarżący nie podjął środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu. Deklaracja skarżącego, że zgłaszał utrudnienia w dostępie do lokalu na P nie została poparta żadnym dowodem. Ponadto, skarżący sam wskazał, że od [...] r. zamieszkuje w[...] , co potwierdzone zostało ustaleniami z K P w tej miejscowości. Organ ustalił, że skarżący jest zameldowany na pobyt czasowy w B od [...] r., a kolejny meldunek ważny jest do [...] r., natomiast w spornym mieszkaniu skarżący zameldowany jest na pobyt stały dopiero od [...] r. Koncentracja zatem życia osobistego i interesów majątkowych skarżącego skupia się w B , nie zaś w lokalu przy ul. [...] we W . Oczywiste jest, że ocena charakteru pobytu nie może ograniczać się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia woli skarżącego, co do jego zamiarów. Przesadzające jest tu bowiem istnienie okoliczności faktycznych, na podstawie których można ocenić, czy taki zamiar obiektywnie istnieje. Wbrew zatem zapatrywaniu skarżącego zamiar stałego pobytu nie może być subiektywnym przejawem woli, tudzież własnego przekonania, lecz jego istnienie winno być wykazane – czyli dowiedzione, a nie tylko deklarowane. W niniejszej natomiast sprawie, o czym mowa powyżej okoliczności faktyczne przeczą twierdzeniom skarżącego w kwestii rzeczonego zamiaru. Twierdzenia strony zawarte w skardze, mające wskazać niedobrowolne i czasowe opuszczenie miejsca pobytu stałego, nie znajdują potwierdzenia w zebranym i ocenionym przez organy administracji materiale dowodowym. Stąd, mając powyższe na względzie, trafnie organy przyjęły, że pobyt skarżącego ustał w sposób dobrowolny i trwały, czyli doszło do opuszczenia lokalu, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Spełnione wobec tego zostały przesłanki do wymeldowania skarżącego z dotychczasowego miejsca pobytu stałego we W W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie uchybia prawu, skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.