III SA/Wr 293/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za IV ratę [...] r., I-III ratę [...] r., IV ratę [...] r. oraz za lata [...]-[...] wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę J. S. na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Na rozprawie, o terminie której skarżący został prawidłowo zawiadomiony, J. S. nie był obecny. Pismem z dnia [...] r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku zapadłego w dniu [...] r., podnosząc w uzasadnieniu wniosku, że jest osobą fizyczną i nie zrozumiał pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku i wskazał, że dopiero z pisma Sądu z dnia [...] r. skarżący dowiedział się o konieczności złożenia wniosku o uzasadnienie i w tej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu do jego wniesienia. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego podniósł, że w roku 2007 skarżący miał poważny wypadek komunikacyjny, w którym doznał urazu głowy i od tamtego czasu leczy się neurologicznie. Według pełnomocnika z tego właśnie wynikała trudność skarżącego w zrozumieniu pouczenia i jest to okoliczność od niego niezależna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Staraniek. "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi, nie wskazują także, iż wnioskodawca nie mógł dokonać czynności w terminie. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżącemu doręczone zostało zawiadomienie o terminie rozprawy, na którym to zawiadomieniu umieszczone było pouczenie, że wyrok oddalający skargę uzasadniany jest jedynie na wniosek strony, złożony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku, natomiast wywiedzenie skargi kasacyjnej od zapadłego orzeczenia możliwe jest jedynie po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem. W ocenie Sądu skarżący, pouczony o trybie i terminie wnoszenia skargi kasacyjnej, winien był podjąć działania, nawet nie przyjeżdżając na rozprawę przed Sądem, w celu uzyskania informacji o treści zapadłego wyroku (choćby podczas rozmowy telefonicznej) i złożyć ewentualny wniosek o uzasadnienie wyroku w terminie. Godzi się również podkreślić, że z obszernej dokumentacji medycznej przedłożonej przez stronę wynika, że na skutek wypadku doznał on urazu wielonarządowego, w tym urazu głowy i klatki piersiowej, jednak leczy się głównie pulmonologicznie, z uwagi na przewlekły nieżyt oskrzeli i odmę opłucną, będącą następstwem złamania żeber w wypadku. Dokumentacja ta nie potwierdza natomiast podnoszonej przez pełnomocnika dużej trudności w rozumieniu tekstów i formułowaniu wniosków. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.