III SA/Wr 293/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. we W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie zwrotu cła oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie zwrotu cła oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że decyzja ta jest błędna merytorycznie, a dopuszczenie do możliwości jej wykonania jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego. Ponadto podkreślono, że "wyegzekwowanie kwoty objętej zaskarżoną decyzją doprowadzi do skutków nieodwracalnych w tym sensie, że przedmiot sporu zostałby wyegzekwowany w całości pomimo tego, że spór sądowy w zakresie zaskarżonej decyzji nie został jeszcze rozpoznany". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd, na wniosek strony, może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu tego Sądu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który ani nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce wówczas, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który – wskutek swych właściwości – nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Podkreślić należy, że strona skarżąca nie odwołała się do żadnej z określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek uprawniających do udzielenia jej tymczasowej ochrony. Powołane natomiast na uzasadnienie złożonego wniosku twierdzenia, że zaskarżona decyzja jest błędna merytorycznie, a jej wykonanie doprowadzi do wyegzekwowania spornej kwoty, jeszcze przed rozpoznaniem wniesionej w niniejszej sprawie skargi, nie mogły stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie bada jej zgodności z prawem. W konsekwencji zatem jedynie spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. daje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się przy tym, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/ 04). Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.